Μήνας: Νοέμβριος 2022

Το άρθρο μου δημοσιεύτηκε στην εφ ΑΙΓΑΛΕΩ στις 18/10/2022

Ο κατ’ επανάληψη βιασμός και η έκδοση της 12χρονης μαθήτριας στα Σεπόλια είναι μια Κτηνωδία που αποκαλύπτει σε όλο της το «μεγαλείο» τη σημερινή απάνθρωπη κοινωνία μας.

Οργή και αίσχος για το ανθρώπινο κτήνος που βίασε και έστησε επιχείρηση για την έκδοση ενός μικρού κοριτσιού.

Οι βιαστές όμως δεν 1 ή 2 , είναι και τα 200 + ανθρωπόμορφα τέρατα που βρυχήθηκαν πάνω στο παιδικό κορμί ή ετοιμάζονταν να το κάνουν.

Το κορίτσι αυτό, μετά τους αλλεπάλληλους βιασμούς του, θυματοποιείται σήμερα ξανά και κατ’ επανάληψη από τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες που ανακυκλώνονται στον αέρα από κάποιες/ους τηλεπερσόνες, που νοιάζονται μόνο πώς να αυξήσουν τα ποσοστά τηλεθέασης και καθόλου για το θύμα.

Οι βιαστές ανηλίκων δεν μπορεί παρά να είναι άτομα χωρίς καθόλου ηθικούς φραγμούς που βάζουν μπροστά τα θέλω και αδιαφορούν για τον άνθρωπο και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Υπό αυτή την έννοια θα συμφωνήσω πως ένας πολίτης με συνειδητοποιημένη αριστερή ιδεολογία δεν μπορεί να είναι παιδοβιαστής, αν και δεν πρέπει να παραβλέψουμε το ενδεχόμενο να έχουν εισχωρήσει τέτοιου είδους τέρατα σε όλα τα κόμματα για να ξεπλύνουν τις βρωμιές τους.

→  Έχει ταξικό πρόσημο το συγκεκριμένο έγκλημα;

→  Ναι, βεβαίως και έχει είναι η απάντηση, αρκεί να αναλογιστούμε ότι το θύμα ζει σε μια λαική γειτονιά της Αθήνας και είναι μέλος μιας πολύ φτωχής, πολυμελούς οικογένειας. Έχει και γιατί, όπως φαίνεται, ο θύτης ή κάποιοι θύτες έχουν συγκεκριμένα πολιτικά ερείσματα και ιδεολογικές προεκτάσεις.

→ Υπήρχε τρόπος να προστατευτεί το ανήλικο θύμα και να μη βιώσει τα αποτρόπαια εγκλήματα;

→ Nαι, Αν υπήρχαν ή Αν λειτουργούσαν δημόσιες κοινωνικές δομές για την προστασία του παιδιού, Αν λειτουργούσε η δικαιοσύνη, Αν η κοινωνία ήταν ευαίσθητη και νοιάζονταν για όλα τα μέλη της και ιδιαίτερα τα πιο αδύναμα και όχι μόνο για την προσωπική ευεξία.

Αναρωτιέμαι:

📌 Που είναι το ΕΣΡ για να σταματήσει αυτό το «πάρτι» που γίνεται εις βάρος ενός ανήλικου παιδιού;

📌 Που είναι οι κοινωνικές δομές προστασίας του θύματος; Που ήταν για να το προστατέψουν;

📌 Που ήταν οι δάσκαλοι; Δεν πήρε είδηση κανείς ότι κάτι περίεργο συμβαίνει σε αυτό το κορίτσι;

📌 Που ήταν και που είναι η Δικαιοσύνη και ο Εισαγγελέας Ανηλίκων και τι είδους δικαιοσύνη έχουμε σε αυτό το άμοιρο κράτος αν δεν μπορεί να προστατέψει ένα αδύναμο παιδί από τα χέρια μιας κοινωνίας που βρυχάται;

📌Που είναι η κοινωνία ολόκληρη, όταν ξυπνά μόνο για να καταδικάσει και καθόλου για να προλάβει ή να αποτρέψει τα εγκλήματα που γίνονται καθημερινά δίπλα μας εις βάρος των πιο αδύναμων μελών της;

‼️ Αυτά περιμένω να ακούσω από τους κομματικούς φορείς και πώς θα χτίσουμε επιτέλους ένα δίχτυ προστασίας για το παιδί με δημόσιες, ποιοτικές κοινωνικές δομές και εκπαίδευση, ποιοτική εκπαίδευση για όλους. Και όχι μόνο κραυγές από την μία, ή την άλλη πλευρά ή από την τρίτη, που καθόλου δεν με γεμίζουν αισιοδοξία, αλλά περισσότερο με προβληματίζουν για το μέλλον και δείχνουν πως το καράβι είναι τελικά ακυβέρνητο.

Το άρθρο μου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΑΙΓΑΛΕΩ στις 29/9/2022

Η είδηση έπεσε βαριά και πάγωσε την Ευρώπη.

Πρώτο κόμμα στις Ιταλικές εκλογές, το μεταφασιστικό κόμμα «Αδέλφια της Ιταλίας» της Τζόρτζια Μελόνι, που έχει τις ρίζες του στο φασιστικό κόμμα του Μπενίτο Μουσολίνι. Μοιάζει με κακόγουστο αστείο και μακάρι να ήταν τέτοιο.

Το φάντασμα του φασισμού επανέρχεται απειλητικά στην Ευρώπη για πρώτη φορά μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου.

Το πιο τρομερό είναι ότι έχει όψη μιας νέας γυναίκας και ντρέπομαι πολύ γιαυτό.

Μήπως ήρθε, επιτέλους, η ώρα να ανοίξει η συζήτηση από τους απλούς προοδευτικούς πολίτες – ελεύθερα και άνευ κηδεμόνων – για το πώς φτάσαμε ως εδώ;

Μήπως ήρθε η ώρα να ανοίξει η συζήτηση για το πώς 80 χρόνια μετά την ήττα του φασισμού και το χτίσιμο της δημοκρατικής Ευρώπης, το θηρίο επιστρέφει και μάλιστα ανενόχλητο από την μπροστινή πόρτα;

Κρατάω μερικά σημεία που προβληματίζουν έντονα:

• Γιατί άραγε ένα μεταφασιστικό κόμμα «χρησιμοποίησε» μια γυναίκα για να πάρει την εξουσία, ενώ τα προοδευτικά κόμματα σε όλον τον πλανήτη δυσκολεύονται ακόμη να κατανοήσουν τη δύναμη της συμμετοχής γυναικών στην κεντρική πολιτική σκηνή (με προοδευτικό /δημοκρατικό πολιτικό πρόσημο, πάντα) και τελικά κατέληξαν να κάνουν «αυτογκόλ»;

     Ή μήπως δεν έκαναν;

• Πως ερμηνεύεται η μεγάλη αποχή στις ιταλικές εκλογές που έφτασε το 36%, ενώ το πρώτο σε ψήφους κόμμα της Μελόνι εξασφάλισε 26,1%; Ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα αν πήγαιναν περισσότεροι πολίτες να ψηφίσουν; Και τι έκαναν τα προοδευτικά κόμματα για να μειώσουν το ποσοστό της αποχής;

• Ποιός είναι ο ρόλος της Παιδείας σε αυτή τη στροφή στο φασισμό, ένα έκτρωμα που βλέπουμε να εξελίσσεται καθημερινά δίπλα μας (στο δρόμο, στο μετρό, στην τηλεόραση, παντού) και όχι μόνο στην Ιταλία ;

και όταν αναφέρομαι στην Παιδεία, δεν εννοώ μόνο τη βούληση και τις αποφάσεις του εκάστοτε Υπουργού αλλά και το ρόλο του εκπαιδευτικού συστήματος, των ΜΜΕ, των δημοσιογράφων και κυρίως των εκπαιδευτικών λειτουργών όλων των βαθμίδων, των «πνευματικών δασκάλων» δηλαδή.

• Πώς το νικάς το θηρίο του φασισμού;  

Μήπως σιωπώντας, μήπως μιμόντας το ή ορθώνοντας ανάστημα απέναντι στη σκοτεινότερη πλευρά της ανθρώπινης φύσης;

Ας μείνουμε προς το παρόν και για λίγο μόνο στον προβληματισμό, αν και οι απαντήσεις είναι λίγο πολύ γνωστές για όλον τον προοδευτικό κόσμο. Ελπίζω.

Το άρθρο μου δημοσιεύτηκε στις 22/8/2022 στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Όταν πριν από 25 χρόνια ιδρύθηκε η Ανεξάρτητη Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων με το Νόμο 2472/1997 σε εφαρμογή της Ευρωπαϊκής Νομοθεσίας, έτυχε να αναλάβω (ως υπεύθυνη για το Compliance στην Τράπεζα που εργαζόμουν και σε συνεργασία με τη Νομική Υπηρεσία) το στήσιμο, τις διαδικασίες και τη λειτουργία της υπηρεσίας για την προστασία των προσωπικών δεδομένων των πελατών, υπαλλήλων και συνεργατών.

Αργότερα, το 2019 ακολούθησε ο κανονισμός GDPR.

Από εκείνα τα πρώτα χρόνια, θυμάμαι πως οι διατάξεις της Αρχής και τα υψηλά πρόστιμα ήταν ο φόβος και ο τρόμος για τις τράπεζες και όχι μόνο, για δεκαετίες

Θυμάμαι τους αυστηρούς, αιφνίδιους και επιτόπιους ελέγχους που έκανε η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων για να διαπιστώσει αν τα προσωπικά δεδομένα προστατεύονται επαρκώς

Θυμάμαι τα (υποχρεωτικά) σεμινάρια που παρακολουθούσαμε για να είμαστε ενήμεροι για τα νέα δεδομένα, αλλά και τα εσωτερικά, υποχρεωτικά σεμινάρια που απευθύνονταν σε όλους τους υπαλλήλους, για να αποκτήσουν αυτή την κουλτούρα και να μην αυθαιρετούν

Θυμάμαι και πως σε κάθε καινούργια διαδικασία ελέγχαμε αν τηρούνται οι κανόνες προστασίας των προσωπικών δεδομένων.

Δεκαετίες μετά είδα πως οι έλεγχοι ξεθώριασαν και η Αρχή έχασε την αρχική της αίγλη.

Σήμερα, με το σκάνδαλο των υποκλοπών να ταλανίζει όλη τη χώρα και να κάνει το γύρο του κόσμου,

δεν είδα – δεν άκουσα να γίνεται καμμία αυτεπάγγελτη, επιτόπια και αιφνίδια έρευνα από τις Ανεξάρτητες Αρχές (Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων και Αρχή διασφάλισης απορρήτου των τηλεπικοινωνιών) στην εταιρία που εμπορεύεται το παράνομο λογισμικό, όπως έχουν αρμοδιότητα και χρέος να κάνουν.

Μπορεί και να μην έκριναν το περιστατικό σοβαρό. Ουδείς γνωρίζει.

Το μόνο που ξέρουμε όλοι από το πλήθος δημοσιευμάτων της 18/7/2022 που υπάρχουν στο διαδίκτυο (λίγες μόλις μέρες δηλαδή πριν την αποκάλυψη ότι το τηλέφωνο του Πρ του ΠΑΣΟΚ Ν. Ανδρουλάκη παρακολουθείται) είναι ότι ο κ. Μητσοτάκης αποφάσισε να αντικαταστήσει τον Πρόεδρο της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, προτείνοντας αρχικά σε γνωστή πρώην Υπουργό του ΠΑΣΟΚ και Ακαδημαϊκό, να αναλάβει τη θέση της Προέδρου, η οποία τελικά δεν την απεδέχθη.

Αλλά, αυτά είναι ψιλά γράμματα