Κατηγορία: απόψεις

Photo by Frederick Wallace on Unsplash

ΕΙΘΕ η ανθρωπότητα να έχει διδαχθεί από τις μαύρες στιγμές του πρόσφατου παρελθόντος, από τα 26 εκατομμύρια αθώα θύματα του Ολοκαυτώματος.

ΕΙΘΕ ο ναζισμός να είναι ένα κακό όνειρο που διαλύθηκε και εξαφανίστηκε δια παντός.

ΕΙΘΕ να μην ξεχνάμε τι σημαίνει μίσος, φασισμός και απανθρωπιά για να μη θρηνήσουμε άλλες γενοκτονίες (πόσο ειρωνικό!).

ΕΙΘΕ να μην σταματάμε να αγωνιζόμαστε για το δίκαιο, την ειρήνη, το δικαίωμα στη ζωή κάθε ανθρώπου.

Εκείνες οι μαύρες μέρες του ναζισμού που συγκλόνισαν την ανθρωπότητα και οδήγησαν σε 26 εκατομμύρια θύματα δεν μπορούν να ξεχαστούν. Αλλά πόσο μας έχουν διδάξει;

Ας ευχηθούμε πως δεν θα ξανάρθουν ποτέ.

Το «Dance me to the End of Love» είναι ένα τραγούδι που ο Leonard Koen έγραψε για τον έρωτα που υπήρξε ζωντανός ακόμη και μέσα στα κρεματόρια. Μια κραυγή ζωής μέσα στη φρίκη του θανάτου. Γράφτηκε από τον Κοέν, με αφορμή τη μουσική ορχήστρα κρατουμένων που υπήρχε μέσα στα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης της Ναζιστικής Γερμανίας, και είχε την υποχρέωση να συνοδεύει μουσικά την πορεία των μελοθανάτων προς το θάνατο, μέχρι να έρθει και η δική τους σειρά.

Τι τραγική ειρωνία!

Η «ελευθερία στην Αμερική επέστρεψε» άκουσε χθες όλη η ανθρωπότητα, από το στόμα του Τραμπ.

Όντως στην Αμερική επέστρεψε η ελευθερία των διώξεων, της τρομοκρατίας και του λαϊκισμού, του ανεξέλεγκτου πλουτισμού εις βάρος της κοινωνίας και του πλανήτη, η ελευθερία που σου δίνει το χρήμα να μπορείς να αγοράσεις τα πάντα, η ελευθερία να κάνεις επεκτατική πολιτική και να ονομάζεις τον εαυτό σου ειρηνοποιό, η ελευθερία να εξαπολύεις επιθέσεις μίσους και συγχρόνως να βάζεις στο στόμα σου τον αγωνιστή Μάρτιν Λουθερ Κινγκ για να κρύψεις τις σκοτεινές σου επιδιώξεις, η ελευθερία να διαλύεις τον πολιτισμό και να γυρνάς την ανθρωπότητα πίσω στη λίθινη εποχή.

Με κομμένη την ανάσα όλος ο δημοκρατικός κόσμος ανά την υφήλιο παρακολούθησε το σόου της ορκωμοσίας Τράμπ με τις αχαρακτήριστες ακροδεξιές δηλώσεις του που τις χαρακτηρίζει μάλιστα «κοινή λογική».

Η ανθρωπότητα και ο πλανήτης βρίσκονται μπροστά σε μια τεράστια απειλή. Η Αμερική γίνεται μια αφιλόξενη χώρα και ένα τεράστιο μαύρο σύννεφο κατακλύζει τον πλανήτη.

Στη δράση πρέπει να υπάρξει αντίδραση.

Ανά την υφήλιο, ενωμένος όλος ο δημοκρατικός κόσμος να βάλει φραγή στο δρόμο προς την κόλαση που έχει ξεκινήσει.

Είναι χρέος μας και επιτακτική ανάγκη να δράσουμε για να ξαναανθίσει η πραγματική δημοκρατία σε όλον τον πλανήτη.

Από τις αρχές του 2024, πάνω από 14 γυναίκες έχουν δολοφονηθεί από τον σύντροφο ή τον πρώην σύντροφό τους στην Ελλάδα, μια χώρα με 10 εκατομμύρια κατοίκους και μια από τις πιο πληγείσες από γυναικοκτονίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πώς εξηγούνται αυτά τα στοιχεία για μια Ευρωπαϊκή χώρα; Για τις γυναικείες οργανώσεις είναι σαφές ότι τα μέτρα που έχουν ληφθεί από την Πολιτεία είναι ανεπαρκή.

Πρόσφατα, το θέμα αυτό κίνησε το ενδιαφέρον των ευρωπαϊκών ΜΜΕ χάρη στην έντονη δραστηριότητα της «Πρωτοβουλίας κατά των Γυναικοκτονιών» που ιδρύθηκε το 2022 από 25 αρχικά γυναικείες οργανώσεις (σήμερα αριθμεί πάνω από 40) .

Με αφορμή αυτές τις συνθήκες και τους προβληματισμούς, δώσαμε μία συνέντευξη στη γαλλίδα δημοσιογράφο Meline Freda, που μέρος της μεταδόθηκε τη Δευτέρα 9/12/2024, στην εκπομπή «En Grèce, la difficile lutte contre les violences faites aux femmes» (μτφ. Ο δύσκολος αγώνας ενάντια στην έμφυλη βία, στην Ελλάδα) στο γαλλικό κανάλι ARTE TV

Πάνω σε αυτά τα ερωτήματα, τις τρομακτικές διαστάσεις της έμφυλης βίας στην Ελλάδα, τις συνέπειες, τους αγώνες και τις διεκδικήσεις μίλησαν 8 γυναίκες, οι:

– Ελένη Σταύρου, Μαρία Γιαννακάκη, Ιλεάνα Σακκά και Σίσσυ Βωβού, ακτιβίστριες και Μέλη της Πρωτοβουλία κατά των Γυναικοκτονιών

– Ελευθερία Κουμάντου και Ελεονώρα Ορφανίδου, δημοσιογράφοι και παρουσιάστριες της ραδιοφωνικής εκπομπής «Ντάμα Σπαθί» του Αθήνα 9.84

– 1 δικηγόρος ειδική στα θέματα έμφυλης βίας και

– 1 κακοποιημένη γυναίκα

Ευχαριστούμε θερμά το γαλλικό κανάλι ARTE TV , τη γαλλίδα δημοσιογράφο Meline Freda και όλους τους συνεργάτες της εκπομπής για τη φιλοξενία και το εξαιρετικό αποτέλεσμα!

Ευχαριστώ/ούμε θερμά την φεμινίστρια και συντονίστρια της Πρωτοβουλίας κατά των Γυναικοκτονιών Fotini Sianou για τη δικτύωση, τον συντονισμό και κυρίως για τους κοινούς αγώνες που μας φέρνουν πιο κοντά.

Ελπιδοφόρο το γεγονός ότι τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ αποφεύγουν να αντιμετωπίζουν τα περιστατικά έμφυλης βίας και τις γυναικοκτονίες σαν αποκλειστικά αστυνομικό ρεπορτάζ, αντίθετα ανοίγουν τη συζήτηση με τη συμμετοχή γυναικείων οργανώσεων για να προβάλλουν τις κοινωνικές προεκτάσεις της έμφυλης βίας, αντί να περιορίζονται σε συνεντεύξεις με αστυνομικούς λειτουργούς, όπως συμβαίνει συνήθως στη χώρα μας.

Αξίζει να την παρακολουθήσετε την 5λεπτη εκπομπή στο παρακάτω link 👇

https://www.arte.tv/fr/videos/123755-000-A/en-grece-la-difficile-lutte-contre-les-violences-faites-aux-femmes/?utm_source=android&utm_medium=share&utm_campaign=123755-000-A

❌ Ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε χθες από το Λονδίνο, ενώπιον των επενδυτών, ότι δεν πρόκειται να επιβάλει έκτακτο φόρο στα κέρδη των ελληνικών τραπεζών.

Μάλιστα!

Αυτό είναι ένα νέο για να τρίβουν τα χέρια τους οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι και οι ξένοι επενδυτές με γνώμονα το προσωπικό τους κέρδος, αλλά συγχρόνως είναι και θηλιά στο λαιμό του έλληνα φορολογούμενου που βλέπει διαρκώς τα εισοδήματά του να εξανεμίζονται από την άδικη φορολόγηση και την συστηματική και ανεξέλεγκτη ακρίβεια.

❌ Η δήλωση του Πρωθυπουργού περί μη έκτακτης φορολόγησης των τραπεζών είναι άκρως προκλητική για τους δανειολήπτες, που έχασαν ή κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους σε πλειστηριασμούς από τα funds, τα οποία ΔΕΝ φορολογούνται στη χώρα μας.

Είναι τρομακτικό το γεγονός ότι οι πλειστηριασμοί αυξήθηκαν πάνω από 200% τα 2 τελευταία χρόνια.

❌ Ο κ. Μητσοτάκης θα πρέπει να απολογηθεί ενώπιον των Ελλήνων φορολογουμένων γιατί δεν επιβάλει την έκτακτη φορολόγηση των κερδών των τραπεζών:

👉 την ώρα που οι 4 συστημικές παρουσιάζουν τεράστια κέρδη. Συγκεκριμένα για το 2023 ανακοίνωσαν:

– πάνω από 4 δις ευρώ καθαρά κέρδη,

– 8,1 δις ευρώ έσοδα από τόκους και

– 1,8 δις ευρώ έσοδα από προμήθειες,

ενώ για το 2024 αναμένονται ακόμη μεγαλύτερα έσοδα και κέρδη

👉 την ώρα που το ελληνικό δημόσιο έχει συνεισφέρει πάνω από 38 δις ευρώ για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, δηλαδή με χρήματα του έλληνα φορολογούμενου.

👉 την ώρα που οι ελληνικές τράπεζες έχουν ένα από τα υψηλότερα στην Ευρώπη περιθώρια επιτοκίων μεταξύ καταθέσεων και χορηγήσεων.

❌❌ Σήμερα, το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας βρίσκεται σε κατάσταση οικονομικής ανέχειας και δυσκολεύεται να επιβιώσει. Αυτή είναι μια αλήθεια που δεν κρύβεται, μια αλήθεια που την γνωρίζει σύσσωμη η ελληνική κοινωνία.

Η – εσωτερική και όχι εισαγόμενη όπως θέλει να την παρουσιάζει η Κυβέρνηση – καλπάζουσα ακρίβεια, φέρει τη σφραγίδα της Κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Τα πολύ υψηλά επιτόκια χορηγήσεων και η δυσκολία πρόσβασης στον τραπεζικό δανεισμό, η κερδοσκοπία των ολιγοπωλίων και των καρτέλ που είναι ανεξέλεγκτα, η έκρηξη της τιμής των ακινήτων και των ενοικίων, η αύξηση του ιδιωτικού χρέους, η αλματώδης αύξηση των πλειστηριασμών και η άδικη φορολόγηση εντείνουν τις ήδη μεγάλες κοινωνικές ανισότητες.

Η αλαζονεία της Κυβέρνησης είναι δεδομένη. Δεδομένη και η ΜΗ βούλησή της να παρέμβει για προστασία των πιο αδύναμων.

Σε αυτό το εκρηκτικό μείγμα, το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής, ως αξιωματική πλέον αντιπολίτευση, έχει χρέος να αντιδράσει άμεσα και δυναμικά, με συγκεκριμένες θέσεις και πρόγραμμα που θα ενώσει όλον τον προοδευτικό, δημοκρατικό πολιτικό χώρο υπέρ των αδυνάμων και ενάντια στην ακραία φιλελεύθερη πολιτική της δεξιάς που οδηγεί στη φτωχοποίηση και τον κοινωνικό αποκλεισμό μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας.

Στη σωστή κατεύθυνση είναι η τροπολογία που κατέθεσε σήμερα το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής για την θέσπιση έκτακτης εισφοράς 5% στα κέρδη των μεγάλων τραπεζών για τις χρήσεις 2023 και 2024.

Φόρος τιμής στους ήρωες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Φόρος τιμής σε όσους αγωνίστηκαν με τίμημα τη ζωή τους για να αποκατασταθεί η δημοκρατία στη χώρα μας.

«Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» ήταν το σύνθημα των αγωνιζόμενων φοιτητών κατά της χούντας των συνταγματαρχών.

51 χρόνια μετά, το ίδιο σύνθημα, σε νέους αγώνες. Για θωράκιση της δημοκρατίας, ανθεκτικότητα, συμπερίληψη, κοινωνική δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και ίσες ευκαιρίες για όλους. Για ποιότητα ζωής και οικοδόμηση ενός ισχυρού κοινωνικού κράτους, με δημόσια δωρεάν εκπαίδευση και δωρεάν ποιοτικές παροχές υγείας για όλους.

51 χρόνια μετά, ο ελληνικός λαός θα συνεχίσει να αντιστέκεται σθεναρά, ενάντια σε όσους θέλουν για να μας γυρίσουν πίσω, στις μαύρες σελίδες της ιστορίας μας.

Στον δρόμο που άνοιξαν οι ήρωες του Πολυτεχνείου, τιμή μας να ακολουθούμε.

#ΕδώΠολυτεχνείο #ΔενΞεχνώ

Το θέμα της προστασίας των κακοποιημένων γυναικών δεν προσφέρεται για χαμηλού επιπέδου πολιτική αντιπαράθεση. Είναι υποχρέωση και ευθύνη της Πολιτείας και απαίτηση όλων μας να παρέχεται από κάθε αρμόδιο δημόσιο φορέα, ασφαλές περιβάλλον δωρεάν διαμονής και προστασίας σε όλες τις κακοποιημένες γυναίκες και τα παιδιά τους, για το πρώτο χρονικό διάστημα από την κακοποίηση και στη συνέχεια να προβλέπεται η ασφαλής ένταξή τους στο κοινωνικο – οικονομικό περιβάλλον.

Είναι θλιβερό το γεγονός ότι, από το 2011 (επί Κυβέρνησης Γιώργου Α. Παπανδρέου) – χρονιά έναρξης του «Εθνικού Προγράμματος για την Πρόληψη και Καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών» με το οποίο ιδρύθηκαν τα 44 συμβουλευτικά κέντρα και οι 19 ξενώνες φιλοξενίας κακοποιημένων γυναικών σε όλη την Ελλάδα, 13 χρόνια μετά, δεν έχει ιδρυθεί ούτε ένας νέος ξενώνας, ενώ η λειτουργία των υφιστάμενων έχει περάσει κατά καιρούς από 40 κύματα.

Είναι θλιβερό το γεγονός ότι σε ολόκληρη την Αττική των 4 περίπου εκατομμυρίων κατοίκων λειτουργούν μόνο 3 ξενώνες φιλοξενίας κακοποιημένων γυναικών.

Ο κ.Μπακογιάννης λοιπόν και όλοι οι πρωτοκλασάτοι πολιτικοί του φίλοι, που κατά παράδοση τους αρέσει να φωτογραφίζονται προεκλογικά στους χώρους των δομών κακοποιημένων γυναικών, θα ήταν προτιμότερο – αντί να αναλώνονται σε φωτογράφηση και αντιπολίτευση της επιφάνειας – να μας απαντήσουν τι έχουν κάνει στη διάρκεια του «ένδοξου» πολιτικού τους βίου για τη βιωσιμότητα, την ενίσχυση και την ανάπτυξη του δικτύου δομών κακοποιημένων γυναικών, είτε αυτά λέγονται ξενώνες φιλοξενίας, είτε συμβουλευτικά κέντρα.

Και ειδικότερα, αναμένουμε να μας απαντήσουν ποιά μέτρα έχουν λάβει όλα αυτά τα χρόνια:
– για την διαρκή κάλυψη των λειτουργικών αναγκών των υφιστάμενων δομών, ώστε να λειτουργούν με ποιοτικά πρότυπα
– για να γίνουν οι ξενώνες φιλοξενίας προσβάσιμοι σε γυναίκες με αναπηρία
– για την άμεση κάλυψη της προσωρινής – ασφαλούς διαμονής των κακοποιημένων γυναικών και των παιδιών τους, στο διάστημα των 15 περίπου ημερών, που μεσολαβεί από την έκκληση σε βοήθεια μέχρι την ολοκλήρωση της διαδικασίας ένταξής τους σε ξενώνα φιλοξενίας
– για τη φύλαξη των ξενώνων με σκοπό την προστασία των φιλοξενούμενων γυναικών και των παιδιών τους από τους κακοποιητές.

Και κυρίως να μας πουν τι μέτρα έχουν λάβει:
– για την πρόληψη της έμφυλης βίας που έχει λάβει τρομακτικές διαστάσεις και
– για την μη επαναθυματοποίηση των γυναικών, τη ενδυνάμωση, τη στήριξή τους και την εξασφάλιση ενός υγειούς πλαισίου επανένταξής τους στο κοινωνικό – οικονομικό περιβάλλον.

Είμαστε συγκλονισμένοι από το τραγικό εργατικό δυστύχημα που έγινε το πρωί της Κυριακής 28/7/2024 στη χωματερή της Φυλής, με θύμα έναν εργαζόμενο στην καθαριότητα – οδηγό απορριμματοφόρου. Αν και οι συνθήκες παραμένουν – ως την ώρα που γράφω – αδιευκρίνιστες, το εργατικό αυτό δυστύχημα ούτε τυχαίο μπορεί να θεωρηθεί, ούτε μη αναμενόμενο,

όταν εδώ και δεκαετίες είναι κοινό μυστικό ανάμεσα στους Ενεργούς Πολίτες της Δυτικής Αθήνας ότι ο ΧΥΤΑ Φυλής είναι ένα ναρκοπέδιο για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Και αν στους κινδύνους από τις συνεχείς και ανεξέλεγκτες επεκτάσεις και πανωσηκώματα στις εγκαταστάσεις του Χώρου Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων προστεθούν οι ακραίες κλιματικές συνθήκες και η κόπωση, τότε το μίγμα γίνεται εκρηκτικό.

Σήμερα ήταν ο οδηγός του απορριμματοφόρου του Δήμου Αθηναίων που είχε αυτήν την τραγική κατάληξη, αύριο μπορεί να είναι κάποιος/α από εμάς.

Πόσες φορές συλλογικότητες και πολίτες της Δυτικής Αθήνας έχουμε επισημάνει τους κινδύνους δημόσια; Αναρωτήθηκε κανείς;

Αναρωτήθηκε κανείς πόσες φορές έχουμε επισημάνει τους ακραίους κινδύνους για τους εργαζόμενους, τους κατοίκους ολόκληρης της περιοχής μας και το περιβάλλον; Στην Δυτική Αθήνα – Αττική είναι σε εξέλιξη μια υγειονομική και περιβαλλοντική κρίση με θηριώδεις διαστάσεις.

Πόσες φορές έχει δεχθεί η Πολιτεία να συνομιλήσει μαζί μας και να ακούσει τα αιτήματά μας, όταν την περίοδο 1999 – 2015 έχει σημειωθεί μια τρομακτική αύξηση των θανάτων από καρκίνους σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ;  Μια αύξηση των θανάτων από καρκίνους της τάξης του  31,7 % στις περιοχές γύρω από την χωματερή, ενώ ή αντίστοιχη αύξηση στο σύνολο της Περιφέρειας Αττικής ήταν 10,1%;  Ενώ παράλληλα δεν είναι γνωστές και δεν μετρούνται οι συνέπειες της λειτουργίας της χωματερής για την υγεία των παιδιών, των ηλικιωμένων και των κατοίκων με χρόνια προβλήματα υγείας.

Κάποτε πρέπει επιτέλους να υπάρξουν ευήκοα ώτα και για μας.

Επιβάλλεται κατ’ αρχήν να διερευνηθούν οι ακριβείς συνθήκες του ατυχήματος και να ληφθούν άμεσα μέτρα από την Πολιτεία, όχι μόνο για την ασφάλεια των εργαζομένων, αλλά και για την ασφάλεια του συνολικού περιβάλλοντος και της κοινωνίας της Δυτικής Αθήνας.

Ναι, δεν είμαστε Πολίτες Β΄ κατηγορίας εμείς που ζούμε στη Δυτική Αθήνα. Έχουμε τα ίδια δικαιώματα με όλους τους κατοίκους του υπόλοιπου λεκανοπέδιου και πρέπει να γίνει άμεσα κατανοητό αυτό.

Για το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών δεν πέσαμε από τα σύννεφα.

Θα πρέπει να ήταν εκτός πραγματικότητας, όσοι δεν έβλεπαν ότι η κεντροαριστερά εδώ και πολύ καιρό έχει χάσει τον προσανατολισμό της. Σε αρκετές περιπτώσεις είτε δεν εξέφραζε έναν καθαρό πολιτικό λόγο με σοσιαλδημοκρατικό πρόσημο, είτε δεν μπόρεσε να περάσει τα μηνύματά της στην κοινωνία.  

Η κεντροαριστερά, συνολικά, δεν ανταποκρίθηκε στο ρόλο της να εκφράσει τα λαϊκά και μεσαία στρώματα της κοινωνίας, όπως όφειλε και περιμέναμε πως θα πράξει. Αναλώθηκε άλλοτε σε κλειστοφοβικές και λάθος στρατηγικές, άλλοτε σε μικροπολιτικές και άλλοτε σε στρεβλή επικοινωνία, σε μια εποχή που το πολιτικοκοινωνικό περιβάλλον ήταν απολύτως ευνοϊκό για να εδραιωθεί ως ισχυρός αντιπολιτευτικός πόλος, απέναντι στη λαίλαπα της Κυβέρνησης της ΝΔ και την άνοδο της ακροδεξιάς.

Στο ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής δικαίως μιλάμε για πολιτική ήττα και αποτυχημένες στρατηγικές μετά το απογοητευτικό πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα του 12,79% , τη στιγμή που ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ έχασαν 1.100.000 και 330.000 ψηφοφόρους, αντίστοιχα και ενώ οι πολιτικές της Κυβέρνησης της ΝΔ συνεχίζουν να ξηλώνουν μέχρι τελευταίας πτώσης το κοινωνικό κράτος που έχτισε η μεγάλη δημοκρατική παράταξη του Ανδρέα Παπανδρέου, να οδηγούν σε  φτωχοποίηση όλο και περισσότερα κοινωνικά στρώματα και να οξύνουν τις κοινωνικές ανισότητες. Το μήνυμα του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής δεν έφτασε στην κοινωνία, δεν μπόρεσε να πείσει τους απογοητευμένους ψηφοφόρους.

Η πρωτοφανής αποχή, σε συνδυασμό με την απειλή της ακροδεξιάς στην Ελλάδα και την Ευρώπη τρομάζουν.

Δεν υπάρχουν περιθώρια για να κρύβουμε τον ελέφαντα κάτω από το χαλί, ούτε περιθώρια για λάθη, όταν, σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ,  2,5 εκατομμύρια άνθρωποι από τα 10 εκατομμύρια του πληθυσμού της χώρας μας, δηλαδή το 26,1% του συνολικού πληθυσμού,  βρίσκονται υπό την απειλή της φτώχειας.

Δεν υπάρχουν περιθώρια να διατηρούμε στη θερμοκοιτίδα κομματικούς φορείς που στηρίζονται σε κλειστές παρέες, με απούσα την κοινωνία και έχοντας στην άκρη την πλειοψηφία των κομματικών στελεχών.

Υπό αυτές τις συνθήκες κανείς δεν μπορεί να είναι στο απυρόβλητο, Είναι απολύτως αναγκαίο να παρθούν γενναίες αποφάσεις. Η ιστορική παράταξη του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής οφείλει να κάνει μια ανοιχτή συζήτηση στα όργανα για την αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος και τις αιτίες που είναι, πιστεύω, κοινό μυστικό σε όλους μας. Χρειαζόμαστε ανοιχτό κόμμα, κοντά στην κοινωνία και τα κινήματα, με δημοκρατικές – συμμετοχικές διαδικασίες και ουσιαστική λειτουργία των κομματικών οργάνων.

Προέχει να προσδιορισθεί, μετά από δημοκρατική συζήτηση, το πλαίσιο αρχών και αξιών μας, το όραμα, η κατεύθυνση και κυρίως ποιές κοινωνικές ομάδες θέλουμε να εκφράσουμε.

Κεντρικός μας στόχος και απόλυτη προτεραιότητα δεν μπορεί παρά να είναι η Ενότητα του χώρου της Κεντροαριστεράς, με συμμετοχή όλων των πολιτικών δυνάμεων του χώρου χωρίς αποκλεισμούς και εξαιρέσεις. Δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για Μεγάλη Κεντροαριστερά χωρίς να συμμετέχουν στη συζήτηση όλα τα κόμματα του ευρύτερου χώρου, πάνω, πάντα, σε κοινά αποδεκτές αξίες και πολιτικό πλαίσιο.

Είναι ευνόητο ότι προκύπτει θέμα ηγεσίας. Η επιλογή του νέου ηγέτη χρειάζεται να γίνει πάνω σε συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο, αρχές και αξίες, που θα προκύψουν από συλλογική συζήτηση και θα έχουν μια αμιγώς σοσιαλδημοκρατική πορεία. Ο νέος ηγέτης είναι απολύτως αναγκαίο να μπορεί να εγγυηθεί την ενότητα του χώρου και να διασφαλίσει ότι το κόμμα θα είναι ανοιχτό και θα λειτουργεί με δημοκρατικές – συμμετοχικές διαδικασίες και με ουσιαστική λειτουργία των οργάνων, άνευ αποκλεισμών.

Σε αυτή την μάχη των αξιών και της πολιτικής κανείς/καμμία δεν γίνεται να περισσεύει.

Το καλοκαίρι θα είναι καυτό και ο χρόνος μετράει αντίστροφα.

Οι Ευρωεκλογές της 9ης Ιουνίου είναι αναμφίβολα κρίσιμες για τις ζωές μας.

Στο Ευρωκοινοβούλιο παίρνονται σημαντικές αποφάσεις που δεσμεύουν Κυβερνήσεις, καθορίζουν πολιτικές – είτε κοινωνικά δίκαιες (προς το συμφέρον των πολλών), είτε επιχειρηματικά δίκαιες (προς το συμφέρον των λίγων και ισχυρών) – και εν τέλει επηρεάζουν τις ζωές διαφορετικών κοινωνικών ομάδων και όλων των Ευρωπαίων πολιτών.

Με τη δική μας ψήφο κάθε 5 χρόνια μπορούμε να επηρεάσουμε τις αποφάσεις που μας αφορούν προς τη σωστή – κοινωνικά δίκαιη – κατεύθυνση, ψηφίζοντας ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής, το Κίνημα που έχει συνδέσει διαχρονικά την πορεία του με τις πιο κρίσιμες και ριζοσπαστικές, προοδευτικές  μεταρρυθμίσεις που έγιναν ποτέ στη χώρα μας. Ψηφίζοντας ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής ενισχύουμε την Ευρωπαϊκή Σοσιαλιστική Ομάδα (S&D) που εκφράζει τη σοσιαλδημοκρατία της προόδου, απέναντι στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών που εκφράζει τη συντήρηση και βεβαίως απέναντι στις δυνάμεις της ακροδεξιάς που απειλούν την Ευρώπη.

Αλλά δεν μετράει μόνο αυτό.

Χρειάζεται κυρίως να επιλέξουμε – βάζοντας μπροστά τη λογική και όχι το συναίσθημα – υποψήφιους/ες Ευρωβουλευτές, που έχουν συσσωρευμένη επιστημονική γνώση, μεγάλη εμπειρία στην εφαρμογή, κοινωνικές ευαισθησίες, αναγνωρισμένο κύρος, διαπραγματευτική ικανότητα και εμπειρία, ήθος.

Χρειάζεται να επιλέξουμε υποψήφιους/ες που έχουν δοκιμαστεί και η διαχρονική πορεία τους μπορεί να αποτελέσει εγγύηση ότι και μπορούν και θέλουν να παλέψουν για μια Ευρώπη ειρηνική, ανθεκτική και βιώσιμη, για μια πράσινη, δίκαιη, ψηφιακή και χωρίς αποκλεισμούς Ευρώπη. Να επιλέξουμε υποψήφιους/ες που αποτελούν εγγύηση ότι θα δουλέψουν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για όλους εμάς και τα δικά μας συμφέροντα και όχι για προσωπικά συμφέροντα, για τα συμφέροντα των ισχυρών ή για την προσωπική τους πελατεία.

Ανάμεσα στις 4 επιλογές μας, δεν μπορεί να μην βρίσκεται τουλάχιστον μία γυναίκα υποψήφια. Και το λέω αυτό, όχι για συναισθηματικούς λόγους, αλλά γιατί πιστεύω ότι πρέπει να δώσουμε επιτέλους ώθηση στις γυναίκες να συμμετέχουν ενεργά όχι για να κοσμούν τα ψηφοδέλτια, αλλά ισότιμα με τους άλλους συνυποψήφιους και με ίσες δυνατότητες να εκλεγούν, όπως πραγματικά αξίζει στην εναλλακτική τους σκέψη, νοοτροπία και άποψη που χρειάζεται η κοινωνία μας.

Είναι στο χέρι μας λοιπόν να επιλέξουμε υποψήφιους/ες που θα έχουν προτεραιότητα τα κοινά μας οράματα για την ενίσχυση του κράτους δικαίου, σεβασμό στον άνθρωπο, για κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα και ίσες ευκαιρίες για όλους, για καλύτερες συνθήκες εργασίας, περιφερειακή ανάπτυξη, ποιοτική δημόσια Υγεία, μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων.

Είναι ξεκάθαρο ότι στις εκλογές οφείλουμε να μην ψηφίζουμε «τους δικούς μας ανθρώπους», αλλά τους/τις πιο ικανούς/ες με βάση πολιτικά κριτήρια.

Στις εκλογές της 9ης Ιουνίου επιλέγουμε συμμετοχή και όχι αποχή, επιλέγουμε ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής για όλους τους παραπάνω λόγους και γιατί χρειάζεται να δώσουμε όλοι μαζί τη μάχη για να σταματήσει η ασυδοσία και οι πολιτικές που ευνοούν την ακρίβεια και οξύνουν τις κοινωνικές ανισότητες, για να σταματήσει η διάλυση του ΕΣΥ, για να μπεί φρένο στην άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη.  

Η ψήφος μας στις 9 Ιουνίου δεν είναι απλά ένα δικαίωμα, είναι ευθύνη όλων μας.

Την Κυριακή 9 Ιουνίου ας επιλέξουμε το δρόμο που οδηγεί σε μια πιο δίκαιη, βιώσιμη και δημοκρατική Ευρώπη, σε μια Ευρώπη χωρίς αποκλεισμούς.