Η λειτουργία της οργανωμένης εγκατάστασης διαχείρισης απορριμάτων στη Φυλή προκαλεί συχνά έντονη δυσοσμία, που ταλαιπωρεί τους πολίτες της Δυτικής Αθήνας, ιδιαίτερα στους Δήμους Αγ. Αναργύρων – Καματερού & Πετρούπολης και τους πολίτες της Δυτικής Αττικής.
Μελέτες για τις αιτίες δεν έχουν γίνει και πιθανολογείται ότι η δυσοσμία προέρχεται από το εργοστάσιο μηχανικής ανακύκλωσης – κομποστοποίησης (ΕΜΑΚ) και ειδικότερα από την γραμμή επεξεργασίας βιοαποβλήτων.
Τα παιδιά και τα άτομα με προβλήματα υγείας ή μεγάλης ηλικίας είναι εκτεθειμένα σε κινδύνους για την υγεία τους, όπως δυσκολία στην αναπνοή, προβλήματα στις αναπνευστικές οδούς και γενική δυσφορία, λόγω της έντονης δυσοσμίας. Για μας που ζούμε και αναπνέουμε στη Δυτική Αθήνα δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια ανοχής. Ζητάμε επιτέλους το αυτονόητο για την προστασία της υγείας των συμπολιτών μας.
– Να διερευνηθούν οι αιτίες που προκαλούν τη δυσοσμία
– Να σταματήσει άμεσα η λειτουργία του ΕΜΑΚ Φυλής, μέχρι να γίνουν γνωστές οι αιτίες που προκαλούν τη δυσοσμία.
Γιατί καμμία ζωή δεν αξίζει λιγότερο.
Γιατί δεν ανεχόμαστε άλλο την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής μας.
Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που ο Ανδρέας ήταν παντού. Ήταν το όραμα και η ελπίδα, ήταν η έμπνευση, οι αγώνες, η περηφάνεια και ο ενθουσιασμός μας. Εκείνα τα χρόνια ήταν που έμαθα τι θα πεί αυθεντικός άνθρωπος, πολιτικός και αγωνιστής και αυτό με στιγμάτισε.
Ο Ανδρέας ήταν και εξακολουθεί να είναι μια Ιδέα. Είναι ο Πολιτικός που τόλμησε, που μίλησε στην καρδιά κάθε αδικημένου πολίτη, έσπειρε τον ενθουσιασμό για τον αγώνα και έφερε την αλλαγή στις ζωές μας. Είναι ο Πολιτικός που συμφιλίωσε, χτύπησε στη ρίζα τον εθνικό διχασμό και αναγώρισε τους Αγώνες της Εθνικής Αντίστασης. Είναι ο Πολιτικός που καθιέρωσε νομοθετικά την Ισότητα των φύλων και με μεταρρυθμίσεις – σταθμούς του Οικογενειακού Δικαίου άλλαξε τη ζωή των γυναικών.
Ο Ανδρέας μας άνοιξε παράθυρο στο όνειρο και σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά, τη γενιά μας.
Σήμερα, 24 χρόνια μετά, στα δύσκολα χρόνια της πανδημίας είναι ακόμη εδώ, κρατάει ζωντανές τις αξίες και τα ιδανικά μας και οδηγεί τους αγώνες μας ενάντια στην αδικία, το διχασμό, τις ανισότητες, τις διακρίσεις.
Η σημερινή πρώτη μέρα επαναλειτουργίας των Δημοτικών Σχολείων του Αιγάλεω στιγματίστηκε από ένα σοβαρό περιστατικό. Μια μητέρα τραυματίστηκε από τζάμι παραθύρου που αποκολλήθηκε και έπεσε πάνω της από το δεύτερο όροφο του 5ου Δημοτικού Σχολείου Αιγάλεω, με αποτέλεσμα η γυναίκα να μεταφερθεί στο Νοσοκομείο για ράμματα.
Τα ασυντήρητα σχολικά κτίρια αποτελούν παγίδες κινδύνου για μαθητές, δασκάλους, γονείς.
Τα ερωτήματα είναι σοβαρά και ζητούν απαντήσεις: – Η Δημοτική Αρχή όφειλε να διασφαλίσει την ασφάλεια της ανθρώπινης ζωής, κάνοντας προληπτικό τεχνικό έλεγχο στα σχολικά κτίρια πριν την επαναλειτουργία των σχολείων; Εφόσον μάλιστα είχε προηγηθεί η πολύμηνη διακοπή λειτουργίας τους και ο σεισμός του περασμένου Ιουλίου, που προκάλεσε ζημιές – λιγότερο ή περισσότερο σοβαρές – στα κτίρια.
– Οι οδηγίες του Υπουργείου Παιδείας δεν το είχαν προβλέψει; Η Ένωση Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων Αιγάλεω, πάντως, όπως αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωσή της, το είχε επισημάνει πολλές φορές και πρόσφατα στη Διοίκηση του Δήμου Αιγάλεω.
– ΄Εγινε προληπτικός έλεγχος από την τεχνική υπηρεσία του Δήμου σε όλα τα σχολικά κτίρια μετά το ατύχημα;
– Είναι η ασφάλεια των παιδιών προτεραιότητα; και πως η Δημοτική Αρχή και η Πολιτεία τη διασφαλίζει;
Tελικά, φαίνεται πως στο Αιγάλεω οι Πολίτες Δεν_Μένουνε_Ασφαλείς
📍 Η δολοφονική επίθεση με βιτριόλι ενάντια σε μιά νεαρή εργαζόμενη γυναίκα 📍 Τα χυδαία σεξιστικά σχόλια του Πρετεντέρη για γυναίκες, πάντα, πολιτικούς, αρχικά πριν λίγες μέρες για τη Φώφη Γεννηματά και στη συνέχεια για την Έφη Αχτσιόγλου και την Κατερίνα Νοτοπούλου 📍 Το ειρωνικό σχόλιο του Καμπουράκη σε μια αριστούχο μαθήτρια που έγινε δεκτή στη Σορβόννη 📍 Η Ελένη που βιάστηκε μέχρι θανάτου και όλες οι γυναίκες – θύματα γυναικοκτονιών 📍 Οι γυναίκες που κακοποιούνται στο σπίτι, στη δουλειά, στο Πανεπιστήμιο, στο δρόμο
Είναι όλα όψεις του ίδιου νομίσματος. Είναι η βαθιά περιφρόνηση απέναντι στη γυναίκα, σε κάθε γυναίκα, είναι η απαξίωση που οπλίζει το χέρι, το στόμα, το μυαλό του κάθε φορά θύτη και φτάνει ως το μίσος, που προκαλεί ακόμη και το θάνατο.
Και βλέπουμε τις πιο πολλές φορές τα θύματα να μετατρέπονται σε θύτες. – Φταίει ο απαράδεκτος τρόπος που τα ΜΜΕ παρουσιάζουν τα θέματα, αναπαράγοντας αρρωστημένες αντιλήψεις – Φταίει η έλλειψη παιδείας για την αντιμετώπιση των έμφυλων διακρίσεων – Φταίμε και όλοι εμείς που τα ανεχόμαστε
Διαβάστε το άρθρο μου: Στο The Caller ΕΔΩ / HuffingtonPost.gr ΕΔΩ / The Socialist ΕΔΩ / Times News ΕΔΩ / Ανοιχτό Παράθυρο ΕΔΩ / Χαϊδάρι Σήμερα ΕΔΩ / Δυτικές Ματιές ΕΔΩ/ Παλμός Νέας Ζωής ΕΔΩ
Με αφορμή δημοσίευμα της εβδομαδιαίας Εφημερίδα του Αιγάλεω «Η Πόλη μας» στο φύλλο της 20 Μαϊου 2020, θέλω να διευκρινίσω ότι:
📍 Η πολιτική μου ιδεολογία και οι πολιτικές μου απόψεις είναι γνωστές και τις εκφράζω πάντα ανοιχτά και δημόσια
📍Επιδιώκω τον πολιτικό, δημοκρατικό διάλογο με επιχειρήματα, αλλά και την καλοπροαίρετη κριτική από όπου κι αν προέρχονται
📍Με τιμά η δημοσίευση στην εφημερίδα «Η Πόλη μας» της Δημόσιας Πολιτικής συζήτησης που είχα στο facebook με τον σύντροφο Αιγαλεώτη Γιάννη Τζανογεώργη και μάλιστα χωρίς καμμία δική μου επιδίωξη ή παρέμβαση
📍Εκτιμώ και σέβομαι τον Γιάννη Τζανογεώργη, όπως και κάθε Συμπολίτη μου, ανεξάρτητα από τυχόν πολιτικές μας διαφωνίες
📍Θα συνεχίσω να αγωνίζομαι για τις Αρχές και τις Αξίες του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού. Για ίσες ευκαιρίες & κοινωνική δικαιοσύνη. Για τον Άνθρωπο ως αφετηρία και ως προορισμό.
Καλοδεχούμενες οι απόψεις σας & τα σχόλιά σας στο Blog μου, στην προσωπική μου Iστοσελίδα.
Στην κινητοποίηση στα γραφεία του ΕΔΣΝΑ με τους Φίλους της Φύσης, το Δυτικό Μέτωπο & τη Διαδημοτική Επιτροπή Δυτικής Αθήνας – Αττικής
Εχθρική πράξη για τους Πολίτες της Δυτικής Αθήνας αποτελεί η απόφαση του ΕΔΣΝΑ και της Περιφέρειας Αττικής για περιβαλλοντική αδειοδότηση του νέου χώρου ταφής στο ΧΥΤΑ Άνω Λιοσίων καθώς και η παράταση του χρόνου λειτουργίας του ΧΥΤΑ Φυλής.
Την Τρίτη, 20 Μαϊου 2020, συμμετείχα στην κινητοποίηση που οργάνωσε η Διαδημοτική Επιτροπή Φορέων και Συλλογικοτήτων της Δυτικής Αθήνας – Αττικής στα γραφεία του ΕΔΣΝΑ, με αφορμή την αποσφράγιση των προσφορών του διαγωνισμού για τους νέους ΧΥΤΑ στη Φυλή.
Συνεχίζουμε τον αγώνα για το κλείσιμο του ΧΥΤΑ Φυλής και δεν πρόκειται να ανεχθούμε καμμία επέκταση δραστηριοτήτων και καμμία νέα δραστηριότητα στην περιοχή της Δυτικής Αθήνας – Αττικής .
Είμαστε αντίθετοι σε κάθε ενέργεια που οδηγεί στον περιβαλλοντικό ρατσισμό, υποβαθμίζει τη ζωή μας και δημιουργεί πολίτες Β΄κατηγορίας.
Σήμερα, χρειαζόμαστε μια δυναμική στροφή στο μοντέλο της κυκλικής οικονομίας και ενίσχυση της κουλτούρας ανακλύκλωσης .
Γιατί περισσότερη ανακύκλωση σημαίνει λιγότερα απόβλητα, λιγότερες χωματερές και καλύτερη ποιότητα ζωής για όλους μας.
Η αγάπη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν έγκλημα.
Με αφορμή την σημερινή Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, Αμφιφοβίας και Τρανσφοβίας καταδικάζω το ρατσισμό και τις διακρίσεις εις βάρος των ανθρώπων με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό, ταυτότητα φύλου ή οποιαδήποτε άλλη αιτία και υποστηρίζω το δικαίωμα κάθε ανθρώπου στον αυτοπροσδιορισμό, στην ελεύθερη έκφραση και στις ίσες ευκαιρίες.
Στις μέρες της πανδημίας το μήνυμα κατά της ομοφοβίας έχει πολύ μεγαλύτερη αξία, καθώς τα άτομα ΛΟΑΤΚΙ αντιμετωπίζουν άνιση μεταχείριση και περισσότερους περιορισμούς πρόσβασης στις δομές υγείας και πρόνοιας.
Οδηγός μας ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα κάθε ανθρώπου και μόνο.
Αναμένοντας την απόφαση του Δικαστηρίου, χρωστάμε μια βαθιά υπόκλιση στην Εισαγγελέα της Έδρας στη δίκη για τον βιασμό και τη φρικιαστική δολοφονία της Ελένης Τοπαλούδη, που τόλμησε να ταράξει τα νερά με την συγκλονιστική της αγόρευση, χωρίς να λογαριάσει τύπους και αντιδράσεις .
Η αγόρευσή της ήταν σαν γροθιά στο στομάχι για μια κοινωνία που εξακολουθεί να συντηρεί σεξιστικά στερεότυπα και πεποιθήσεις που εξευτελίζουν, απαξιώνουν και βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή των γυναικών ακόμη και στο ίδιο τους το σπίτι, στο δρόμο, τη δουλειά, το Πανεπιστήμιο. Για μια κοινωνία που εξακολουθεί να σιωπά και να ανέχεται την κουλτούρα του βιασμού και την ατιμωρησία των δραστών.
Τιμή μας να έχουμε στο δικαστικό σώμα τέτοιους δικαστικούς λειτουργούς.
Εκτός από την καταδίκη των δύο κατηγορουμένων η Εισαγγελέας εισηγήθηκε τη δίωξη του πατέρα του ενός εκ των δύο, που παρότι ήξερε συγκάλυπτε το γιό του. Κλείνοντας την αγόρευσή της, η Εισαγγελέας απευθύνθηκε στους γονείς της Ελένης, λέγοντας:
📍Θα κλείσω με το ίδιο τρόπο / ας αποδοθεί δικαιοσύνη και ας καταστραφεί ο κόσμος όλος
📍Το παιδί σας οδηγήθηκε ως πρόβατο επί σφαγή. Αν μπορώ να απαλύνω το πόνο σας θα σας πω ότι η Ελένη ήταν μια ηρωίδα, δεν ήταν μόνο ένα δώρο ζωής 📍Είναι ένα κορίτσι σύμβολο γιατί με πικρία βλέπω ότι το 2020 η γυναίκα αντιμετωπίζεται σαν ένα τίποτα σε πολλές περιπτώσεις. Αντιστάθηκε σε αυτά τα άθλια υποκείμενα με ηρωισμό που ούτε άντρας δεν το κάνει.
📍Οι κατηγορούμενοι να κηρυχτούν ένοχοι, όπως κατηγορούνται. Δεν έχω καμία αμφιβολία.
Η συγκλονιστική αγόρευση της Εισαγγελέως προκάλεσε όμως και ακατανόητες αντιδράσεις. Έκπληξη προκαλεί η, υπογραφόμενη από τον Πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών κ. Δ. Βερβεσό, Ανακοίνωση των Δικηγορικών Συλλόγων της χώρας με την οποία ζητά την ποινική δίωξη της Εισαγγελέως, επειδή θεωρεί ότι η αναφορά της στους Συνηγόρους Υπεράσπισης δεν είναι θεσμικά ορθή.
Έκπληξη προκαλεί και η απαράδεκτη παρέμβαση μέσω Facebook του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργό Α.Σκέρτσου, που αποτελεί πλήγμα στη διάκριση των εξουσιών, μια θεμελιώδη αρχή της Δημοκρατίας μας.
Ας ευχηθούμε ότι ο λόγος της Εισαγγελέως θα αποτελέσει μια νέα αρχή και θα λειτουργήσει εκπαιδευτικά για όλους μας, για να περάσουμε από τον τύπο στην ουσία και για να επιδεικνύουμε ανάλογη ευαισθησία όταν για παράδειγμα κατά την εκδίκαση υποθέσεων βιασμών ή γυναικοκτονιών ακούγονται απαράδεκτες φράσεις περί «τιμής», «ήθους» ή άλλες δικαιολογίες που επιχειρούν να ρίξουν στα μαλακά τους θύτες και να μετατρέψουν τα θύματα σε ενόχους.
Ο δρόμος είναι μακρύς και δύσβατος γιατί είναι άλλο η τιμωρία που πρέπει να είναι σε κάθε περίπτωση αυστηρή για τους θύτες και άλλο η αφύπνιση της κοινωνίας μας και η αλλαγή νοοτροπίας που θα οδηγήσει στην κατάργηση των απαράδεκτων προτύπων του άνδρα «αφέντη» που κινεί τα νήματα και της «αδύναμης» γυναίκας, που σιωπά και δεν αντιδρά.
Με μια αιφνιδιαστική τροπολογία, το Υπουργείο Παιδείας βάζοντας κάμερες στις τάξεις επιχειρεί να μετατρέψει τους μαθητές σε παθητικούς θεατές, τους δασκάλους σε performers και να καταργήσει ουσιαστικά την αλληλεπίδραση και την ανατροφοδότηση στην εκπαιδευτική διαδικασία.
Η επιβολή των καμερών στην τάξη αναμένεται να σημάνει επίσης την αυστηρή επιτήρηση της σχολικής ζωής και τον στιγματισμό μαθητών που μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλη αύξηση του σχολικού εκφοβισμού.
Επειδή, επιμένουμε πως η σύγχρονη εκπαίδευση χρειάζεται να είναι μια διαρκής διαδικασία έμπνευσης & ενδυνάμωσης που δημιουργεί ελεύθερες προσωπικότητες & σκεπτόμενους ανθρώπους, καλλιεργεί τη γνώση, την κρίση, την ενσυναίσθηση και τη δημοκρατική και κοινωνική συνείδηση
Επειδή κανένα μέτρο δεν έρχεται για να φύγει και επειδή οι μέρες είναι «πονηρές»
Εμείς, λέμε κατηγορηματικά ΟΧΙ στην τροπολογία του Υπουργείου Παιδείας για την επιβολή καμερών στα σχολειά μας.
Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας ας στρέψουμε την προσοχή μας στη σκοτεινή πλευρά της ζωής.
Στις γυναίκες που παρά τις δυσκολίες, τη δυστυχία, τις διακρίσεις, τον αγώνα τους για επιβίωση και παρά τις σημαντικές ελλείψεις στις δημόσιες παροχές υγείας και πρόνοιας αποφασίζουν να γίνουν μητέρες, βιολογικές ή μη, και μεγαλώνουν τα παιδιά τους με αγάπη.
Ας στρέψουμε την προσοχή μας στις μητέρες που είναι άνεργες, άστεγες, μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους, στις κακοποιημένες μητέρες, τις προσφύγισσες – μετανάστριες, τις μητέρες με αναπηρία, τις Ρομά, τις κρατούμενες, τις ανήλικες μητέρες.
Γι αυτές τις μητέρες και για κάθε μητέρα έχουμε χρέος να αγωνιστούμε για να οικοδομήσουμε ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος πρόνοιας με δωρεάν παροχές σε όσες μητέρες το έχουν ανάγκη, που δεν θα ευνοεί τις ανισότητες και θα παρέχει ασφάλεια και προστασία σε κάθε μητέρα χωρίς διακρίσεις. Έχουμε χρέος να αγωνιστούμε για να ανοίξουμε το δρόμο στην αγορά εργασίας σε όλες τις μητέρες, χτίζοντας ένα ισχυρό δίχτυ προστασίας της μητρότητας στο κοινωνικό και εργασιακό περιβάλλον.
Και ας μην ξεχνάμε, πως η μητρότητα δεν μπορεί να είναι εξαναγκασμός και να ακολουθεί τα πρέπει και τους κανόνες. Η μητρότητα είναι και πρέπει να είναι μια ελεύθερη και συνειδητή επιλογή κάθε γυναίκας και μόνο, που αφορά κατ’ αρχήν τη ζωή και το σώμα της.