πολιτισμος, Γυναικες, ανθρώπινα δικαιώματα

Ιστορίες γυναικών που εμπνέουν την αλλαγή – Resilience στο ΚΠΣΝ

“Το σιδέρωμα του στήθους είναι μια πρακτική ιδιαίτερα διαδεδομένη στο Καμερούν. Μητέρες ή γυναίκες συγγενείς κάνουν μαλάξεις ή πιέζουν τα στήθη των έφηβων κοριτσιών για να καταστείλουν την ανάπτυξή τους, με την ελπίδα ότι αυτό θα βοηθήσει στην αποτροπή βιασμών ή σεξουαλικών παρενοχλήσεων.

Η σεξουαλική βία χρησιμοποιείται συχνά ως όπλο πολέμου στις συνεχιζόμενες συγκρούσεις στο Καμερούν. Το 2020 ο ΟΗΕ κατέγραψε περισσότερες από 4.000 περιπτώσεις σεξουαλικής και έμφυλης βίας”.

Από την ομαδική έκθεση φωτογραφίας Resilience: Ιστορίες γυναικών που εμπνέουν την αλλαγή, του World Press Photo στο Κέντρο Πολιτισμού Σταύρος Νιαρχος.

Ως τροφή για σκέψη, για όσους δεν μπορούν να κατανοήσουν ακόμη την αδικία, τις έμφυλες ανισότητες και κυρίως τη σημασία του φεμινιστικού κινήματος και πως πρέπει στις μέρες μας αυτό να δυναμώσει.

απόψεις, ενεργοί πολίτες

Με τα παιδιά όλου του Κόσμου

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω ούτε το περιεχόμενο των καταγγελιών για την Κιβωτό του Κόσμου, ούτε ποιά θα είναι τα αποτελέσματα της εισαγγελικής διερεύνησης. Άρα, δεν υιοθετώ μέχρι την ολοκλήρωση της έρευνας, ούτε τις ύβρεις, ούτε τα κατάπτυστα δημοσιεύματα που ενοχοποιούν, χωρίς να έχουν στοιχεία και χωρίς να γνωρίζουν .

Αυτό που, όμως, για την ώρα βλέπω, ως πολίτης που διαθέτει στοιχειώδη κριτική σκέψη, είναι ότι τα τελευταία χρόνια κάποιοι έχουν βαλθεί να ξηλώσουν ότι πολύτιμο χτίστηκε επί δεκαετίες από κοινωνικές οργανώσεις για να αναπληρώσει την επαίσχυντη απουσία του κράτους.

Για ποιό λόγο γίνεται αυτό, θα το δούμε στην πορεία.

‼️ Να είναι πόλεμος κατά των ΜΚΟ αδιακρίτως;

‼️ Να είναι σχέδια για επέλαση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας;

Ιδωμεν!

👉 Μέχρι πρόσφατα πάντως ήταν τα πρωτοσέλιδα με το απειλούμενο λουκέτο στο Χαμόγελο του Παιδιού.

👉 Τις τελευταίες ώρες έχουμε τα πρωτοσέλιδα με τις καταγγελίες για την Κιβωτό του Κόσμου, που όλως τυχαίως? έχει έδρα λίγα μέτρα παρακάτω από εκεί που συντελέσθηκε το μέγα έγκλημα της παιδεραστίας και διακεκριμένης σωματεμπορίας εις βάρος μιας 12χρονης, με πολλούς εμπλεκόμενους ευυπόληπτους πολίτες.

Αυτά και Με τα Παιδιά όλου του Κόσμου

δημοκρατικοί θεσμοί, ενεργοί πολίτες, κατά του φασισμου

Στην ιστορική Βίνιανη – το χωριό σύμβολο της Εθνικής Αντίστασης

Η ιστορική Βίνιανη Ευρυτανίας – το χωριό σύμβολο της Εθνικής Αντίστασης, εδώ που συγκροτήθηκε στις 10 Μαρτίου 1944 η «Κυβέρνηση του Βουνού» και για πρώτη και μοναδική φορά έδωσαν τα χέρια ο Άρης Βελουχιώτης με τον Ναπολέοντα Ζέρβα για την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου – παραμένει βουβή και εγκαταλελειμμένη. Γιατί άραγε;

Μόνο με την περιήγηση στην άγνωστη Ελλάδα μπορεί κανείς να διαπιστώσει, ιδίοις όμμασι, την έκταση του μαρασμού, της εγκατάλειψης και της ερήμωσης της ελληνικής επαρχίας που συντελείται εδώ και δεκαετίες.

Σε τίποτε όμως αυτή η συνολική εγκατάλειψη δεν φτάνει την εγκληματική, κατά τη γνώμη μου, προσπάθεια να σβηστεί από το χάρτη η ιστορική μνήμη για τις ταραγμένες μέρες του ελληνικού Εμφυλίου πολέμου, που χρησιμοποιώντας τα λόγια του Mark Mazower ήταν «η πιο αιματηρή σύγκρουση της Ευρώπης από το 1945 μέχρι τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας»

Και επειδή όπως λένε και όλα δείχνουν, και μακάρι να μην επιβεβαιωθούν, η ιστορία επαναλαμβάνεται με τον πιο τραγικό τρόπο, χρέος μας είναι αυτή η ιστορική μνήμη να διατηρηθεί ζωντανή για να μαθαίνουν τα παιδιά μας και οι επόμενες γενιές.

Υπό αυτή την έννοια νιώθω τυχερή που μπόρεσα να φτάσω ως εκείνα τα μέρη, που κάποτε ήταν το δημοκρατικό κέντρο όλης της ελεύθερης Ελλάδας.

πολιτισμος

Από την Έκθεση του Μουσείου Μπενάκη «Μικρά Ασία: Λάμψη – Καταστροφή – Ξεριζωμός – Δημιουργία»

«Με τους Τούρκους του χωριού περνούσαμε καλά. Ήρχονταν στα σπίτια μας. Από μας πήγαιναν μόνο οι γυναίκες, γιατί οι Τουρκάλες δεν μπορούσανε να παρουσιαστούν σε ξένους άνδρες. Η γυναίκα του Τούρκου που δουλεύαμε ήξερε καλά τα ελληνικά. Τα είχε μάθει γιατί έκανε από μικρή συναναστροφή μαζί με Έλληνες στο Σεβδίκιοϊ και στη Σμύρνη. Όμως, όταν της μιλούσαμε ελληνικά, εκείνη απαντούσε τούρκικα. Μόνο όσοι τους γνωρίζαμε ξέραμε ότι ήξερε καλά τα ελληνικά. Σε μένα ξεσκέπαζαν και το πρόσωπό τους»

Δημήτριος Νικολήνταγιας, Σεβδίκιοϊ Ιωνίας.

Μέσα σε 6 γραμμές όλη η ουσία για το τι σημαίνει ανθρωπιά, αποδοχή της διαφορετικότητας, ανοιχτό πνεύμα και καθόλου ρατσισμός.

Το κείμενο και την ελαιογραφία «Ζεϊμπέκης» του Νικηφόρου Λύτρα ξεχώρισα κατά την επίσκεψή μου στην Έκθεση του Μουσείου Μπενάκη «Μικρά Ασία: Λάμψη – Καταστροφή – Ξεριζωμός – Δημιουργία»

δημοκρατικοί θεσμοί, ενεργοί πολίτες, κατά του φασισμου

49 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου

49 χρόνια μετά τα ίδια συναισθήματα, η ίδια συγκίνηση και κυρίως το ίδιο ηχηρό Σύνθημα όπως και τότε, πιο ζωντανό και επίκαιρο, όσο ποτέ άλλοτε, μετά την Εξέγερση του Πολυτεχνείου : «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία».

49 χρόνια μετά, Παρούσα στους αγώνες και στο δρόμο!

Για να τιμήσουμε τους ήρωες της λαϊκής εξέγερσης, για να κρατήσουμε ζωντανή την ιστορική μνήμη και για να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε, όχι μόνο γιαυτά που μας απέμειναν, αλλά για αυτά που βίαια μας πήραν.

Συνεχίζουμε να αντιστεκόμαστε στο ραγιαδισμό, το βόλεμα και τη ζωή χωρίς όραμα που δεν μας αξίζει.

Η μαζική συμμετοχή, 49 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, έδωσε ηχηρό μήνυμα σε όσους υποτιμούν τη δύναμή μας.

Λαός ενωμένος, ποτέ ηττημένος

El pueblo unido, jamás será venicido

#ΕδωΠολυτεχνειο

πολιτισμος

ΕΛΕΥΣΙΝΑ – ΩΜΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

« Δεν θα πρέπει κάποιος να διασχίζει την Ιερά Οδό με αυτοκίνητο. Είναι ιεροσυλία! Θα πρέπει να περπατήσει, να περπατήσει, όπως περπατούσαν οι άνθρωποι τα αρχαία χρόνια και να επιτρέψει όλη του την ύπαρξη να πλημμυρίσει με φως (….) Στην Ελευσίνα συνειδητοποιεί κανείς, όσο ποτέ πριν, ότι δεν υπάρχει σωτηρία με το να προσαρμόζεται σε έναν τρελό κόσμο. Στην Ελευσίνα ο καθένας μας προσαρμόζεται στο σύμπαν. Εξωτερικά, η Ελευσίνα μπορεί να φαίνεται διαλυμένη με το θρυματισμένο της παρελθόν. Στην πραγματικότητα η Ελευσίνα είναι ακόμη ακέραιη, και είμαστε εμείς που έχουμε γίνει κομμάτια, διασκορπισμένοι και θρυμματισμένοι σε σκόνη. Η Ελευσίνα ζει! Ζει αιώνια καταμεσίς ενός κόσμου που πεθαίνει. (….) Η Ελευσίνα είναι σπουδαία, μεγαλόπρεπη μέσα στο σκότος της.Ένα απαλό μεγαλείο, μια ζεστή οικειότητα, που εμπνέει μια ανθρώπινη, εντελώς πολύ ανθρώπινη αμεσότητα (….)»

Κείμενο του Αμερικανού συγγραφέα Henry Miller, 1939

Τις φωτογραφίες και το κείμενο ξεχώρισα κατά την επίσκεψή μου στην Έκθεση ΕΛΕΥΣΙΝΑ – ΩΜΟ ΜΟΥΣΕΙΟ στο Μουσείο Μπενάκη.

κατά του φασισμου

Επίσκεψη στη Μακρόνησο – Οκτώβριος 2022

Η ίδια πάντα συγκίνηση κάθε φορά που πατάω στα ματωμένα χώματα του κολαστήριου της Μακρονήσου

Φέτος, με την Πανελλήνια Ένωση Κρατουμένων Αγωνιστών Μακρονήσου – ΠΕΚΑΜ που διοργάνωσε το προσκύνημα για να τιμήσουμε τους εκατοντάδες χιλιάδες αντιστασιακούς που μαρτύρησαν εκεί.

Εξαιρετικά αισιόδοξο μήνυμα η συμμετοχή του κόσμου.

Πάνω από χίλια άτομα κάθε ηλικίας συμμετείχαν, αψηφώντας ζέστη, υποχρεώσεις και όποια προσωπικά προβλήματα.

Για το συλλογικό και όχι το προσωπικό.

πολιτισμος

Ανατολικά του Κηφισού. Έκθεση ΝΕΟΝ στο Δημόσιο Καπνεργοστάσιο

«Ο διάσημος γερμανός σκηνοθέτης Werner Herzog είχε κάποτε ένα όνειρο. Για τις ανάγκες της θρυλικής ταινίας του Fitzcarraldo θέλησε να σύρει ένα πλεούμενο 300 τόνων από έναν ποταμό σε έναν άλλο περνώντας από ένα απόκρημνο βουνό. Ένα υπέρμετρα φιλόδοξο εγχείρημα, ένα άπιαστο όνειρο. Η παραγωγή, φυσικά, αντιμετώπισε τόσο μεγάλα προβλήματα στη ζούγκλα του Περού, που έμεινε διαβόητη στην ιστορία του κινηματογράφου.

Όταν ρωτήθηκε από τους χρηματοδότες του, αν θα ήταν εφικτή η συνέχεια της παραγωγής, τους είπε:
Πως μπορείτε να μου κάνετε αυτή την ερώτηση; Αν εγκαταλείψω αυτό το εγχείρημα, θα είμαι ένας άνθρωπος δίχως όνειρα και δεν θέλω να ζήσω έτσι.
Σε αυτό το εγχείρημα θα ζήσω ή θα πεθάνω.»

Ηθικόν δίδαγμα.
Κυνηγείστε τα όνειρά σας όσο μεγαλόπνοα κι αν είναι αυτά.
Τρέξτε, πέστε, ξαναπέστε, κάντε διαλείμματα και μετά ξανασηκωθείτε και συνεχίστε πιο δυνατοί, ως το τέλος. Ο αγώνας, η ζωή και τα όνειρά σας σας περιμένουν.

Το κείμενο ξεχώρισα από την εξαιρετική έκθεση ΝΕΟΝ στο Δημόσιο Καπνεργοστάσιο, στη γειτονιά μας, που επισκέφθηκα πρόσφατα.
Το ηθικό δίδαγμα δικό μου 🌼🌼🌼

Γυναικες, απόψεις, ανθρώπινα δικαιώματα, ενεργοί πολίτες

Ο παιδικός βιασμός και η έκθεση ανηλίκου, ως αφορμή για να ξαναχτίσουμε μια κοινωνία που μοιάζει με ακυβέρνητο καράβι

Το άρθρο μου δημοσιεύτηκε στην εφ ΑΙΓΑΛΕΩ στις 18/10/2022

Ο κατ’ επανάληψη βιασμός και η έκδοση της 12χρονης μαθήτριας στα Σεπόλια είναι μια Κτηνωδία που αποκαλύπτει σε όλο της το «μεγαλείο» τη σημερινή απάνθρωπη κοινωνία μας.

Οργή και αίσχος για το ανθρώπινο κτήνος που βίασε και έστησε επιχείρηση για την έκδοση ενός μικρού κοριτσιού.

Οι βιαστές όμως δεν 1 ή 2 , είναι και τα 200 + ανθρωπόμορφα τέρατα που βρυχήθηκαν πάνω στο παιδικό κορμί ή ετοιμάζονταν να το κάνουν.

Το κορίτσι αυτό, μετά τους αλλεπάλληλους βιασμούς του, θυματοποιείται σήμερα ξανά και κατ’ επανάληψη από τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες που ανακυκλώνονται στον αέρα από κάποιες/ους τηλεπερσόνες, που νοιάζονται μόνο πώς να αυξήσουν τα ποσοστά τηλεθέασης και καθόλου για το θύμα.

Οι βιαστές ανηλίκων δεν μπορεί παρά να είναι άτομα χωρίς καθόλου ηθικούς φραγμούς που βάζουν μπροστά τα θέλω και αδιαφορούν για τον άνθρωπο και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Υπό αυτή την έννοια θα συμφωνήσω πως ένας πολίτης με συνειδητοποιημένη αριστερή ιδεολογία δεν μπορεί να είναι παιδοβιαστής, αν και δεν πρέπει να παραβλέψουμε το ενδεχόμενο να έχουν εισχωρήσει τέτοιου είδους τέρατα σε όλα τα κόμματα για να ξεπλύνουν τις βρωμιές τους.

→  Έχει ταξικό πρόσημο το συγκεκριμένο έγκλημα;

→  Ναι, βεβαίως και έχει είναι η απάντηση, αρκεί να αναλογιστούμε ότι το θύμα ζει σε μια λαική γειτονιά της Αθήνας και είναι μέλος μιας πολύ φτωχής, πολυμελούς οικογένειας. Έχει και γιατί, όπως φαίνεται, ο θύτης ή κάποιοι θύτες έχουν συγκεκριμένα πολιτικά ερείσματα και ιδεολογικές προεκτάσεις.

→ Υπήρχε τρόπος να προστατευτεί το ανήλικο θύμα και να μη βιώσει τα αποτρόπαια εγκλήματα;

→ Nαι, Αν υπήρχαν ή Αν λειτουργούσαν δημόσιες κοινωνικές δομές για την προστασία του παιδιού, Αν λειτουργούσε η δικαιοσύνη, Αν η κοινωνία ήταν ευαίσθητη και νοιάζονταν για όλα τα μέλη της και ιδιαίτερα τα πιο αδύναμα και όχι μόνο για την προσωπική ευεξία.

Αναρωτιέμαι:

📌 Που είναι το ΕΣΡ για να σταματήσει αυτό το «πάρτι» που γίνεται εις βάρος ενός ανήλικου παιδιού;

📌 Που είναι οι κοινωνικές δομές προστασίας του θύματος; Που ήταν για να το προστατέψουν;

📌 Που ήταν οι δάσκαλοι; Δεν πήρε είδηση κανείς ότι κάτι περίεργο συμβαίνει σε αυτό το κορίτσι;

📌 Που ήταν και που είναι η Δικαιοσύνη και ο Εισαγγελέας Ανηλίκων και τι είδους δικαιοσύνη έχουμε σε αυτό το άμοιρο κράτος αν δεν μπορεί να προστατέψει ένα αδύναμο παιδί από τα χέρια μιας κοινωνίας που βρυχάται;

📌Που είναι η κοινωνία ολόκληρη, όταν ξυπνά μόνο για να καταδικάσει και καθόλου για να προλάβει ή να αποτρέψει τα εγκλήματα που γίνονται καθημερινά δίπλα μας εις βάρος των πιο αδύναμων μελών της;

‼️ Αυτά περιμένω να ακούσω από τους κομματικούς φορείς και πώς θα χτίσουμε επιτέλους ένα δίχτυ προστασίας για το παιδί με δημόσιες, ποιοτικές κοινωνικές δομές και εκπαίδευση, ποιοτική εκπαίδευση για όλους. Και όχι μόνο κραυγές από την μία, ή την άλλη πλευρά ή από την τρίτη, που καθόλου δεν με γεμίζουν αισιοδοξία, αλλά περισσότερο με προβληματίζουν για το μέλλον και δείχνουν πως το καράβι είναι τελικά ακυβέρνητο.

Διεθνη, απόψεις, κατά του φασισμου

80 χρόνια μετά, το τέρας του φασισμού επιστρέφει στην Ιταλία»

Το άρθρο μου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΑΙΓΑΛΕΩ στις 29/9/2022

Η είδηση έπεσε βαριά και πάγωσε την Ευρώπη.

Πρώτο κόμμα στις Ιταλικές εκλογές, το μεταφασιστικό κόμμα «Αδέλφια της Ιταλίας» της Τζόρτζια Μελόνι, που έχει τις ρίζες του στο φασιστικό κόμμα του Μπενίτο Μουσολίνι. Μοιάζει με κακόγουστο αστείο και μακάρι να ήταν τέτοιο.

Το φάντασμα του φασισμού επανέρχεται απειλητικά στην Ευρώπη για πρώτη φορά μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου.

Το πιο τρομερό είναι ότι έχει όψη μιας νέας γυναίκας και ντρέπομαι πολύ γιαυτό.

Μήπως ήρθε, επιτέλους, η ώρα να ανοίξει η συζήτηση από τους απλούς προοδευτικούς πολίτες – ελεύθερα και άνευ κηδεμόνων – για το πώς φτάσαμε ως εδώ;

Μήπως ήρθε η ώρα να ανοίξει η συζήτηση για το πώς 80 χρόνια μετά την ήττα του φασισμού και το χτίσιμο της δημοκρατικής Ευρώπης, το θηρίο επιστρέφει και μάλιστα ανενόχλητο από την μπροστινή πόρτα;

Κρατάω μερικά σημεία που προβληματίζουν έντονα:

  • Γιατί άραγε ένα μεταφασιστικό κόμμα «χρησιμοποίησε» μια γυναίκα για να πάρει την εξουσία, ενώ τα προοδευτικά κόμματα σε όλον τον πλανήτη δυσκολεύονται ακόμη να κατανοήσουν τη δύναμη της συμμετοχής γυναικών στην κεντρική πολιτική σκηνή (με προοδευτικό /δημοκρατικό πολιτικό πρόσημο, πάντα) και τελικά κατέληξαν να κάνουν «αυτογκόλ»;

     Ή μήπως δεν έκαναν;

  • Πως ερμηνεύεται η μεγάλη αποχή στις ιταλικές εκλογές που έφτασε το 36%, ενώ το πρώτο σε ψήφους κόμμα της Μελόνι εξασφάλισε 26,1%; Ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα αν πήγαιναν περισσότεροι πολίτες να ψηφίσουν; Και τι έκαναν τα προοδευτικά κόμματα για να μειώσουν το ποσοστό της αποχής;
  • Ποιός είναι ο ρόλος της Παιδείας σε αυτή τη στροφή στο φασισμό, ένα έκτρωμα που βλέπουμε να εξελίσσεται καθημερινά δίπλα μας (στο δρόμο, στο μετρό, στην τηλεόραση, παντού) και όχι μόνο στην Ιταλία ;

και όταν αναφέρομαι στην Παιδεία, δεν εννοώ μόνο τη βούληση και τις αποφάσεις του εκάστοτε Υπουργού αλλά και το ρόλο του εκπαιδευτικού συστήματος, των ΜΜΕ, των δημοσιογράφων και κυρίως των εκπαιδευτικών λειτουργών όλων των βαθμίδων, των «πνευματικών δασκάλων» δηλαδή.

  • Πώς το νικάς το θηρίο του φασισμού;  

Μήπως σιωπώντας, μήπως μιμόντας το ή ορθώνοντας ανάστημα απέναντι στη σκοτεινότερη πλευρά της ανθρώπινης φύσης;

Ας μείνουμε προς το παρόν και για λίγο μόνο στον προβληματισμό, αν και οι απαντήσεις είναι λίγο πολύ γνωστές για όλον τον προοδευτικό κόσμο. Ελπίζω.