Photo by Frederick Wallace on Unsplash
ΕΙΘΕ η ανθρωπότητα να έχει διδαχθεί από τις μαύρες στιγμές του πρόσφατου παρελθόντος, από τα 26 εκατομμύρια αθώα θύματα του Ολοκαυτώματος.
ΕΙΘΕ ο ναζισμός να είναι ένα κακό όνειρο που διαλύθηκε και εξαφανίστηκε δια παντός.
ΕΙΘΕ να μην ξεχνάμε τι σημαίνει μίσος, φασισμός και απανθρωπιά για να μη θρηνήσουμε άλλες γενοκτονίες (πόσο ειρωνικό!).
ΕΙΘΕ να μην σταματάμε να αγωνιζόμαστε για το δίκαιο, την ειρήνη, το δικαίωμα στη ζωή κάθε ανθρώπου.
Εκείνες οι μαύρες μέρες του ναζισμού που συγκλόνισαν την ανθρωπότητα και οδήγησαν σε 26 εκατομμύρια θύματα δεν μπορούν να ξεχαστούν. Αλλά πόσο μας έχουν διδάξει;
Ας ευχηθούμε πως δεν θα ξανάρθουν ποτέ.
Το «Dance me to the End of Love» είναι ένα τραγούδι που ο Leonard Koen έγραψε για τον έρωτα που υπήρξε ζωντανός ακόμη και μέσα στα κρεματόρια. Μια κραυγή ζωής μέσα στη φρίκη του θανάτου. Γράφτηκε από τον Κοέν, με αφορμή τη μουσική ορχήστρα κρατουμένων που υπήρχε μέσα στα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης της Ναζιστικής Γερμανίας, και είχε την υποχρέωση να συνοδεύει μουσικά την πορεία των μελοθανάτων προς το θάνατο, μέχρι να έρθει και η δική τους σειρά.
Τι τραγική ειρωνία!
Ελένη Σταύρου 