Τη συγκεκριμένη μέρα δεν τη θυμάμαι. Κάπου διάβασα πως οι παιδικές μνήμες ξεκινάνε μετά τα 4 χρόνια. Θυμάμαι όμως πολύ έντονα όλη την περίοδο της δικτατορίας, μέχρι την ηρωική εξέγερση των παιδιών του Πολυτεχνείου το 1974.
Θυμάμαι μέσα από τα μάτια του μικρού παιδιού που ήμουν τότε, τι σημαίνει φόβος, διώξεις, φασισμός, ανελευθερία και τι σημαίνει πάθος για την ελευθερία και τη δημοκρατία.
Θυμάμαι πως οι διώξεις, τα βασανιστήρια, οι φυλακίσεις και δολοφονίες πολιτικών αντιπάλων, η λογοκρισία, ο αυταρχισμός, τα εμβατήρια και διαγγέλματα του δικτάτορα, το τρομερό «Αποφασίζομεν και Διατάσομεν» που ηχούσε σαν τέρας στα παιδικά μου αυτιά, με χάραξαν.
Από μικρό παιδί έμαθα / δεν μου έμαθαν/ ποιός είναι ο εχθρός μου. Εχθρός μου από μικρό παιδί ήταν/είναι ο φασισμός και οι φασίστες.
Έβαλα από τότε στη μια όχθη τους ανθρώπους που αγωνίζονται για την ελευθερία, τη δημοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη, την ισότητα, την αλληλεγγύη.
Και έβαλα απέναντι όλους τους άλλους που συμμετείχαν, ή βοηθούσαν με τον τρόπο τους να εξελιχθεί αυτή η ανείπωτη τραγωδία του ελληνικού λαού.
Να γιατί η γενιά της Μεταπολίτευσης, η γενιά μου ήταν έντονα πολιτικοποιημένη. Γιατί γαλουχήθηκε με το Σύνθημα «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» αντί του χουντικού «Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια». Γιατί γαλουχήθηκε με τους αγώνες κατά της Χούντας των Συνταγματαρχών, κατά του φασισμού, του αυταρχισμού, της ανελευθερίας, της λογοκρισίας και των διώξεων των πολιτικών αντιπάλων.
Το αίμα και τους αγώνες κατά του φασισμού δεν θα επιτρέψουμε να σβηστούν από την ιστορική μνήμη.
Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για τα αυτονόητα. Για δημοκρατία, ελευθερία, κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα για κάθε άνθρωπο και όχι μόνο για τους εκλεκτούς της εξουσίας.
Ελένη Σταύρου 