Εμείς οι Γυναίκες ΕΝΩΝΟΥΜΕ και φέτος τη φωνή μας με τη φωνή εκατομμυρίων γυναικών στην Ευρώπη και όλον τον κόσμο.
ΑΝΤΙΔΡΟΥΜΕ – ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ τα Αυτονόητα. Ίσες Ευκαιρίες, Κοινωνική Δικαιοσύνη, Προστασία του Πλανήτη, Ειρηνική Συνύπαρξη.
Ως Συντονίστρια του Δικτύου Γυναικών του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ Δημοκρατών Σοσιαλιστών συμμετέχω από την ίδρυσή του στο Συντονιστικό του Ελληνικού Δικτύου για την Φεμινιστική Απεργία της 8η Μάρτη (περισσότερα ΕΔΩ), μια συλλογική πρωτοβουλία γυναικών από διάφορες προοδευτικές πολιτικές παρατάξεις που συγκροτήθηκε το 2019 για την διοργάνωση συλλογικών δράσεων και κινητοποιήσεων για τα δικαιώματα των γυναικών, στα πλαίσια των Παγκόσμιων κινητοποιήσεων για τη Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας της 8ης Μάρτη / Διαβάστε τη Διακήρυξή μας ΕΔΩ
Εμείς οι γυναίκες που συμμετέχουμε στο Ελληνικό Δίκτυο για τη Φεμινιστική Απεργία της 8ης Μάρτη, ΚΑΛΟΥΜΕ όλους τους δημοκρατικούς πολίτες
ΚΑΛΟΥΜΕ τις γυναίκες, τις εργαζόμενες, τις γυναίκες επικεφαλείς μονογονεϊκών οικογενειών, τις άνεργες, τις συνταξιούχες, τις νέες, τις φοιτήτριες, τις γυναίκες με αναπηρία, τις προσφύγισσες / μετανάστριες, τις γυναίκες από την περιφέρεια και τις πόλεις
να ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΜΑΖΙΚΑ – Την Παρασκευή 6 Μάρτη στην Απεργία 12.00 – 15.00 και τη Συγκέντρωση στην είσοδο του Κοινοβουλίου – Την Κυριακή 8 Μάρτη στις 12.00 στην Συγκέντρωση στην Πλατεία Κλαυθμώνος και την πορεία διαμαρτυρίας
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ αξιοπρεπή ζωή και ίσα δικαιώματα, γιατί η ζωή όλων των γυναικών και ανδρών έχει την ίδια αξία.
ΔΕΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΟΜΑΣΤΕ την αυτοδιάθεση του σώματός μας. Το σώμα μας ανήκει αποκλειστικά σε μας.
ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ να δεχτούμε τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Γιαυτό λέμε ΟΧΙ ΠΙΑ στους άθλιους μισθούς και τις άθλιες συντάξεις.
ΖΗΤΑΜΕ τη συμμετοχή των γυναικών στον σχεδιασμό, την ανάπτυξη και την υλοποίηση των προγραμμάτων τεχνητής νοημοσύνης
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ουσιαστικές λύσεις για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης με κοινωνική δικαιοσύνη
ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΣΤΕ για τις πολιτικές που καταστρέφουν τη φύση και εκμεταλλεύονται τη Γη και τις γυναίκες
ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ισότιμη συμμετοχή γυναικών και ανδρών σε όλα τα κέντρα λήψης αποφάσεων
ΛΕΜΕ ΟΧΙ στο Ρατσισμό, τον αποκλεισμό, τους Πολέμους.
Για όλους αυτούς τους λόγους συμμετέχουμε ενεργά και καλούμε σε μαζική κινητοποίηση στο πλαίσιο της Φεμινιστικής Απεργίας της 8ης Μάρτη.
Για Κοινωνική Δικαιοσύνη, Ισότητα των Φύλων και προστασία του Πλανήτη
Μπροστά στην απειλή της ακροδεξιάς του Vox και των νοσταλγών του δικτάτορα Φράνκο, ο προοδευτικός κόσμος στην Ισπανία συσπειρώνεται. Με την πρόσφατη Κυβέρνηση Συνασπισμού PSOE / Podemos υπό τον Πέδρο Σάντσεθ, την πρώτη Κυβέρνηση Συνασπισμού στην Ισπανία μετά το τέλος της δικτατορίας του Φράνκο το 1975.
📍 Με 4 Αντιπροέδρους, ανάμεσά τους 3 γυναίκες, η μία Υπουργός Ισότητας, και ο επικεφαλής των Podemos.
📍Με αντιφασιστικά μηνύματα κατά την ορκωμοσία για να αποδώσουν φόρο τιμής στους Ισπανούς Δημοκράτες που αγωνίστηκαν κατά του φασισμού στη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου.
📍 Με απόλυτα ισότιμη συμμετοχή των γυναικών στην Κυβέρνηση. Από τους 22 Υπουργούς οι 11 είναι γυναίκες.
📍 Με μέτρα που ευνοούν τους αδύναμους, όπως η αύξηση της κατώτατης σύνταξης, η θέσπιση νέου Καταστατικού Χάρτη για τα εργασιακά δικαιώματα, η σύναψη νέων συλλογικών συμβάσεων, η απαγόρευση των διακρίσεων στα σχολεία και η θέσπιση ποινών για τα σχολεία που ευνοούν τις έμφυλες διακρίσεις.
📍 Με φιλόδοξα σχέδια για την Προστασία του Περιβάλλοντος και τους κινδύνους από την κλιματική κρίση, προετοιμάζοντας ένα νομοθετικό πλαίσιο που προβλέπει τη μείωση των εκπομπών αερίων και ένα σχέδιο μετάβασης σε ήπιες πηγές ενέργειας με στόχο ως το 2050 το 100% της ηλεκτρικής ενέργειας να προέρχεται από ανανεώσιμες πηγές.
Όπως δήλωσε κατά την ορκωμοσία ο Πρωθυπουργός Pedro Sánchez:
«Τhe administration will have a solid commitment to unity” and «will walk in one single direction.” “will speak with a number of voices, but always with one single word.” / Η Κυβέρνηση δεσμεύεται για την Ενότητα και θα προχωρήσει προς μία και μοναδική κατεύθυνση / Θα είναι πολυφωνική, αλλά θα εκφράζεται πάντα με την ίδια και μοναδική φωνή. Κάπως έτσι δεν είναι τα όνειρα και για τη δική μας πατρίδα;
Μετά την ανακοίνωση από τον Πρωθυπουργό της Υποψηφιότητας της κας Σακελλαροπούλου για τη θέση της Προέδρου Δημοκρατίας και με απόλυτο σεβασμό στο πρόσωπό της, θα ήθελα να καταθέσω 5 σημεία για σκέψη και γενικότερο προβληματισμό.
– Το 1980 η Ισλανδή Βιγκντίς Φινμπογκαντότιρ έγινε η πρώτη δημοκρατικά εκλεγμένη γυναίκα Πρόεδρος στη χώρα της και σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Σήμερα, 40 χρόνια μετά, την ώρα που όλο και περισσότερες γυναίκες ηγούνται κρατών στην Ευρώπη και σε όλον τον κόσμο, πόσο «επαναστατική» μπορεί να θεωρηθεί για τη χώρα μας η υποψηφιότητα μιας γυναίκας για το Ύπατο Αξίωμα, όταν οι γυναίκες είναι ουσιαστικά απούσες από την Κεντρική Πολιτική σκηνή και τα κέντρα λήψης αποφάσεων;
– Με την Υποψηφιότητά της η κα Σακελλαροπούλου ουσιαστικά μετακινείται με πρωτοβουλία του Πρωθυπουργού, από μία καίρια θέση άσκησης δικαστικής εξουσίας σε έναν ρόλο χωρίς ουσιαστικές αρμοδιότητες, με συνέπεια να αποδυναμώνεται ακόμη περισσότερο η συμβολή των γυναικών στην Πολιτική σκηνή.
– Πόσο δόκιμο είναι να προτείνεται για το Ύπατο Αξίωμα μια Ενεργή Ανώτατη Δικαστικός Λειτουργός, γεγονός που ενδεχομένως θα μπορούσε να θεωρηθεί ως πλήγμα στην διάκριση των 3 ανεξάρτητων εξουσιών του Κράτους; (Εκτελεστική, Δικαστική, Νομοθετική)
– Σήμερα που το Διεθνές περιβάλλον είναι ιδιαίτερα σύνθετο και εκρηκτικό αναμέναμε ως κυρίαρχο κριτήριο για την επιλογή του Υποψηφίου την πολιτική βαρύτητα, τις διεθνείς επαφές και την αναγνωρισιμότητα στη Διεθνή Πολιτική σκηνή. Πώς αυτό μπορεί να γίνει πράξη, εφόσον η κα Σακελλαροπούλου δεν διαθέτει ούτε πολιτική εμπειρία, ούτε τη δικτύωση που τόσο χρειάζεται για την προώθηση των συμφερόντων της χώρας μας;
– Με αφορμή πλήθος δημοσιευμάτων που αναφέρονται στο φιλοζωικό προφίλ της κας Σακελλαροπούλου, που ουσιαστικά υποβαθμίζουν άλλα σημεία της προσωπικότητάς της, ας αναρωτηθούμε αν αυτό θα συνέβαινε στην περίπτωση που στη θέση της βρισκόταν ένας άνδρας Υποψήφιος.
Με ένα μισογυνικό πρωτοσέλιδο με το σύνθημα «Αφήστε με να ζήσω» που είναι αφιερωμένο στην λεγόμενη «Ημέρα του Αγέννητου Παιδιού» η Sport Time, μια αθλητική εφημερίδα που απευθύνεται κυρίως σε ανδρικό αναγνωστικό κοινό, ανοίγει την αυλαία σε έναν άκρως συντηρητικό δρόμο προς τον σκοταδισμό χρησιμοποιώντας ακροδεξιά επιχειρήματα.
Υπάρχουν όμως και ηθικοί αυτουργοί.
Εν μέσω σφοδρών αντιδράσεων των γυναικείων οργανώσεων και όλου του προοδευτικού κόσμου, πριν λίγους μήνες η Ιερά Σύνοδος υπό την πίεση ακραίων συντηρητικών κύκλων και παίρνοντας επίσημα θέση κατά των αμβλώσεων, προχώρησε με μια οπισθοδρομική της απόφαση στην επίσημη αναγνώριση της «Ημέρας του Αγέννητου Παιδιού» και στον εορτασμό της κάθε πρώτη Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα. Χωρίς να εξετάσει τα κοινωνικά αίτια που οδηγούν τις γυναίκες στην διακοπή της κύησης, την ανεπάρκεια του κοινωνικού κράτους να στηρίξει τις νέες οικογένειες, το δικαίωμα που έχουν αποκλειστικά οι γυναίκες να ορίζουν το σώμα τους και τη ζωή τους.
Οι αμβλώσεις στην Ελλάδα είναι νόμιμες εδώ και 33 χρόνια, με τον Νόμο 1609/1986 της προοδευτικής, αριστερής Κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου, που έδωσε ανάσα στα αδιέξοδα χιλιάδων γυναικών.
Οι χειροκροτητές του απαράδεκτου πρωτοσέλιδου της αθλητικής εφημερίδας με το μήνυμα μίσους κατά των γυναικών, δεν μπορεί παρά να εκφράζουν την συντήρηση και οι δηλώσεις τους, που αποτελούν πλήγμα σε ένα θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα κάθε γυναίκας, είναι και πρέπει να είναι καταδικαστέες από κάθε προοδευτικό πολίτη.
Η μητρότητα είναι συνειδητή επιλογή και μόνο κάθε γυναίκας και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι ψυχαναγκασμός. Κάθε γυναίκα που ζει στη χώρα μας ανεξάρτητα από εθνικότητα, κοινωνικό ή άλλο status έχει δικαίωμα πρόσβασης σε δωρεάν, νόμιμη και ασφαλή άμβλωση.
Για κανέναν λόγο δεν πρόκειται να επιτρέψουμε την επιστροφή στο σκοταδισμό.
Ισότητα μεταξύ των φύλων και κοινωνική δικαιοσύνη αποτελούν προϋπόθεση για μια δημοκρατική, προοδευτική και δίκαιη κοινωνία.
Από την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης η αρχή της ισότητας και της ίσης μεταχείρισης γυναικών και ανδρών αποτέλεσε έναν από τους κύριους στόχους της και ακρογωνιαίο λίθο της νομοθεσίας και του συστήματος αξιών της. Σήμερα η διασφάλιση της ισότητας των φύλων είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την επίτευξη ως 17 στόχων αειφόρου ανάπτυξης (Sustainable Development Goals – SDGs) του ΟΗΕ.
Οι γυναίκες αποτελούν κύριο μοχλό κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης, έχουν ιδιαίτερες δεξιότητες, συμπεριφορές και τρόπο σκέψης, μπορούν και πρέπει να συμβάλλουν θετικά στην ανταγωνιστικότητα, την οικονομική ανάπτυξη και την καταπολέμηση της φτώχειας.
Η ενδυνάμωση των γυναικών θα δημιουργήσει ένα απαραίτητο θεμέλιο ώστε, όχι μόνο οι γυναίκες αλλά και όλοι οι πολίτες να εξασφαλίσουν για το μέλλον τους ειρήνη και ευημερία.
Σήμερα, στον 21ο αιώνα, στο κατώφλι της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης κοινωνικές και έμφυλες ανισότητες εξακολουθούν να είναι ισχυρές, ένα μεγάλο ποσοστό γυναικών σε παγκόσμιο επίπεδο απουσιάζει από την εργασιακή, κοινωνική, οικονομική, πολιτική δραστηριότητα. Σήμερα εξακολουθούμε να ζούμε σε έναν κόσμο που έχει οικοδομηθεί από άνδρες και απευθύνεται σε άνδρες.
Παρόλα αυτά, πολύ ισχυρά είναι τα μηνύματα που έρχονται από χώρες στην Ευρώπη και όλον τον κόσμο όπου οι γυναίκες πρωτοπορούν στην πολιτική προοδευτική σκέψη, έχουν το προβάδισμα και ασκούν ηγεσία σε ανώτατο επίπεδο.
Η Φινλανδία, μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από την 34χρονη Sanna Marin, νεότερη Πρωθυπουργό στον κόσμο και πρώην ιδιωτικό υπάλληλο, έγινε το πιο πρόσφατο και ισχυρό παράδειγμα ανοιχτής, προοδευτικής χώρας που πρωτοπορεί ανοίγοντας δρόμους χωρίς φραγμούς σε κάθε πολίτη.
Αντίστοιχα, ηχηρό είναι το μήνυμα από τη Νέα Ζηλανδία, μια χώρα που ηγείται η 39χρονη Πρωθυπουργός Jacinda Ardern ή από την Αμερική μετά την εκλογή της 28χρονης Alexandria Ocasio-Cortez στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Στην Ελλάδα, τις τελευταίες δεκαετίες η ζωή των γυναικών βελτιώθηκε σημαντικά χάρη στις ριζικές προοδευτικές μεταρρυθμίσεις του Οικογενειακού και Εργατικού Δικαίου της Κυβέρνησης της Αλλαγής του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά και χάρη στο ισχυρό πλαίσιο για την πρόληψη και καταπολέμηση της έμφυλης βίας που θεσμοθετήθηκε για πρώτη φορά από την Κυβέρνηση του Γιώργου Α. Παπανδρέου.
Ιδιαίτερα συνέβαλαν οι πολύχρονοι, μαζικοί αγώνες του γυναικείου κινήματος για ισότητα, ίσες ευκαιρίες, κοινωνική δικαιοσύνη.
Παρόλα αυτά το 2018 η Ελλάδα κατατάχθηκε και πάλι στην 78η θέση μεταξύ 149 χωρών στον παγκόσμιο χάρτη των έμφυλων ανισοτήτων του World Economic Forum (Global Gender Gap Report 2018) και βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στους δείκτες που αναφέρονται στην ανεργία, την απασχόληση, την ενεργό συμμετοχή στην πολιτική και τα κέντρα λήψης αποφάσεων.
Σήμερα, η χώρα μας διαθέτει ένα νομικό πλαίσιο που εγγυάται θεωρητικά την ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών.
Οι γυναίκες έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθε, έχουν την ευκαιρία να σπουδάσουν, να εργαστούν, να κάνουν καριέρα, να είναι οικονομικά ανεξάρτητες, να συμμετέχουν ενεργά στα κέντρα λήψης αποφάσεων.
Έχουν θεωρητικά το δικαίωμα. Τους το επιτρέπει η νομοθεσία. Πολλές νόρμες έχουν αλλάξει σημαντικά, παρόλα αυτά το μεγάλο μέρος της κοινωνίας εξακολουθεί να επηρεάζεται από τις πατριαρχικές στερεοτυπικές αντιλήψεις που έχουν βαθιά ριζώσει και διαμορφώνουν εδώ και εκατομμύρια χρόνια συμπεριφορές, συνειδήσεις και ανθρώπινες ζωές.
Υπάρχει μια κατάφορη, διαρκής αδικία που επηρεάζει τη ζωή των γυναικών, έχει γίνει καθημερινός τρόπος ζωής και φτάνει ως το σημείο να θεωρείται ως «κανονικότητα».
Μεγάλο κομμάτι του μισού πληθυσμού της γης βρίσκεται στη σκιά, είναι ωσεί παρόν, ακολουθεί το δρόμο που άλλοι χαράσσουν για τη δική του ζωή και αυτές οι συνθήκες και συμπεριφορές, αυτός ο φαύλος κύκλος ανακυκλώνεται διαρκώς.
Στη διαιώνιση των έμφυλων στερεοτύπων, αντιλήψεων και συμπεριφορών έχει συμβάλει τα μέγιστα το «έμφυλο κενό δεδομένων», που ως αιτία και αιτιατό οδηγεί κάθε πληροφορία σχετικά με τις γυναίκες στο σκοτάδι και τη σιωπή.
Πρόκειται για την μεγάλη έλλειψη δεδομένων με βάση το φύλο που είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένου τρόπου σκέψης που αγνοεί παντελώς το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού της γης, δηλαδή τις γυναίκες και συντηρεί τις έμφυλες ανισότητες.
Σήμερα η γυναίκα έχοντας πολλαπλούς ρόλους – ως μητέρα, σύζυγος, εργαζόμενη – με τους οποίους επιφορτίζεται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα βρίσκεται σε μια διαρκή προσπάθεια να ανταποκριθεί με επιτυχία στους ρόλους της για να είναι αποδεκτή και έτσι κινδυνεύει να φτάσει κάποιες φορές στα όρια της, χάνοντας μεγάλο μέρος του εαυτού, του προσωπικού της χρόνου και με κινδύνους για την υγεία της.
Αναμφίβολα, έχουν γίνει πολλά βήματα μπροστά προς τη θετική κατεύθυνση, όμως η πραγματική ισότητα ανδρών – γυναικών έχει τεράστιο δρόμο να διανύσει ακόμη.
Δυσοίωνο είναι πως τα τελευταία χρόνια το φεμινιστικό κίνημα στην Ελλάδα έχει χάσει τη μαζικότητά του και είναι πολλές οι γυναίκες, κυρίως νέες, που πιστεύουν πως έχει φτάσει στα όριά του.
Δυσοίωνη είναι και μια συντηρητική στροφή που παρατηρείται στην κοινωνία με αμφισβήτηση κεκτημένων δικαιωμάτων των γυναικών, όπως το δικαίωμα στην άμβλωση, που προωθείται και συντηρείται από ακροδεξιές πολιτικές δυνάμεις με τις ευλογίες της εκκλησίας, κάποιες φορές.
Δυσοίωνη είναι και η στάση κάποιων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης που εκφράζουν πολλές φορές έναν απαράδεκτα σεξιστικό – ρατσιστικό – άθλιο λόγο, που συντηρεί και ανακυκλώνει τις ανισότητες και τις αδικίες.
Υπάρχει Απάντηση. Υπάρχει Ελπίδα.
Όσο Υπάρχουν Γυναίκες που επιμένουν παρά τις δυσκολίες, που αντιστέκονται, που παλεύουν και θα παλεύουν για να γίνουν τα Αυτονόητα πράξη.
Η Φινλανδία, η πιο ευτυχισμένη χώρα της γής σύμφωνα με τους παγκόσμιους δείκτες του ΟΗΕ, γίνεται η πιο πρωτοπόρα και προοδευτική χώρα στον κόσμο.
Η 34χρονη Σάνα Μαρίν, που μεγάλωσε σε μια οικογένεια gay γυναικών, είναι η νεώτερη Πρωθυπουργός στον κόσμο που ηγείται του προοδευτικού Κυβερνητικού Συνασπισμού της Φινλανδίας με γυναίκες επικεφαλής στα 4 από τα 5 κόμματα εξουσίας και μια 18μελη Κυβέρνηση με 8 μόλις άνδρες και μεγάλη πλειοψηφία των γυναικών.
Κατ΄αρχήν, πολύ ισχυρό το μήνυμα από την Φινλανδία για μια Ευρώπη ανοιχτή, προοδευτική, συμπεριληπτική και μεγάλη η χαρά για το νέο που έρχεται. Μένει να δούμε και την πολιτική που θα ασκήσουν.
Μακάρι οι νέες γυναίκες που ανέλαβαν πρόσφατα την Κυβέρνηση την Φινλανδίας να γίνουν πηγή έμπνευσης και να οδηγήσουν νέες γυναίκες και κορίτσια από όλον τον κόσμο, σε αυτό το συναρπαστικό ταξίδι του δημόσιου δρόμου αντί του ιδιωτικού, που είναι η ενεργή και ανιδιοτελής συμμετοχή μας στην πολιτική.
Μπορούμε, αρκεί να το πιστέψουμε και να το θέλουμε πολύ
Η έμφυλη βία είναι μια πανδημία που δεν γνωρίζει σύνορα, θρησκείες, ηλικίες, επίπεδο εκπαίδευσης, σεξουαλικό προσανατολισμό, κοινωνικές τάξεις.
Γυναίκες και κορίτσια σε λιγότερο ή περισσότερο αναπτυγμένες χώρες, παντού στον κόσμο, βρίσκονται μπροστά στην ίδια απειλή για τη ζωή και την ακεραιότητά τους.
Τις περισσότερες φορές η απειλή βρίσκεται ακόμη και μέσα στην ίδια τους την οικογένεια, το σχολείο, το εργασιακό περιβάλλον.
Τα αδιέξοδα τεράστια και οι συνέπειες οδυνηρές για τα εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια – θύματα, για τα εκατομμύρια παιδιά που ζουν σε συνθήκες έμφυλης βίας μέσα στην οικογένεια, για ολόκληρη την κοινωνία μας που σιωπά, ανέχεται, δεν αντιδρά.
Θύματα έμφυλης βίας γίνονται συχνά και οι γυναίκες πολιτικοί που αντιμετωπίζουν σε μεγάλο βαθμό το σεξισμό και τουλάχιστον τη λεκτική βία που στοχεύουν να τις υποτιμήσουν και να θίξουν την αξιοπρέπειά τους.
Η βία κατά των γυναικών είναι εξίσου σοβαρή αιτία θανάτου και ανικανότητας των γυναικών με τον καρκίνο.
Τα στοιχεία των ερευνών προκαλούν σοκ:
137 γυναικοκτονίες καταγράφονται καθημερινά σε όλον τον κόσμο
1 στις 3 γυναίκες και κορίτσια, παγκοσμίως, έχουν βιώσει κάποιου είδους βία στη διάρκεια της ζωή τους από άτομο του στενού τους περιβάλλοντος
70% των θυμάτων εμπορίας ανθρώπων είναι γυναίκες και κορίτσια και 3 /4 από αυτές υφίστανται σεξουαλική εκμετάλλευση
Μόνο 52% των έγγαμων ή σε σχέση γυναικών παίρνουν ελεύθερα τις δικές τους αποφάσεις για τις σεξουαλικές τους σχέσεις, τη χρήση αντισύλληψης και την υγειονομική τους περίθαλψη
750 εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια που ζουν σήμερα παντρεύτηκαν στην παιδική τους ηλικία
200 εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια έχουν υποστεί ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων (FGM)
Η έμφυλη βία είναι ακόμη πιο απειλητική για τις γυναίκες και τα κορίτσια πρόσφυγες και μετανάστριες, τις γυναίκες με αναπηρία, τις άνεργες, τις γυναίκες εξαρτημένες χρήστριες ψυχοδραστικών ουσιών, τις διαζευγμένες, τις μητέρες μονογονεϊκών οικογενειών, τις Ρομά, τις γυναίκες που βρίσκονται στις φυλακές.
Στην Ελλάδα, την περίοδο της οικονομικής κρίσης η έμφυλη βία πήρε τεράστιες διαστάσεις που δεν αξίζουν σε μια δημοκρατική, προοδευτική κοινωνία.
Τα θεμέλια για την πρόληψη και καταπολέμηση της έμφυλης βίας, τέθηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα από την Κυβέρνηση του Γιώργου Α. Παπανδρέου κα συνεχίζουν ως σήμερα να είναι ισχυρά.
Την περίοδο 2009 – 2011 της Κυβέρνησης Γιώργου Α. Παπανδρέου :
Η Ελλάδα ήταν από τις πρώτες χώρες της Ευρώπης που υπέγραψε το Μάιο του 2011 τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης για την πρόληψη και καταπολέμηση της έμφυλης βίας, που μόλις πρόσφατα επικυρώθηκε από την Ελληνική Βουλή και έγινε Νόμος του Κράτους
Ιδρύθηκε η τηλεφωνική γραμμή SOS 15900 που έδωσε για πρώτη φορά τη δυνατότητα στις γυναίκες – θύματα βίας να μιλούν ανοιχτά, να ενημερώνονται και να συζητούν με ειδικούς επιστήμονες για θέματα ταμπού.
Δημιουργήθηκαν 61 συνολικά δομές φιλοξενίας κακοποιημένων γυναικών που λειτουργούν σε όλη την Ελλάδα.
Για το διαρκές έγκλημα της έμφυλης βίας που καταδυναστεύει τις ζωές εκατομμυρίων γυναικών και κοριτσιών από την τρυφερή τους ηλικία σε όλον τον κόσμο και αποτελεί εμπόδιο για την βιώσιμη ανάπτυξη, δεν φτάνει να μιλάμε μόνο σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα εξάλειψης της βίας κατά των γυναικών.
Εμείς, ο δημοκρατικός κόσμος, οφείλουμε να ενώσουμε, να δυναμώσουμε τις φωνές μας απαιτώντας Μηδενική Ανοχή στην έμφυλη βία και πρωτίστως:
ουσιαστική εκπαίδευση των παιδιών, ενηλίκων, επαγγελματιών ενάντια στις έμφυλες διακρίσεις και τα έμφυλα κοινωνικά στερεότυπα που είναι λυπηρό πως στις μέρες μας αναπαράγονται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και από τις αστυνομικές, δικαστικές, ιατροδικαστικές αρχές που θα πρεπε να προστατεύουν αντί να λοιδορούν
ουσιαστική υλοποίηση των μέτρων προστασίας από την έμφυλη βία που ορίζονται στην Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης
μέτρα καταπολέμησης της ατιμωρησίας των δραστών
επαρκείς χώρους υποδοχής και φιλοξενίας κακοποιημένων γυναικών σε όλη την Ελλάδα σε ασφαλές περιβάλλον, με την στήριξη ειδικού επιστημονικού προσωπικού.
Προσήλωση στις αρχές της 3 του Σεπτέμβρη και
όχι εμμονή σε σύμβολα και ονόματα.
Αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα της σημερινής
μέρας για όλους εμάς τους δημοκράτες πολίτες, που, 45 χρόνια πριν,
ονειρευτήκαμε μαζί με τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Ιδρυτή της μεγάλης
ριζοσπαστικής, προοδευτικής παράταξης και εξακολουθούμε να ονειρευόμαστε, μια
Ελλάδα για όλους τους πολίτες.
Για όλους εμάς που πιστέψαμε σε ένα Σοσιαλδημοκρατικό
Κίνημα «που εκφράζει τους πόθους και τις ανάγκες του απλού Έλληνα πολίτη, σε
ένα Κίνημα που ανήκει στον αγρότη, τον εργάτη, το βιοτέχνη, το μισθωτό, τον
υπάλληλο, τη γυναίκα, τη θαρραλέα και φωτισμένη νεολαία μας».
Με οδηγό μας τις αρχές της 3 του Σεπτέμβρη που
αγκαλιάζουν κάθε πολίτη, ενάντια στα συμφέροντα, την πελατειακή λογική, τις
ανισότητες και αδικίες, την κάθε είδους συντήρηση, το μίσος και το διχασμό,
ήρθε η ώρα της αφύπνισης.
Χρέος μας είναι να περάσουμε από την παθητική
στάση και την απαξίωση, στην ενεργό πολιτική δράση.
Γιατί όλοι εμείς, οι απλοί πολίτες αυτού του
τόπου, κρατάμε τη δύναμη στα χέρια μας και μπορούμε να διαμορφώσουμε ένα
καλύτερο και πιο δίκαιο αύριο για μας και τα παιδιά μας.
Για μας τις γυναίκες η 3 του Σεπτέμβρη του 1974 έχει ιδιαίτερη αξία γιατί σηματοδοτεί τις μεγάλες διεκδικήσεις για ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη σε συνεργασία με τα Γυναικεία Κινήματα, που αργότερα με την Κυβέρνηση της Αλλαγής του Ανδρέα Παπανδρέου μετουσιώθηκαν σε ριζοσπαστικές αλλαγές του Οικογενειακού και Εργατικού Δικαίου, μας έφεραν στην επιφάνεια και άλλαξαν σταδιακά τη ζωή μας.
Πολύ ληπηρό για τη δεξιά Κυβέρνηση Μητσοτάκη, να επιχειρεί να λύσει το δημογραφικό αποκλειστικά με επιδόματα ελεημοσύνης προς γυναίκες που τεκνοποιούν σε ηλικία κάτω των 30 ετών. Και μάλιστα, χωρίς καμμία αναφορά, ούτε πολιτική βούληση να καταπολεμήσει τις ανισότητες με λήψη μέτρων όπως, η ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, η θέσπιση ευνοϊκών ρυθμίσεων για άδεια μητρότητας αλλά και πατρότητας στα νέα ζευγάρια, η ενίσχυση του θεσμού των ολοήμερων σχολείων, η δημιουργία νέων δημόσιων ποιοτικών βρεφονηπιακών σταθμών για να μην μένει κανένα παιδί εκτός (πάντα με εισοδηματικά και κοινωνικά κριτήρια), η προστασία της μητρότητας στην εργασία, η θέσπιση ίσης αμοιβής για ίση προσφορά εργασίας.
Ευθεία οπισθοδρόμηση αποτελεί η ανακύκλωση από την νέα Κυβέρνηση έμφυλων στερεότυπων και ηλικιακών διακρίσεων μαύρων εποχών, που θέλουν τη γυναίκα στο σπίτι για τις οικιακές εργασίες και τη φροντίδα παιδιών και ηλικιωμένων, αντί της ισότιμης συμμετοχής τους στην αγορά εργασίας, την κοινωνία, την πολιτική. Η μητρότητα δεν μπορεί παρά να είναι συνειδητή επιλογή και μόνο κάθε γυναίκας και το κράτος έχει ευθύνη να εξασφαλίζει τις προϋποθέσεις ώστε κάθε γυναίκα να έχει τη δυνατότητα να είναι ισότιμα παρούσα παντού. Στην εργασία, την οικογένεια, την κοινωνία, την πολιτική, παντού.
Δείγμα συντηρητικής γραφής για τη νέα δεξιά Κυβέρνηση αποτελεί επίσης η μετονομασία της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των φύλων σε Γενική Γραμματεία Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας και η μεταφορά της στο Υπουργείο Εργασίας, αντί το Υπουργείο Εσωτερικών, που καμμία σχέση δεν έχουν με την ολιστική προσέγγιση για την ισότητα που είναι ο βασικός στόχος μιας προοδευτικής πολιτικής.
Ακούγοντας τις εξαγγελίες της νέας Υπουργού Παιδείας Νίκης Κεραμέως για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και συγκεκριμένα: – για τον καθορισμό ελάχιστης βάσης εισαγωγής στα Πανεπιστήμια και – για τη δυνατότητα που δίνει στα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα να αυξάνουν την βάση εισαγωγής και να καθορίζουν ετήσιο αριθμό εισακτέων
Αναρωτιέμαι αν μπήκε, προηγουμένως, στη διαδικασία να αξιολογήσει τις συνέπειες των αποφάσεών της για τα νέα παιδιά που προέρχονται από τα πιο αδύναμα στρώματα της Ελληνικής Κοινωνίας, ανάμεσά τους και αυτά που ζουν στις περιοχές της Δυτικής Αθήνας.
Με δεδομένη την οικονομική κρίση που πλήττει άνισα τις περιοχές μας, τα μεγάλα ποσοστά ανεργίας, τη μικρή συμμετοχή γυναικών στην απασχόληση, την ανεπάρκεια του κοινωνικού κράτους και όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική οικογένεια, ας μας ενημερώσει πώς σκέφτεται να παρέχει ίσες ευκαιρίες δημόσιας εκπαίδευσης για τα παιδιά που μεγαλώνουν σε μονογονεϊκές οικογένειες, σε οικογένειες ανέργων, σε οικογένειες που ζουν στα όρια της φτώχειας, στα παιδιά που ζουν σε κοινωνικό αποκλεισμό και δεν έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν ενισχυτικά μαθήματα είτε λόγω οικονομικής ανέχειας της οικογένειας, είτε γιατί αναγκάζονται να εργαστούν για να ζήσουν.
Σε ένα άλλο σημείο των εξαγγελιών της η κα Κεραμέως αναφέρει ότι η κρατική χρηματοδότηση προς τα ΑΕΙ θα εξαρτάται από «αντικειμενικά» κριτήρια. Φυσικά, θεωρεί ως αντικειμενικά κριτήρια, το κόστος σπουδών ανά φοιτητή, τη διάρκεια των προγραμμάτων σπουδών, το μέγεθος και τη γεωγραφική διασπορά του ιδρύματος, αντί να προχωρήσει σε βάθος και να συνδέσει τη χρηματοδότηση με την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης, όπως και την σύνδεση της εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας.
Αλλά όλα αυτά θα σήμαιναν ανοιχτή εκπαίδευση, που πολύ απέχει από τις προθέσεις της σημερινής Κυβέρνησης.
Ελένη Σταύρου 