Με αφορμή την πρόσφατη φωτογραφική διάταξη, ευνοϊκή για την πρώην Υπουργό Όλγα Κεφαλογιάννη και την συνεπιμέλεια των παιδιών της, η οποία ενσωματώθηκε ως τροπολογία στις 19/1/2026 σε ένα άσχετο με το θέμα Νομοσχέδιο, που αφορά τον ΟΠΕΚΕΠΕ, μπαίνει το παρακάτω δίλημμα και έχει ήδη ξεκινήσει μια συζήτηση στους κόλπους του γυναικείου κινήματος:
1. Μπορούμε να προσπεράσουμε το γεγονός ότι η τροπολογία περνάει με έναν μη πολιτικά ηθικό τρόπο για να ευνοήσει ένα συγκεκριμένο θιγόμενο πρόσωπο που έχει εξουσία, ανεξάρτητα αν είναι γυναίκα ή άνδρας, επειδή αν ψηφιστεί θα είναι ευνοϊκή για τις θέσεις του γυναικείου κινήματος σχετικά με την συνεπιμέλεια τέκνων;
ή
2. Βλέπουμε το δάσος αντί το δέντρο και υπερασπιζόμαστε πρωτίστως με νύχια και με δόντια τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη και την ηθική στην πολιτική, καταδικάζοντας αδιακρίτως φωτογραφικές διατάξεις και τροπολογίες που έρχονται από την πίσω πόρτα και με αθέμιτο τρόπο, στην λογική του δικαίου των ισχυρών;
Προσωπικά και από την πρώτη στιγμή καταδίκασα την φωτογραφική τροπολογία γιατί είναι ισχυρή μου πεποίθηση ότι είναι άλλο να αγωνίζεσαι για τα δικαιώματα των γυναικών και άλλο να χρησιμοποιείς την εξουσία σου για να πετυχαίνεις με αθέμιτο τρόπο, προσωπικά οφέλη και επιδιώξεις.
Δεν είναι συμβατό να αγωνιζόμαστε για την ισότητα και από την άλλη πλευρά να δεχόμαστε ότι η όποια κα Κεφαλογιάννη μπορεί να έχει περισσότερα προνόμια από τις άλλες γυναίκες.
Το θέμα αυτό είναι κυρίως ηθικό και πολιτικό. Είναι ζήτημα λειτουργίας και καταπάτησης των δημοκρατικών θεσμών και σαν τέτοιο πρέπει να ιεραρχηθεί αναλόγως. Στα θέματα αρχών δεν χωρούν συμβιβασμοί. Οι απόψεις είναι και πρέπει να είναι αιχμηρές και όχι στρογγυλεμένες. Αυτονόητη θεωρώ ότι πρέπει να είναι η απερίφραση καταδίκη της χρήσης της ισχύος για προσωπικά οφέλη και όχι μόνο όταν αυτό μας συμφέρει.
Γιατί δεν υπάρχουν δημοκρατίες αλά καρτ και γιατί έτσι δίνουμε το σωστό μήνυμα για μια ανοιχτή κοινωνία ισότητα, δημοκρατίας, δικαιοσύνης και ίσων ευκαιριών για όλες/ους.
Ελένη Σταύρου 