Η ελληνική κοινωνία είναι σοκαρισμένη για μια φορά ακόμη μετά την είδηση της γυναικοκτονίας στο Μενίδι.
Τα χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου, όπως και κάθε γυναικοκτόνου είναι λίγο πολύ κοινά. Μισογύνης. Κακοποιητής. Κυνικός. Αμετανόητος. Ένα έμβιο όν που δεν του ταιριάζει να λέγεται άνθρωπος.
Τα κίνητρα των γυναικοκτόνων είναι τα ίδια κάθε φορά. Το χέρι των γυναικοκτόνων οπλίζει το μίσος, η περιφρόνηση, το αίσθημα της κυριαρχίας, της εξουσίας, της ιδιοκτησίας πάνω στη γυναίκα ή τη σύντροφό τους, που όλα πηγάζουν από τα προσωπικά τους τεράστια κόμπλεξ κατωτερότητας.
Είναι ιδιαίτερα προβληματικό το γεγονός ότι μετά από κάθε γυναικοκτονία καταλήγουμε πάντα στις ίδιες διαπιστώσεις. Αγωνιούμε, πονάμε, διαμαρτυρόμαστε και μετά συνεχίζουμε να αποδεχόμαστε στην καθημερινή μας ζωή το μισογυνισμό, την καταπίεση, την κακοποίηση, τη βία γιατί «δεν χτύπησε αυτή τη φορά και τη δική μας πόρτα» και γιατί «ωχ αδελφέ, έτσι είναι οι άνδρες».
Και είναι εξοργιστικό να διαπιστώνεις ότι υπάρχουν γυναίκες – «μανάδες», που καλλιεργούν από την παιδική ηλικία στους γιούς τους αυτά τα στρεβλά στερεότυπα, με αποτέλεσμα να καταλήγουν να γίνονται, τις περισσότερες φορές, κακοποιητές, μισογύνηδες, μισάνθρωποι.
Σ τ ρ ο υ θ ο κ α μ η λ ι σ μ ό ς είναι να μη μπορούμε να δούμε τις αιτίες του προβλήματος και να μην κάνουμε τίποτε ουσιαστικό για να τις καταπολεμήσουμε.
Είναι αλήθεια, πως υπάρχει μια διάχυτη – καθολική σχεδόν άποψη στην ελληνική κοινωνία, για την ατιμωρησία των κακοποιητών, για την ανικανότητα των αρμόδιων αρχών, για την απουσία οργανωμένου σχεδίου για αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας και την προστασία των γυναικών – θυμάτων και των παιδιών τους, για την απουσία συστηματικής εκπαίδευσης – ευαισθητοποίησης των παιδιών, εφήβων, γονέων, εκπαιδευτικών, ειδικών επαγγελματιών και όλης της ελληνικής κοινωνίας για πρόληψη και καταπολέμηση των έμφυλων ανισοτήτων και της έμφυλης βίας.
Είναι επιτακτική η ανάγκη να προωθηθεί μέσω της εκπαίδευσης μια νέα κουλτούρα σεβασμού προς τη γυναίκα και τον άνθρωπο, που θα αντικαταστήσει τα κυρίαρχα πατριαρχικά στερεότυπα που κατακλύζουν την κοινωνία μας και εκπαιδεύουν στρεβλά τους νέους.
Πόσο εύκολο είναι όμως να γίνει αυτό, όταν είναι γνωστή η έκρυθμη κατάσταση που επικρατεί στα ΜΜΕ αφού πολλά από αυτά προβάλλουν ανεξέλεγκτα τον σεξισμό και τον μισογυνισμό μέσα από απαράδεκτες τηλεοπτικές εκπομπές, για χάρη της τηλεθέασης και του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης καθολικά απόντος;
Και ναι, δεν θα σταματήσω να λέω ότι είναι εξαιρετικά επείγουσα ανάγκη να αναγνωρισθεί νομικά ο όρος «γυναικοκτονία» και να ενταχθεί το έγκλημα της γυναικοκτονίας ως διακριτό αδίκημα στον ελληνικό Ποινικό Κώδικα, προκειμένου να γίνονται ορατά τα αίτια του εγκλήματος εις βάρος των γυναικών και να σταματήσουν επιτέλους να εκστομίζονται από τα στόματα, αρμοδίων ή μη, οι απαράδεκτα προκλητικές εκφράσεις «έγκλημα πάθους» ή έγκλημα που έγινε «εν βρασμώ ψυχής».
Τελικά φαίνεται πως έχουμε πολύ δρόμο ακόμη και ο δρόμος είναι εξαιρετικά μακρύς.
Ελένη Σταύρου 