Κείμενο δημοσιευμένο στις 30/82025 στη σελίδα μου στο Facebook
❌❌❌ Πρόοδος, για την νεοφιλελεύθερη Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, είναι να νομιμοποιεί τα εξαντλητικά ωράρια των εργαζομένων, με τη νομοθέτηση της 13ωρης συνεχούς ημερήσιας εργασίας στον ίδιο εργοδότη.
Ξεκάθαρα αυτή η κυβέρνηση μετατρέπει καθημερινά το κράτος πρόνοιας, σε κράτος εξυπηρέτησης των εργοδοτικών συμφερόντων, καθιστώντας τους εργαζόμενους σε καθεστώς δουλείας.
Ήδη, η EUROSTAT ανακοίνωσε πριν λίγες μέρες ότι η Ελλάδα είχε για το 2024 μια ντροπιαστική πρωτιά. Ήταν 12,4% το ποσοστό των εργαζομένων με μακρά ωράρια εργασίας (άνω των 49 ωρών εβδομαδιαίως), το υψηλότερο ποσοστό εργασιακής εκμετάλλευσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, της οποίας ο μέσος όρος ήταν μόλις στο 6,6%.
Μπράβο μας!
Ο λαός μας είχε την τύχη να ζήσει στα μέσα του προηγούμενου αιώνα την καθιέρωση του 8ωρου και το 1984 επί Κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου την καθιέρωση της 5θημερης εργασίας για όλους, μετά από μεγάλους αγώνες του εργατικού κινήματος.
Σήμερα ο λαός μας μένει με το στίγμα να βλέπει να ακυρώνονται αυτές οι προοδευτικές μεταρρυθμίσεις με το Νομοσχέδιο – ντροπή της κυβέρνησης Μητσοτάκη, χωρίς να αντιδρά.
Η συζήτηση και μόνο για το ενδεχόμενο νομοθέτησης της 13ωρης ημερήσιας εργασίας θα έπρεπε να έχει κινητοποιήσει στο έπακρο εργαζόμενους, συνδικάτα, πολιτικά κόμματα, κοινωνικούς φορείς. Θα έπρεπε να έχει πυροδοτήσει διαμαρτυρίες, διαδηλώσεις, εκτεταμένες αντιδράσεις. Να έχει γυρίσει ο κόσμος ανάποδα, δηλαδή.
Αντ’ αυτού κυριαρχεί η απάθεια, η αδιαφορία και η λογική «άσε τους άλλους να βγάλουν το φύδι από την τρύπα» για θέματα που σε αφορούν, χωρίς να κουνήσεις ούτε το μικρό σου δαχτυλάκι.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, η Νίκη Κεραμέως και η ελληνική Κυβέρνηση συνολικά γυρνάνε τούτη τη χώρα και το λαό της 100 και πλέον χρόνια πίσω, νομοθετώντας νέες Μανωλάδες.
Θα μας βρουν μπροστά τους όταν έρθει η ώρα. Να είναι σίγουροι για αυτό.
Είμαστε συγκλονισμένοι από το τραγικό εργατικό δυστύχημα που έγινε το πρωί της Κυριακής 28/7/2024 στη χωματερή της Φυλής, με θύμα έναν εργαζόμενο στην καθαριότητα – οδηγό απορριμματοφόρου. Αν και οι συνθήκες παραμένουν – ως την ώρα που γράφω – αδιευκρίνιστες, το εργατικό αυτό δυστύχημα ούτε τυχαίο μπορεί να θεωρηθεί, ούτε μη αναμενόμενο,
όταν εδώ και δεκαετίες είναι κοινό μυστικό ανάμεσα στους Ενεργούς Πολίτες της Δυτικής Αθήνας ότι ο ΧΥΤΑ Φυλής είναι ένα ναρκοπέδιο για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Και αν στους κινδύνους από τις συνεχείς και ανεξέλεγκτες επεκτάσεις και πανωσηκώματα στις εγκαταστάσεις του Χώρου Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων προστεθούν οι ακραίες κλιματικές συνθήκες και η κόπωση, τότε το μίγμα γίνεται εκρηκτικό.
Σήμερα ήταν ο οδηγός του απορριμματοφόρου του Δήμου Αθηναίων που είχε αυτήν την τραγική κατάληξη, αύριο μπορεί να είναι κάποιος/α από εμάς.
Πόσες φορές συλλογικότητες και πολίτες της Δυτικής Αθήνας έχουμε επισημάνει τους κινδύνους δημόσια; Αναρωτήθηκε κανείς;
Αναρωτήθηκε κανείς πόσες φορές έχουμε επισημάνει τους ακραίους κινδύνους για τους εργαζόμενους, τους κατοίκους ολόκληρης της περιοχής μας και το περιβάλλον; Στην Δυτική Αθήνα – Αττική είναι σε εξέλιξη μια υγειονομική και περιβαλλοντική κρίση με θηριώδεις διαστάσεις.
Πόσες φορές έχει δεχθεί η Πολιτεία να συνομιλήσει μαζί μας και να ακούσει τα αιτήματά μας, όταν την περίοδο 1999 – 2015 έχει σημειωθεί μια τρομακτική αύξηση των θανάτων από καρκίνους σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ; Μια αύξηση των θανάτων από καρκίνους της τάξης του 31,7 % στις περιοχές γύρω από την χωματερή, ενώ ή αντίστοιχη αύξηση στο σύνολο της Περιφέρειας Αττικής ήταν 10,1%; Ενώ παράλληλα δεν είναι γνωστές και δεν μετρούνται οι συνέπειες της λειτουργίας της χωματερής για την υγεία των παιδιών, των ηλικιωμένων και των κατοίκων με χρόνια προβλήματα υγείας.
Κάποτε πρέπει επιτέλους να υπάρξουν ευήκοα ώτα και για μας.
Επιβάλλεται κατ’ αρχήν να διερευνηθούν οι ακριβείς συνθήκες του ατυχήματος και να ληφθούν άμεσα μέτρα από την Πολιτεία, όχι μόνο για την ασφάλεια των εργαζομένων, αλλά και για την ασφάλεια του συνολικού περιβάλλοντος και της κοινωνίας της Δυτικής Αθήνας.
Ναι, δεν είμαστε Πολίτες Β΄ κατηγορίας εμείς που ζούμε στη Δυτική Αθήνα. Έχουμε τα ίδια δικαιώματα με όλους τους κατοίκους του υπόλοιπου λεκανοπέδιου και πρέπει να γίνει άμεσα κατανοητό αυτό.
Η φετινή Πρωτομαγιά δεν είναι μόνο μια μέρα τιμής για τους διαχρονικούς αγώνες των εργατών ενάντια στις παραβιάσεις των εργασιακών δικαιωμάτων, την εργασιακή εκμετάλλευση, την παιδική εργασία και για την διεκδίκηση ανθρώπινων συνθηκών δουλειάς και ίσων ευκαιριών για όλους.
Μας βρίσκει αντιμέτωπους, λόγω της πανδημίας, με μια βαθιά εργασιακή – οικονομική κρίση που βλέπουμε πως πλησιάζει μα δεν μας έχει αγγίξει καλά ακόμη, με έναν εργασιακό μεσαίωνα που θα έχει παγκόσμιο χαρακτήρα και με ένα αβέβαιο μέλλον που σύμφωνα με τις προβλέψεις θα σημειωθεί έκρηξη των ανισοτήτων, του κινδύνου φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, αφού ακόμη και στις προοδευτικές χώρες του πλανήτη η έννοια των δημόσιων αγαθών αντί να θεωρείται αυτονόητη, παραμένει άγνωστη και ως ένα μακρινό και άπιαστο όνειρο.
Η φετινή Πρωτομαγιά βρίσκει την παγκόσμια προοδευτική Κοινότητα, τους προοδευτικούς Πολίτες μπροστά σε μια τεράστια Ευθύνη. Με διεθνή συνεργασία και αλληλεγγύη να παλέψουμε για να χτίσουμε μια νέα κανονικότητα, ένα νέο εργασιακό περιβάλλον που θα βασίζεται στην ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη και θα παρέχει αξιοπρέπεια και ασφάλεια για όλους τους εργαζόμενους. Για ένα εργασιακό περιβάλλον που θα αντιμετωπίζει αποτελεσματικά και παγκόσμια τους τεράστιους και άνισους κινδύνους στους οποίους είναι εκτεθειμένο το μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού, που είναι ιδιαίτερα ευάλωτο μπροστά στις νέες συνθήκες. Ανάμεσά τους βρίσκονται οι γυναίκες, οι μονογονεϊκές οικογένειες, οι εργαζόμενοι χωρίς δεξιότητες, τα άτομα με αναπηρία, οι πρόσφυγες, οι μετανάστες.
Τα εργασιακά δικαιώματα σε κίνδυνο
Σήμερα, υπό τις συνθήκες της νέας παγκόσμιας κρίσης που έχουμε μπροστά μας, τα εργασιακά δικαιώματα που κατακτήθηκαν μετά από πολύχρονους αγώνες βρίσκονται σε κίνδυνο.
Σύμφωνα με τις προβλέψεις του ILO, εκατομμύρια εργαζόμενοι ανά τον κόσμο δεν θα έχουν τη δυνατότητα πρόσβασης ούτε στα απαραίτητα για την επιβίωση και την ασφάλειά τους, λόγω της απώλειας των θέσεων εργασίας και της σημαντικής μείωσης του μισθού τους.
Ενώ περίπου 60 εκατομμύρια θέσεις εργασίας στην Ευρώπη κινδυνεύουν να χαθούν εξαιτίας του lockdown, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη της McKinsey.
Στην Ελλάδα, που η απασχόληση δεν έχει ακόμη καταφέρει να φτάσει στα προ οικονομικής κρίσης επίπεδα και ενώ αναμένονται οι επίσημες ανακοινώσεις της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας για τα ποσοστά ανεργίας του Μαρτίου 2020, τα πρώτα στοιχεία δείχνουν:
– δεκάδες χιλιάδες απολύσεις,
– δραματική μείωση των προσλήψεων ιδιαίτερα στον τομέα του τουρισμού και του επισιτισμού,
– έκρηξη στην μετατροπή συμβάσεων από πλήρη σε μερική ή εκ περιτροπής απασχόληση,
– αύξηση του εργασιακού άγχους και
– δραματική μείωση των μισθών.
Ενώ, εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι είναι σε επίσχεση εργασίας ή χωρίς εισόδημα λόγω της αναγκαστικής απαγόρευσης λειτουργίας των επιχειρήσεων και είναι άγνωστο πόσοι εργαζόμενοι παραμένουν απλήρωτοι, υπό τις έκτακτες συνθήκες της πανδημίας.
Προκλήσεις από την παγκόσμια κρίση της πανδημίας
Η σημερινή παγκόσμια κρίση λόγω της πανδημίας αναδεικνύει τη σημασία της διεθνούς συνεργασίας και αλληλεγγύης για την οικοδόμηση ενός πλαισίου προστασίας των εργαζομένων για την δημιουργία ενός ισχυρού κοινωνικού κράτους πρόνοιας και για την υιοθέτηση πολιτικών καταπολέμησης της φτώχειας και μείωσης των ανισοτήτων.
Η πανδημία έφερε επίσης στο προσκήνιο τις μακροχρόνιες ανισότητες μεταξύ των φύλων και το άνισο φορτίο που σηκώνουν καθημερινά οι γυναίκες με την μη αμειβόμενη εργασία στο σπίτι και τη φροντίδα παιδιών και ηλικιωμένων.
Οι γυναίκες βρίσκονται παγκοσμίως στην πρώτη γραμμή του αγώνα κατά της πανδημίας καθώς αντιπροσωπεύουν πάνω από το 70% των εργαζομένων στην υγεία και την φροντίδα παιδιών και ηλικιωμένων.
Ως αποτέλεσμα της πανδημίας, αντιμετωπίζουν διπλό φορτίο: μεγαλύτερες βάρδιες στην εργασία και πρόσθετη φροντίδα στο σπίτι, αφού ο χρόνος που αφιερώνουν καθημερινά στην μη αμειβόμενη εργασία αυξήθηκε κατακόρυφα, λόγω της αναγκαστικής διακοπής λειτουργίας των σχολείων, παιδικών σταθμών και μονάδων φροντίδας.
Η εξισορρόπηση της επαγγελματικής και προσωπικής ζωής ήταν και παραμένει πάντα μια πρόκληση. Σήμερα όμως υπό τις νέες συνθήκες είναι μια αναγκαιότητα.
Εάν θέλουμε αύριο, βγαίνοντας από αυτήν την κρίση να οδηγηθούμε σε μια πιο δίκαιη κοινωνία για όλους, χωρίς ανισότητες και διακρίσεις χρειάζεται σήμερα να ξανασχεδιάσουμε το εργασιακό περιβάλλον με την συμμετοχή όλων των μερών, χωρίς αποκλεισμούς.
Χρειάζεται σήμερα να χτίσουμε ένα ισχυρό δίχτυ προστασίας των εργαζομένων ενάντια στις φιλελεύθερες πολιτικές που ευνοούν την ασυδοσία των εργοδοτών αφήνοντας εκτεθειμένους τους εργαζόμενους, οξύνουν τις ανισότητες και αναμένεται να οδηγήσουν μεγάλο μέρος των εργαζομένων στην φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό.
Η ώρα της ευθύνης είναι εδώ. Τώρα, ήρθε η ώρα και της δράσης. Εσείς τι λέτε;
Ως πρώην εργαζόμενη στον τραπεζικό τομέα για 31 χρόνια,
Ως πρώην εργαζόμενη στον Όμιλο της Τράπεζα Πειραιώς, που υπήρξε και δικός μου εργοδότης μετά την προκλητική διάλυση της Αγροτικής Τράπεζας το 2012 από την συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου,
Καταδικάζω έντονα την πρωτοφανή απόφαση της σημερινής Διοίκησης της Τράπεζας Πειραιώς να ρίξει στον καιάδα 24 πρώην συναδέλφους μου, που απασχολούνταν στην πρώην RBU, παρά τς συνεχείς παρεμβάσεις της Ομοσπονδία Τραπεζοϋπαλληλικών Οργανώσεων Ελλάδας – ΟΤΟΕ προς την Τράπεζα Πειραιώς για την τοποθέτηση όλων των υπαλλήλων της πρώην RBU (350 εργαζόμενοι) σε θέσεις εργασίας του Ομίλου.
Αντ’ αυτού, οι 24 υπάλληλοι της RBU έλαβαν χθες την απόλυσή τους και έτσι ανοίγουν οι ασκοί του αιόλου που είναι άγνωστο που θα οδηγήσουν, με τις ευλογίες της σημερινής δεξιάς Κυβέρνησης, που βεβαίως έχει ευθύνη.
Δεν είναι τυχαία η χρονική στιγμή της απόφασης ομαδικών απολύσεων τραπεζοϋπαλλήλων, που συμπίπτει με την δεξιά διακυβέρνηση και την πλημμελή προστασία των εργαζομένων.
Είναι η πρώτη φορά που γίνονται ομαδικές απολύσεις τραπεζοϋπαλλήλων, κάτι που δεν έγινε ποτέ ξανά στα 10 χρόνια της κρίσης. Συνυπογράφω την έκκληση προς τη σημερινή Κυβέρνηση για προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων. Ζητώ από τη σημερινή Κυβέρνηση να παρέμβει για την ανάκληση των προκλητικών απολύσεων.
Είμαι και θα είμαι στο πλευρό των 24 απολυμένων της πρώην RBU.
Είμαι και θα είμαι στο πλευρό όλων των πρώην συναδέλφων μου και κάθε εργαζόμενου ενάντια στην εργοδοτική ασυδοσία.
Άλλωστε για το θέμα αυτό έχω προσωπικά ζητήσει τους προηγούμενους μήνες συνάντηση και ενημέρωση από τον Πρόεδρο του Συλλόγου Εργαζομένων – ΣΕΤΑΠ που όμως δεν έχει πραγματοποιηθεί.
Είμαι εδώ και παραμένω στη διάθεση των συναδέλφων μου πάντα, για οποιαδήποτε βοήθεια και στήριξη.
Σήμερα, είναι αναγκαίο να συνειδητοποιήσουμε ότι οι μεγάλες αλλαγές στο εργασιακό περιβάλλον δεν μπορούν και δεν πρέπει να γίνουν χωρίς την ενεργή συμμετοχή των εργαζομένων. Χρειαζόμαστε περισσότερους εργαζόμενους και κυρίως περισσότερες γυναίκες εργαζόμενες στο Συνδικαλιστικό Κίνημα γιατί δεν είναι δυνατόν να σχεδιάζεται το μέλλον μας χωρίς τη δική μας Ενεργή συμμετοχή.
Υπό αυτές τις συνθήκες είναι άκρως ανησυχητικές και επικίνδυνες οι επιθέσεις βίας που γίνονται τελευταία εναντίον εκπροσώπων της ΓΣΕΕ, που είναι ουσιαστικά επιθέσεις κατά της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Στη δημοκρατία οι αγώνες γίνονται με ελεύθερο, δημοκρατικό διάλογο και με ενεργή συμμετοχή.
Η Εργατική Πρωτομαγιά είναι μια ημέρα σύμβολο για τους διεθνείς αγώνες τους εργαζομένων. Ο αγώνας για τα εργασιακά δικαιώματα πρέπει να είναι διαρκής και καθημερινός. Διεκδικούμε ίσες ευκαιρίες για όλους, κοινωνική δικαιοσύνη και καλύτερες συνθήκες δουλειάς για τους σημερινούς εργαζόμενους και για τις ερχόμενες γενιές.
Διαβάστε ΕΔΩ όλη την συνέντευξη που έδωσα σήμερα στην ΕΡΤ και τον δημοσιογράφο Νάσο Μπράτσο με αφορμή την Εργατική Πρωτομαγιά, για τις εργασιακές εξελίξεις στον τραπεζικό τομέα.
Ελένη Σταύρου 