Πριν λίγες μέρες, ανήμερα της Παγκόσμιας ημέρας για τα δικαιώματα του παιδιού, θυμηθήκαμε όλοι την υπογραφή της Διεθνούς Σύμβασης του ΟΗΕ για τα δικαιώματα του παιδιού, το 1989.
Όμως, όταν η βία και το bullying μεταξύ παιδιών και εφήβων έχουν λάβει, σήμερα, επικές διαστάσεις και είναι πλέον καθημερινά φαινόμενα, που συμβαίνουν ακόμη και μέσα στα σχολεία, δεν είναι δυνατόν να μένουμε σε ευχολόγια και οράματα για το μέλλον.
Είναι ανάγκη να ξεκινήσει κατ’ αρχήν επείγουσα έρευνα για τις συνθήκες και τις αιτίες.
Πως φτάσαμε ως εδώ;
Τι είναι αυτό που τροφοδοτεί τη βία ανάμεσα στα παιδιά και τους εφήβους;
Ποιός είναι ο ρόλος της οικογένειας, του σχολείου, των ΜΜΕ, των βίαιων βιντεοπαιχνιδιών, των βίαιων τραγουδιών, της έλλειψης φυσικών και σωματικών δραστηριοτήτων για τα παιδιά της πόλης, στην παραγωγή στρεβλών προτύπων;
Που είναι το λάθη για να τα διορθώσουμε πριν να είναι πολύ αργά;
Τα παιδιά είναι το μέλλον και σε αυτό το μέλλον πρέπει να δώσει προτεραιότητα το κράτος, η κοινωνία, τα προοδευτικά πολιτικά κόμματα με σημαντικές και ρηξικέλευθες πρωτοβουλίες, όχι στην κατεύθυνση της αστυνόμευσης και της απαγόρευσης, όπως συχνά ακούγεται από ακραία συντηρητικές φωνές, αλλά με έμφαση στην εκπαίδευση, την ενσυναίσθηση, την προστασία και συνολικά στην αλλαγή προτύπων και παραδείγματος.
Είμαι σίγουρη πως τέτοιες πρωτοβουλίες περιμένουν πολλοί συμπολίτες μου που σήμερα βλέπουν, προβληματίζονται, αλλά επιλέγουν να σιωπούν.
Ελένη Σταύρου 