Blog

Χρόνια Πολλά και Aναστάσιμα με αγάπη και αλληλεγγύη για όλον τον κόσμο.

Και επειδή αυτές οι λέξεις είναι σπάνιες στις μέρες μας, προτείνω όσοι θέλουν να διαθέσουν λίγο από το γιορτινό τους χρόνο για να δουν στο ντοκιμαντέρ του Σπύρου Τέσκου «Νικαριά μου» (2010) τι σημαίνει πραγματική ανθρωπιά, αλληλεγγύη, ισότητα και αγάπη χωρίς διαφημίσεις και τυμπανοκρουσίες.

Μαζί με άλλα πολύτιμα, το ντοκιμαντέρ αφηγείται τον ιδιαίτερο τρόπο ζωής και σκέψης των κατοίκων του νησιού και εστιάζει σε ένα πανάρχαιο πασχαλινό έθιμο που οι ντόπιοι αποκαλούν «Μνημόσυνο», το οποίο αναβιώνει μέχρι σήμερα ανήμερα το Πάσχα στα χωριά της Βορειοδυτικής ακριτικής Ικαρίας. Στην αταξική, ισότιμη και ταυτόχρονα εκκεντρική κοινωνία της Ικαρίας, που ποτέ δεν υπήρχαν, ούτε σήμερα υπάρχουν, πλούσιοι και φτωχοί. «Κι αν ένας σήμερα έχει παραπάνω λεφτά είναι αδιανόητο να το δείξει».

Αλλά, δεν υπήρχαν, ούτε υπάρχουν επίσης εργάτες και αφεντικά. Στην Ικαρία οι δουλειές ακόμη και σήμερα αρκετές φορές γίνονται με το έθιμο της «αλλαξιάς», δηλαδή οι συγχωριανοί προσφέρουν την εργασία τους χωρίς χρήματα σε όποιον συγχωριανό τους έχει ανάγκη και αυτός τους το ανταποδίδει, όποτε αυτοί τον χρειαστούν.

Το έθιμο έχει ως εξής:

Αρκετές μέρες πριν τη Λαμπρή, όσοι έχουν τη δυνατότητα προσφέρουν (ανώνυμα) ρίφι ή ρασκό όπως λέγεται το άγριο κατσίκι στην ικαριώτικη διάλεκτο, ψωμί και κρασί για τη μνήμη των νεκρών. Κανείς όμως δεν ξέρει ούτε ποιός πρόσφερε, ούτε πόσο πρόσφερε.

Οι προσφορές συγκεντρώνονται σε έναν κοινό δημοτικό χώρο και το κρέας ψήνεται την ημέρα της Λαμπρής σε μεγάλα καζάνια.

Στο γιορτινό τραπέζι κάθονται όλοι οι χωριανοί, αλλά και οι ξένοι, ανεξάρτητα αν είχαν τη δυνατότητα να προσφέρουν κάτι ή όχι.

Μετά γίνεται η μοιρασιά και προσδιορίζεται το «ψυχομέτρι», δηλαδή η ισόποση για όλους μερίδα που αναλογεί στον κάθε χωριανό και ξένο που θα καθίσει στο τραπέζι της Λαμπρής. Τρώνε, πίνουν και γλεντούν.

---

Το «Μνημόσυνο» είναι ένα μικρό μόνο παράδειγμα για τον αυθεντικό και ιδιαίτερο τρόπο ζωής και σκέψης των κατοίκων του νησιού, που από το 1947 και μετά, στα μαύρα χρόνια της εξορίας, στάθηκαν στο πλευρό των 15.000 περίπου εξορίστων, τους φιλοξένησαν στα φτωχικά τους σπίτια, τους έδωσαν να φάνε από το φτωχικό τους πιάτο και τους έκαναν ισότιμα μέλη της οικογένειάς τους.

Το θέμα του ντοκιμαντέρ κυκλοφόρησε το 2011 σε συλλεκτική έκδοση μαζί με το DVD της ταινίας με το παρακάτω συνοδευτικό κείμενο :

«Μπορεί μια ιδανική κοινωνία, στηριγμένη στην αγάπη, την αλληλεγγύη και την ισότητα να αναπτυχθεί σε έναν τόπο χωρίς την επιβολή της από εξουσίες; Η ιστορία λέει όχι. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Ένα νησί του Αιγαίου, η Ικαρία, έχει εδώ και αιώνες αναπτύξει τέτοιες κοινωνικές δομές που θα τις ζήλευαν και οι πιο ιδεατές κοινωνίες. Όχι όμως προσπαθώντας να αναπτύξει κάποια φιλοσοφική σχολή, αλλά επειδή η αναγκαιότητα της επιβίωσης έσπρωξε τους κατοίκους να ζήσουν με αυτόν τον τρόπο. Η ταινία είναι μία καταγραφή αυτού του τρόπου ζωής και φιλοσοφίας τους, που κινδυνεύει σοβαρά λόγω της «ανάπτυξης» στο νησί».

Κάπως έτσι είναι η άνοιξη που ονειρεύομαι

Αναμφισβήτητα, η κρίση της πανδημίας ανέδειξε την τεράστια αξία της δημόσιας υγείας για όλους χωρίς εξαιρέσεις, που θα πρεπε να είναι αυτονόητο δικαίωμα κάθε πολίτη και υποχρέωση κάθε πολιτείας. Eίναι όμως;

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Υγείας έχει αξία να υπενθυμίσουμε, σε όσους εύκολα ξεχνούν και να ενημερώσουμε τη γενιά των millennials και τη γενιά Z που δεν γνωρίζει, ότι η δημόσια υγεία στην Ελλάδα δεν προήλθε από παρθενογένεση.

👉👉Το Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ) είναι έργο ΠΑΣΟΚ, με εμπνευστή και Ιδρυτή την πρώτη Κυβέρνηση της Αλλαγής του Ανδρέα Παπανδρέου.

👉 👉 Άνοιξε τις πύλες του στις 7 Οκτωβρίου 1983 και παρείχε δωρεάν υπηρεσίες υγείας στα 10 εκατομμύρια του ελληνικού πληθυσμού.

👉 👉Έδωσε έμφαση στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, με την ίδρυση Κέντρων Υγείας για πρώτη φορά και στο τελευταίο χωριό της Ελλάδας

👉👉Με το ΕΣΥ αναβαθμίστηκαν τα Νοσηλευτικά Ιδρύματα και ανασυγκροτήθηκαν διοικητικά

👉👉Παράλληλα, ιδρύθηκε το 1983 για πρώτη φορά το ΕΚΑΒ και ο Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων για τον έλεγχο της ασφάλειας, ποιότητας και αποτελεσματικότητας των φαρμάκων που κυκλοφορούν στην ελληνική αγορά

👉👉Το 2000 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κατέταξε το ΕΣΥ δέκατο τέταρτο παγκοσμίως στις γενικές επιδόσεις του

👉👉Το 2010 με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση, που θεσμοθέτησε η Κυβέρνηση του Γιώργου Α. Παπανδρέου, μπήκε φραγμός στην κερδοσκοπία και την υπερτιμολόγηση των φαρμάκων, με συνέπεια να εξοικονομούνται δις ευρώ από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Και για να έρθουμε στο σήμερα και για να ξέρουμε που πρέπει να ρίξουμε την ψήφο μας στις 21 Μαϊου 👇👇👇

👉👉Πριν 4 μήνες, στις 2 Δεκεμβρίου 2022 η Κυβέρνηση Μητσοτάκη θεσμοθέτησε με νόμο τη μερική ιδιωτικοποίηση του ΕΣΥ, παρά τις σφοδρές αντιδράσεις από υγειονομικούς, γιατρούς και πολίτες.

Το πουλόβερ της δημόσιας υγείας μπορεί να έχει αρχίσει να ξηλώνεται από τη σημερινή κυβέρνηση, αλλά εμείς έχουμε τη δύναμη να το σταματήσουμε πριν να είναι πολύ αργά. Η υγεία είναι δημόσιο αγαθό και είναι αδιαπραγμάτευτος ο δημόσιος χαρακτήρας της .

Σήμερα γιορτάζουμε την Εξέγερση των Επαναστατημένων Ελλήνων ενάντια στην τουρκική σκλαβιά.

Χρόνια πολλά στην ελληνική Επανάσταση και στους απανταχού Επαναστάτες. Καλή Λευτεριά σε όλες τις ελεύθερες ψυχές, που δεν υποτάσσονται και ελεύθερα σκέφτονται και πράττουν. Καλή Λευτεριά σε κάθε αδύναμο, σε κάθε κυνηγημένο επί της γης

Με αφορμή τη σημερινή μέρα θέλω να σας διηγηθώ μια ιστορία από το νησί μου, την ανυπότακτη Ικαρία, από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Γιατί η αληθινή ιστορία γράφεται από τους απλούς, καθημερινούς ανθρώπους που δίνουν τις μάχες με τα κάθε φορά θηρία χωρίς να βάζουν μπροστά την ασφάλεια και το Εγώ τους.

Τα χρόνια λοιπόν της Τουρκοκρατίας η παρουσία των Οθωμανών στο νησί περιοριζόταν στην παρουσία του στρατιωτικού Διοικητή, του καϊμακάμη και του φοροεισπράκτορα που ερχόταν στο νησί από τη Σάμο πότε – πότε για να εισπράξει τους φόρους.

Ο καϊμακάμης στην προσπάθειά του να εισπράξει τον φόρο από κάποια χωριά της Μεσσαριάς, συναντούσε την αντίσταση των κατοίκων που του λεγαν πως δεν έχουν χρήματα να δώσουν, ούτε να φάνε , ούτε να καλλιεργήσουν.

Κάποτε ο αγάς της Χίου, στον οποίο υπαγόταν το νησί, αποφάσισε να στείλει έναν καδή για να δικάσει τους ανυπότακτους Ικαριώτες.

Όμως, οι Ικαριώτες, που τον μετέφεραν πάνω σε φορείο για να τον ανεβάσουν από τα παράλια στα ορεινά χωριά της Μεσαριάς, έριξαν τον καδή στο γκρεμό, στο κακό Καταβασίδι, ψηλά στον Αθέρα. Στο στρατιωτικό απόσπασμα που έστειλε ο αγάς της Χίου στο νησί για να βρει τους υπαίτιους, η απάντηση όλων των Ικαριωτών στο ερώτημα «ποιός έριξε τον καδή στον γκρεμό» ήταν ενιαία: «Ούλοι ‘μείς Εφέντη». Και έτσι ο Αγάς αποφάσισε να μην τιμωρήσει κανέναν και δεν ξανάστειλε καδή στο νησί.

Αυτή η φράση, το «Ούλοι ‘μεις Εφέντη» έμεινε σαν σύμβολο της αλληλεγγύης που χαρακτήριζε και χαρακτηρίζει ακόμη την τοπική κοινωνία. Την ουτοπική – ιδανική κοινωνία των απλών και ελεύθερων Ικαριωτών.

Η συμμετοχή μου στον ανοιχτό περίπατο Open Walk Athens των Atenistas στις γειτονιές του κέντρου της Αθήνας την Κυριακή που μας πέρασε, έγινε η αφορμή να αναρωτηθώ πόσοι από τα 4 εκατομμύρια και πλέον πολίτες που ζουν, εργάζονται ή επισκέπτονται την Αθήνα, γνωρίζουν πραγματικά την πόλη και τις αυθεντικές χαμένες της ταυτότητες.

Ακολουθώντας την προτεινόμενη διαδρομή, βρέθηκα στη συνοικία Γεράνι, μια πολύ γνώριμη και πολύ ζωντανή κάποτε γειτονιά της Αθήνας, που βρίσκεται πίσω από το δημαρχιακό μέγαρο και σήμερα είναι το κέντρο της μπαγκλαντέζικης κοινότητας.

Σε αυτή τη γειτονιά που, ως τη δεκαετία του 1980 περίπου, ήταν γεμάτη από τυπογραφεία και τυπώνονταν οι πιο γνωστές εφημερίδες και περιοδικά, δύο βήματα από την Πολυκλινική Αθηνών, που τότε ήταν ίσως η μοναδική δημόσια δομή πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας κάτι σαν προάγγελος του ΕΣΥ, επί της οδό Σωκράτους στον αριθμό 39 υπάρχει ακόμη, ανακαινισμένο αλλά ίδιο όπως παλιά, ένα κτίριο που είναι γεμάτο από αγαπημένες μνήμες από τα δικά μου παιδικά χρόνια.

Ο 4ος όροφος του κτιρίου, πάνω ακριβώς από το Ταμείο Εμπόρων που ήταν στον 3ο, φιλοξενούσε για δεκαετίες και ως το τέλος της δεκαετίας του 1980 την βιοτεχνία ενδυμάτων του δικού μου μπαμπά, που ένα φεγγάρι έφτασε να απασχολεί 40 εργαζόμενους, ενωμένοι και αγαπημένοι όλοι σαν μια οικογένεια.

Μετά, όταν άνοιξε το εμπόριο, ήρθαν οι πολυεθνικές και οι εισαγωγές και ξεκίνησε η κάτω βόλτα όπως συνήθιζε να λέει, μέχρι που η επιχείρηση έκλεισε μαζί με τη συνταξιοδότηση του μπαμπά.

Είναι θεαματικό πως μια μικρή βόλτα ξαναζωντάνεψε μπροστά μου την ταυτότητα μιας παλιάς γειτονιάς της Αθήνας της δεκαετίας του 1960, που έχει χαθεί.

Είναι θεαματικό πώς γύρισα 50 χρόνια πίσω και ξαναθυμήθηκα τα πάντα, σαν να ήταν χθες.

Την είσοδο της πολυκατοικίας με τις σιδεριές, ίδια έως σήμερα, που έβγαζε σε μια μικρή εσωτερική στοά, κάτι σαν μικρή πυλωτή.

Το καφενεδάκι μέσα στη στοά, απέναντι από το παμπάλαιο ασανσέρ, που κλασικά δινόταν η ίδια παραγγελία, κάθε φορά που πηγαίναμε για επίσκεψη ή όταν πήγαινα μαζί του από το πρωί στη δουλειά, τάχα για να τον βοηθήσω, όταν δεν είχα σχολείο: Βυσινάδα, υποβρύχιο, ή γλυκό του κουταλιού.

Τον ήχο από τις ραπτικές μηχανές, τα τόπια τα κασμίρια, τα τεράστια ψαλίδια χειρός και μηχανής, τα τραπέζια κοπής και ο μπαμπάς που τοποθετούσε με χειρουργική δεξιότητα τα υφάσματα το ένα πάνω στο άλλο και κυριολεκτικά τα χάιδευε για να τα ισιώσει πριν τα κόψει με τα πατρόν.

Το σουβλατζίδικο και το μικρό εστιατόριο στη στοά του Ειρηνοδικείου στη Λυκούργου, που πηγαίναμε με το μπαμπά στο διάλειμμα για φαγητό.

Τα μελομακάρονα κάθε Χριστούγεννα από το ζαχαροπλαστείο Ρωσσικόν στην οδό Πανεπιστημίου, που θυμάμαι με εντυπωσίαζε το πολύ όμορφο χάρτινο κουτί του.

Νοσταλγίες μιας παλιάς αγαπημένης εποχής και του πιο αγαπημένου δικού μου ανθρώπου από την παιδική μου ηλικία, που από τη μνήμη μου δεν έχουν και δεν πρόκειται να σβήσουν

Μαύρα σύννεφα έρχονται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, που φοβάμαι πως θα μας απασχολήσουν έντονα αρνητικά το επόμενο διάστημα.

H πρόσφατη κατάρρευση, από έλλειψη ρευστότητας, της Silicon Valley Bank (SVB) – με πελάτες της τουλάχιστον 15 ελληνικές startups, για ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για τους εργαζόμενους, τις εταιρίες, τις επενδύσεις και όποιες άλλες παράπλευρες απώλειες – καθώς και η συνακόλουθη κατάρρευση της Signature Bank και Silvergate, επαναφέρουν μνήμες του 2008.

Όταν, τον Σεπτέμβρη του 2008 – μετά τη διάσωση της ασφαλιστικής AIG από την Αμερικάνικη Κεντρική Τράπεζα με οικονομική ενίσχυση ύψους 85 δισ. δολαρίων – ο αμερικάνικος κολοσσός Lehman Brothers κήρυξε πτώχευση και οδήγησε σε ντόμινο παγκόσμιων εξελίξεων, τις συνέπειες των οποίων ακόμη πληρώνουμε.

Θέματα όπως:

– Τι πραγματικά προκάλεσε την κατάρρευση της SVB;

– Τι μαθήματα λάβαμε παγκοσμίως από την χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 και τι μέτρα πήραμε για να μην επαναληφθεί ποτέ ξανά;

– Τι σημαίνει διασπορά χαρτοφυλακίου και πόσο αυτή εφαρμόζεται στην πράξη για την μείωση των κινδύνων;

– Ποιές μπορεί να είναι οι συνέπειες για τις ελληνικές τράπεζες, τους εργαζόμενους και για την ελληνική οικονομία γενικότερα από την κατάρρευση της SVB;

πρέπει να μας απασχολήσουν έντονα το επόμενο χρονικό διάστημα, για να μην πούμε μετά πως δεν ξέραμε.

Η 8 Μάρτη – Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, δεν μπορεί να είναι φέτος ίδια, όπως τις άλλες χρονιές.

Φέτος δεν θρηνούμε μόνο για τις γυναικοκτονίες, δεν διαμαρτυρόμαστε μόνο κατά της έμφυλης βίας, δεν διεκδικούμε μόνο ισότητα και ίσες ευκαιρίες.

Εμείς οι γυναίκες, με ενσυναίσθηση φέτος θρηνούμε για τα άδικα θύματα – τα περισσότερα νέα παιδιά – της σιδηροδρομικής τραγωδίας στα Τέμπη. Στεκόμαστε δίπλα στις τραγικές μανάδες και τους γονιούς που έχασαν τα παιδιά τους.

Στις 8 Μάρτη ενώνουμε τις φωνές μας με τους εργαζόμενους, τους καλλιτέχνες, τους σιδηροδρομικούς, με κάθε άνθρωπο που θα βρεθεί αύριο στις πλατείες μαζί μας, σε όλη τη χώρα.

Για να διαμαρτυρηθούμε για το άδικο, για να δηλώσουμε πως δεν έχουμε καμία ανοχή απέναντι στις εγκληματικές παραλείψεις κυβέρνησης και αρμόδιων φορέων που είχαν σαν αποτέλεσμα το βίαιο θάνατο νέων παιδιών, για να απαιτήσουμε να αποδοθούν οι ευθύνες σε εκείνους που αναλογούν, για να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα, εκσυγχρονισμό υποδομών και ασφαλείς μεταφορές.

Γιατί οι ζωές μας αξίζουν.

Δεν ήταν ατύχημα. Είναι πολιτικό έγκλημα.

Απαιτούμε Κάθαρση και Δικαιοσύνη παντού.

Το άδικο μας ενώνει. Ο θρήνος θα γίνει μαζική κραυγή.

Διαδηλώσεις έχουν αναγγελθεί για αύριο σε πάνω από 80 πόλεις σε όλη την Ελλάδα

Οι γυναικείες οργανώσεις και η ΑΔΕΔΥ στις 12:30 στην Πλ. Κλαυθμώνος και σε:

Αθήνα: 12:00, Χαυτεία και αργότερα πορεία προς τη Βουλή – 12:30 Προπύλαια – 13:00 Σύνταγμα

Θεσσαλονίκη: 12:00, Άγαλμα Βενιζέλου

Πάτρα: 10:30, Πλατεία Γεωργίου

Σε όλη την Ελλάδα:

Άγιος Νικόλαος Κρήτης: 6.30 μ.μ. κεντρική πλατεία

Αγρίνιο: 12:00, Κεντρική Πλατεία

Αίγιο: 10.30, Τρίγωνη Πλατεία

Αλεξανδρούπολη: 12:00, Δημαρχείο

Αλιβέρι: 13:00, Άγαλμα Λιγνιτωρύχου

Αμαλιάδα: 09:30, Πλατεία Αγ. Αθανασίου

Αμύνταιο: 12:00, Κεντρική Πλατεία

Άμφισσα: 12:30, Πλατεία Κεχαγιά (πάνω πλατεία)

Αργοστόλι: 12:00, Κεντρική Πλατεία

Άρτα: 10:00, Πλατεία Κιλκίς

Αταλάντη: 12:00, Κεντρική Πλατεία

Βέροια: 10.30: και 18:00, Πλ. Δημαρχείου

Βόλος: 12:00, Θόλος

Γιάννενα: 11:00, Κεντρική Πλατεία

Γιαννιτσά: 18:00, Πεζόδρομος

Γρεβενά, 12 μ. κεντρική πλατεία

Δράμα: 11:30 Κεντρική Πλατεία

Έδεσσα: 19:00, Σταθμός ΟΣΕ

Ελασσόνα: 12:00, Κεντρική Πλατεία

Ζάκυνθος: 10:00, Πλ. Αγίου Μάρκου

Ηγουμενίτσα: 18:30, Πλατεία Δημαρχείου

Ηράκλειο: 11:00, Πλατεία Ελευθερίας

Θάσος: 12:00, Πλατεία Λιμένα

Θήβα: 12:00, Κεντρική Πλατεία

Ιεράπετρα: 18:30, Πλατεία Ελευθερίας

Ικαρία: 12:00, Πλατεία Αγ. Κηρύκου

Ιστιαία: 12:00, Κεντρική Πλατεία

Καβάλα: 12:00, Κεντρική Πλατεία

Καλαμάτα, 10:30, Κεντρική Πλατεία

Κάλυμνος, 10.30 έξω από το Πνευματικό Κέντρο

Καρπενήσι, 19:00, Κεντρική Πλατεία

Καρδίτσα, 11:00, Κεντρική Πλατεία

Καρλόβασι Σάμου: 12:00, Πλατεία Καρλοβάσου

Καστοριά: 11:30, Αντιπεριφέρεια

Κατερίνη: 18:00, Κεντρική Πλατεία

Κέρκυρα, 11:30, Εργατικό Κέντρο

Κεφαλονιά, 12:00, Κεντρική Πλατεία Αργοστολίου

Κιλκίς, 18:00, Πλατεία Ειρήνης

Κοζάνη: 13:00, Κεντρική Πλατεία

Κομοτηνή, 12:00 κεντρική πλατεία

Κόρινθος: 12:00, Περιβολάκια

Κυπαρισσία: 11:00, Δημαρχείο

Κως: 11:00, έξω από το νοσοκομείο

Λαμία: 12:00, Πλατεία Πάρκου

Λάρισα: 12:00 Κεντρική Πλατεία

Λέρος: 11:00, έξω από το νοσοκομείο

Λευκάδα: 11:00, Πλατεία Αγίου Μηνά

Λήμνος: 10:30, λιμάνι Μύρινας

Λιβαδειά: 12:00, Κεντρική Πλατεία

Μαντούδι: 13:00, κεντρική πλατεία

Μυτιλήνη: 11:00 και 18:30 πλατεία Σαπφούς

Μυκονος, 11 π.μ. στο Δημαρχείο

Ναξος, 10.30 π.μ. πλατεια Πρωτοδικειου

Νάουσα: 10:00, Κεντρική Πλατεία

Ναύπακτος: 11:00, πλατεία Φαρμάκη

Ναύπλιο: 12:30, Δημαρχείο

Ξάνθη: 12:00, Κεντρική Πλατεία

Ορεστιάδα, 11 π.μ. κεντρική πλατεία

Πάρος: 12:00, πλατεία Μαντώ Μαυρογένους

Πολύγυρος: 18:00, πλατεία δημαρχείου

Πρέβεζα, 10:30, παλιά ΚΤΕΛ

Πύργος, 10:00, Κεντρική Πλατεία

Ρέθυμνο: 11:00, Δημαρχείο

Ρόδος: 12:00 το μεσημέρι συγκέντρωση μαθητών, φοιτητών στο Δημαρχείο και στις 18.00 συγκέντρωση σωματείων στην Πλατεία Κύπρου.

Σάμος: 12:00, Πλατεία Πυθαγόρα

Σαντορίνη: 11:30, Πλατεία Φηρών

Σέρρες: 18:30, Πλατεία Ελευθερίας

Σητεία: 18:30, πλατεία Ηρώων

Σκόπελος: 19:00, Παραλία

Σκύδρα, 5 μ.μ. μπροστά στο Δημαρχείο

Σπάρτη, 7 μ.μ. στην κεντρική πλατεία

Σύρος: 10:30, Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αιγαίου

Τήνος: 11:30, Παραλία

Τρίκαλα: 12:00, Πλατεία Ρήγα Φεραίου

Τρίπολη: 12:30, Πλατεία Πετρινού

Φλώρινα: 13:00, Πλατεία Μόδη

Χαλκίδα: 12:00, Δικαστήρια

Χανιά: 10:00, Πλατεία Δημοτικής Αγοράς

Χίος: 12:00, Πλατεία Βουνακί

και ο κατάλογος μεγαλώνει..