Κατηγορία: απόψεις

Με αφορμή τη συζήτηση που έχει ξεκινήσει για τις πατέντες, τα εμβόλια ως δημόσιο αγαθό, τη δημοκρατία

«Η επιστήμη πάει μπροστά  – Η αλληλεγγύη πάει πίσω» Σε αυτή τη φράση συνοψίζεται όλη η σημερινή πραγματικότητα γύρω από τα εμβόλια και τις πατέντες των εμβολίων.

Συμπληρώθηκε ένας χρόνος από την αρχική εμφάνιση και τη ραγδαία εξάπλωση της πανδημίας και ήδη θρηνούμε πάνω από 2,5 εκατομμύρια νεκρούς σε όλον τον κόσμο, ενώ υπάρχει μεγάλη ανησυχία για την εξέλιξη και τη μεγάλη διασπορά του ιού παρά τα συνεχή περιοριστικά μέτρα προστασίας.

Ένα παράθυρο ελπίδας στη μάχη κατά της πανδημίας άνοιξε με την εμφάνιση των εμβολίων που όμως, λόγω κυρίως της τεράστιας ζήτησης, της περιορισμένης δυνατότητας παραγωγής ή της τεχνητής έλλειψης καθώς και του υψηλού κόστους τους, έχουν οδηγήσει σε μεγάλες ανισότητες εις βάρος των χωρών με φτωχά και μεσαία εισοδήματα και εις βάρος των πιο αδύναμων.

Την ώρα που εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον κόσμο στερούνται το βασικό ανθρώπινο δικαίωμά στους στη ζωή, μη έχοντας πρόσβαση σε εμβόλια, φάρμακα και ιατρική περίθαλψη, έρευνα της Oxfam αναδεικνύει το γεγονός ότι οι πλουσιότερες χώρες του κόσμου που αντιπροσωπεύουν μόλις το 13% του παγκόσμιου πληθυσμού έχουν αγοράσει ήδη πάνω από τη μισή ποσότητα των εμβολίων που αναμένεται να παραχθούν.

Ο «εμβολιαστικός εθνικισμός» από τη μία και η έλλειψη αλληλεγγύης, διαφάνειας και κανόνων για τον δίκαιο εμβολιασμό από την άλλη, προκαλούν μεγάλη ανησυχία για την εξέλιξη της πανδημίας, αφού σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για να επιτευχθεί η ανοσία της αγέλης, χρειάζεται να εμβολιασθεί περίπου το 70% του παγκόσμιου πληθυσμού. Η διάθεση εμβολίων σε λίγους/ες προνομιούχους δεν πρόκειται να σταματήσει την πανδημία.

Δυστυχώς, τα κέρδη των εταιριών φαίνεται σήμερα να έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα από τα εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές που χάνονται. Οι πλουσιότερες χώρες έχουν γρήγορη και εύκολη πρόσβαση στα εμβόλια, εις βάρος των φτωχών χωρών, αλλά και της παγκόσμιας υγείας.

Πιστεύω ότι είμαστε μπροστά σε μια τρομακτική διαπίστωση:

-Σήμερα, το εμβόλιο έχει αναδειχθεί ως το πιο αναγκαίο και πολύτιμο αγαθό στον κόσμο για την παγκόσμια υγεία και είναι ένα αγαθό του οποίου η έρευνα και ανάπτυξη χρηματοδοτήθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό από όλους εμάς, τους ευρωπαίους φορολογούμενους.

-Ε, αυτό το πολύτιμο αγαθό, σήμερα διατίθεται στους λίγους, δεν μπορεί να διατεθεί ευρέως, λόγω της προτεραιότητας που έχει δοθεί στα κέρδη των εταιριών και στην περιορισμένη παραγωγή από τις φαρμακευτικές εταιρείες που το αναπτύσσουν.

Και έτσι μεγαλώνουν και διευρύνονται συνέχεια οι κοινωνικές ανισότητες. Αυτό ακριβώς, τις μεγάλες δηλαδή κοινωνικές ανισότητες, τις βιώνουμε και στο σπίτι μας, στη γειτονιά μας, στη Δυτική Αθήνα. Διάβαζα αυτές τις μέρες τα στοιχεία του ΕΟΠΠΥ:

-Μόλις 64.000 εμβόλια έχουν γίνει στον Δυτικό Τομέα της Αθήνας, όπου ζουν περίπου 500.000 άνθρωποι

–228.000 εμβόλια έχουν γίνει στο κέντρο της Αθήνας που ζουν περίπου 1 εκατομμύριο άνθρωποι

–214.000 εμβόλια έχουν γίνει στο Βόρειο τομέα της Αττικής όπου ζουν περίπου 500 χιλιάδες άνθρωποι.

Και όσο ο ιός συνεχίζει να εξαπλώνεται και άνθρωποι δικοί μας να χάνονται, γιατί ενδεχομένως να μην μπορούν να  εξασφαλίσουν έγκαιρα την πρόσβαση στο εμβόλιο, αναδεικνύεται ένα σημαντικό ζήτημα.

Ότι η πρόσβαση στα εμβόλια δεν είναι θέμα τεχνικό, αλλά πολιτικό και ηθικό. Είναι θέμα δημοκρατίας

Η παρέμβασή μου / εκπροσωπώντας την Κοινωνική Παρέμβαση Δυτικά / στην Συνέντευξη Τύπου, που διοργάνωσαν φορείς και συλλογικότητες της Δυτικής Αθήνας, με τον Συντονισμό του Δυτικού Μετώπου (16/3/2021) για την Παναττική Ημέρα Δράσης σε Φυλή και Σχιστό στις 17 Μαρτίου 2021

Ζούμε όλοι μας σήμερα σε ένα εκρηκτικό περιβάλλον με μεγάλους κινδύνους για τη ζωή λόγω της πανδημίας, τρομερή ανασφάλεια για το μέλλον και την επιβίωσή μας, μείωση των προσωπικών μας ελευθεριών και ένταση της κρατικής βίας και αυθαιρεσίας.

Όμως, στις γειτονιές Δυτικά της Αθήνας, εδώ που στο μεγαλύτερο ποσοστό κατοικούν άνθρωποι της εργατικής και μεσαίας τάξης που σήμερα παλεύουν για την επιβίωσή τους, κάτι ύποπτο συμβαίνει και συνέβαινε εδώ και πολλές δεκαετίες.

Ζούμε σε αυτές τις γειτονιές, με λιγότερο πράσινο από την υπόλοιπη Αττική, με περισσότερη ανεργία και ανασφάλεια για το μέλλον, πιο πολλούς καρκίνους και έναν εφιάλτη που έχουμε δίπλα μας, σε απόσταση αναπνοής εδώ και 5 δεκαετίες και μαυρίζει τις ζωές μας.

Είναι ο ΧΥΤΑ στη Φυλή, που λειτουργεί σε ένα τόπο που ήταν ήδη περιβαλλοντικά υποβαθμισμένος λόγω της υπερσυγκέντρωσης των μεγάλων βιομηχανιών, έχει προκαλέσει μια περαιτέρω τεράστια περιβαλλοντική υποβάθμιση στις περιοχές μας και είναι το μέγα πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε για δεκαετίες, ως απειλή για τις ζωές μας.

Βιώνουμε δηλαδή καθημερινά έναν ιδιότυπο περιβαλλοντικό ρατσισμό και μια ένταση των κοινωνικών ανισοτήτων.

Ζούμε πλάι πλάι με τον καρκίνο.

Τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής  είναι αποκαλυπτικά.

Την περίοδο 1999 – 2015  διαπιστώθηκε μια τρομακτική αύξηση των θανάτων από νεοπλασματικές ασθένειές  (καρκίνους) 31,7 %, στις περιοχές γύρω από την χωματερή της Φυλής, ενώ ή αύξηση σε όλη την Περιφέρεια Αττικής ήταν 10,1%.

Παράλληλα, άγνωστες είναι οι συνέπειες για την υγεία των παιδιών μας και των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν κάποια προβλήματα υγείας.

Υποφέρουμε από τη δυσοσμία που προκαλούν τα τοξικά αέρια, ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες και πολλά βράδια προτιμάμε να κλείσουμε ερμητικά πόρτες και παράθυρα για να γλυτώσουμε από την αφόρητη βρώμα κι ας λιώνουμε από τη ζέστη.

Οι φωτιές που συχνά ξεσπάνε ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες στο σκουπιδότοπο απελευθερώνουν στον αέρα επιπλέον τοξικές και καρκινογόνες ουσίες και κάνουν το μίγμα ακόμη πιο εκρηκτικό.  

Μα , αυτό που μετράει ακόμη πιο πολύ για μας που ζούμε σε αυτές τις περιοχές, είναι η εγκληματική αδιαφορία των Κυβερνήσεων, διαχρονικά, για την τοπική κοινωνία, την περιβαλλοντική υποβάθμιση και τον περιβαλλοντικό ρατσισμό.

Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς,  πως για πάνω από 50 χρόνια μας επιβάλλουν να ζούμε πλάι πλάι με τα σκουπίδια; 

πως οι γειτονιές μας έχουν γίνει ο σκουπιδοντεντεκές όλης της Αττικής;

και πως, παρά τις υποσχέσεις για το αντίθετο, ο τεράστιος σκουπιδότοπος ζει και βασιλεύει στις γειτονιές μας, εξακολουθεί να είναι εστία μόλυνσης για το νερό που πίνουμε, τον αέρα που αναπνέουμε, το έδαφος που μας φιλοξενεί, τα ζώα, τα φυτά και έχει τραγικές συνέπειες για την επιβίωση και την ποιότητα ζωής μας;
Η πρόφαση απόφαση του ΕΔΣΝΑ να επεκτείνει τις εγκαταστάσεις της Φυλής, αντί να δρομολογήσει τη διακοπή λειτουργίας της ξεχείλισε το ποτήρι.

Έχει προκαλέσει την αγανάκτησή μας και μας έχει εξοργίσει.

Σαν πολίτες της Δυτικής Αθήνας νιώθουμε πως τιμωρούμαστε από την Πολιτεία, που εφαρμόζει 2 μέτρα και 2 σταθμά και χωρίζει τους ανθρώπους σε 1^ης και 2^ης κατηγορίας.

Αυτή η τακτική μας προσβάλει, προσβάλει εμάς, τη Δημοκρατία, την Κοινωνία ολόκληρη και δεν πρόκειται να το αποδεχθούμε.

Γι αυτό ξεσηκωνόμαστε

και ενώνουμε τις δυνάμεις και τις φωνές μας. Ενάντια σε αυτό το έγκλημα και την εγκληματική αδιαφορία των Κυβερνήσεων, της Περιφέρειας, της τοπικής κοινωνίας.

Η συνεχής επέκταση της Χωματερής, τα πανωσηκώματα και οι θηριώδεις εγκαταστάσεις δεν λύνουν το πρόβλημα των απορριμμάτων. Αντίθετα, δημιουργούν ένα φαύλο κύκλο. Αυτόν τον φαύλο κύκλο πρέπει να τον μετατρέψουμε σε κύκλο βιωσιμότητας.

Να αντιμετωπίσουμε το κακό από τη ρίζα του. Τα σκουπίδια έχουν μεγάλη τοξικότητα και ο μόνος τρόπος να το αποτρέψουμε είναι να τα μειώσουμε.

Σήμερα στην Ελλάδα μιλάμε για επέκταση της χωματερής, ενώ στην Ευρώπη συζητούν για το πως θα μειώσουν τα απορρίμματα. Είναι ανάγκη σήμερα να αλλάξουμε τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε και χρησιμοποιούμε τους φυσικούς πόρους. Να δώσουμε έμφαση στη σωστή διαχείριση των πόρων του πλανήτη, να μειώσουμε το περιβαλλοντικό μας αποτύπωμα.

Και εκεί κυρίως πρέπει να δώσει έμφαση η Πολιτεία και οι τοπικές κοινωνίες.

Να υπάρξει πολιτική βούληση και να περάσει στην εκπαίδευση για να καλλιεργηθεί η κουλτούρα του συνειδητοποιημένου πολίτη που θα κατανοεί, ότι κάθε επιλογή του έχει συνέπεια στο περιβάλλον και γιαυτό πρέπει να κάνει λογική χρήση των καταναλωτικών αγαθών και να ελαχιστοποιεί τα σκουπίδια που παράγει.

Αν δεν το συνειδητοποιήσουμε όλοι αυτό, τίποτε δεν θα αλλάξει. Απλά θα μεταθέτουμε το πρόβλημα για λίγο πιο αργά, και λίγο πιο αργά μέχρι να φτάσουμε στο σημείο , που δεν πάει παρακάτω.

Πρέπει όλοι να κατανοήσουμε ότι η βιώσιμη λύση στο πρόβλημα των απορριμμάτων  είναι η υιοθέτηση του μοντέλου της μείωσης – επαναχρησιμοποίησης – ανακύκλωσης με σεβασμό στον περιβάλλον , τους φυσικούς πόρους και τον άνθρωπο.  (Reduce, Reuse, Recycle , Rethink) .

Με αυτή τη λογική, η Κοινωνική Παρέμβαση Δυτικά συμμετέχει – συνδιοργανώνει με τον Συντονισμό του ΔΥΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ την Παναττική Ημέρα Δράσης σε Φυλή και Σχιστό.

Ενώνουμε τις φωνές μας και αντιδρούμε οργανωμένα, με ενότητα και μαζικά ενάντια στην υποβάθμιση της ποιότητας ζωής τους και στον περιβαλλοντικό ρατσισμό και διεκδικούμε:

• Άμεση διακοπή λειτουργίας του ΧΥΤΑ Φυλής για να βάλουμε τέλος στον περιβαλλοντικό ρατσισμό.

• Δίκαιη κατανομή των βαρών σε όλη την Αττική

• Ποιότητα ζωής με κοινωνική και περιβαλλοντική δικαιοσύνη και σεβασμό στον άνθρωπο,

Είμαστε κάθετα αντίθετοι στο καταστροφικό σχέδιο της επέκτασης – διατήρησης της χωματερής στη Φυλή.

Είμαστε αντίθετοι στην καύση των απορριμμάτων και στη λογική των ανταποδοτικών τελών.

Πιστεύουμε στη δύναμη μας.  Στη δύναμη που έχουμε σαν Πολίτες όταν είμαστε ενεργοί και διεκδικούμε ενωμένοι το δικαίωμα στη ζωή, την ποιότητα ζωής και τα όνειρά μας.

Ζητάμε από όλους τους πολίτες της Αττικής να είναι στο πλευρό μας σε αυτόν τον αγώνα ζωής για μας και τα παιδιά μας.

                              Ελένη Σταύρου

                     Κοινωνική Παρέμβαση Δυτικά

Η σημερινή κρίση της πανδημίας όπως και όλες οι μεγάλες διεθνείς κρίσεις των τελευταίων χρόνων, προκάλεσαν στις κοινωνίες ένα ισχυρό σοκ, δημιούργησαν  νέα δεδομένα σε παγκόσμιο επίπεδο και μας έδωσαν τη δυνατότητα να συνειδητοποιήσουμε  πως καμμιά χώρα δεν μπορεί  να αντιμετωπίσει μόνη της τις τεράστιες προκλήσεις της εποχής, να συνειδητοποιήσουμε τη μεγάλη σημασία που έχει η ευρωπαϊκή αλλά και διεθνής συλλογική δράση και αλληλεγγύη.

Η δημιουργία του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας  είναι μια απόφαση ορόσημο για το όραμα της Ευρώπης και για το μέλλον της. Η Ευρωπαϊκή Αλληλεγγύη αναδεικνύεται ως μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της εποχής.

Φαίνεται πως η Ευρώπη κάνει μια στροφή και της δίνεται για πρώτη φορά η ευκαιρία, από Ευρώπη των 2 ταχυτήτων να μετεξελιχθεί σε Ευρώπη της συνεργασίας, της Αλληλεγγύης και της ισότητας.

Η πανδημία αναμένεται να προκαλέσει έξαρση των ανισοτήτων, αφού οι εργαζόμενοι σε επισφαλείς θέσεις εργασίας ή όσοι αμείβονται με χαμηλότερους μισθούς, όπως είναι οι γυναίκες, οι μετανάστες και γενικότερα οι ευάλωτες κοινωνικές ομάδες πρόκειται να πληγούν δυσανάλογα από την κρίση της απασχόλησης που αναμένεται.

Χάρη στα κεφάλαια που θα αντλήσει από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, η χώρα μας θα έχει την ευκαιρία να αντιμετωπίσει τις οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις της πανδημίας, να  λάβει μέτρα για την προστασία του περιβάλλοντος και την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης, να γίνει πιο βιώσιμη και ανθεκτική. Το ζήτημα είναι αν και πως θα εκμεταλλευτεί αυτή την ευκαιρία η Ευρώπη, η χώρα μας και η κοινωνία. 

Στα παρακάτω σημαντικά σημεία νομίζω πως πρέπει να δώσουμε μεγάλη έμφαση τα επόμενα χρόνια:

1. Πού θα διοχετευτούν τα κεφάλαια και οι επενδύσεις, με ποιόν τρόπο, ποια στρατηγική και ποιους κανόνες;

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια τεράστια πρόκληση να υλοποιήσουμε μια δίκαιη μετάβαση στην πράσινη οικονομία, να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για τον ψηφιακό μετασχηματισμό, να δημιουργήσουμε νέες υποδομές, να ενισχύσουμε το δημόσιο σύστημα υγείας, να μειώσουμε τις κοινωνικές ανισότητες , τις έμφυλες ανισότητες.

Όλα αυτά απαιτούν στρατηγική και κανόνες για να μην επαναληφθούν τα λάθη του παρελθόντος, να διασφαλίσουμε ότι τα κεφάλαια θα φτάσουν στους τελικούς αποδέκτες, ότι θα ωφεληθούν και οι ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, ότι θα είναι ωφελούμενη η κοινωνία στο σύνολό της.

2. Εδώ, θέλω να δώσω έμφαση στην αντιμετώπιση των έμφυλων ανισοτήτων γιατί η πανδημία έπληξε άνισα τις γυναίκες στην Ελλάδα και σε όλον τον κόσμο με οικονομική και εργασιακή ανασφάλεια, έξαρση της ενδοοικογενειακής βίας και έναν τεράστιο όγκο δουλειάς καθημερινά για τη φροντίδα παιδιών και ηλικιωμένων.

Οι γυναίκες είναι γνωστό πως διαδραματίζουν έναν πολύ ουσιαστικό ρόλο στην προστασία του περιβάλλοντος και στη υιοθέτηση προτύπων βιώσιμης κατανάλωσης, παραγωγής και διαχείρισης των φυσικών πόρων.

Και το λέω αυτό γιατί έχει μεγάλη σημασία να εστιάσουμε σε 2 πολύ σημαντικά θέματα. Το ένα είναι η συμμετοχή των γυναικών στη λήψη αποφάσεων από το σχεδιασμό ως την υλοποίηση των προγραμμάτων.

Και το άλλο θέμα είναι η διοχέτευση κονδυλίων του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης για να αμβλυνθούν οι έμφυλες ανισότητες.

3. Η Ελλάδα όπως και άλλες χώρες της Νότιας Ευρώπης (Ιταλία , Ισπανία) παρουσιάζουν έναν χαμηλό δείκτη απορρόφησης των Ευρωπαϊκών κονδυλίων. Αυτή η ευκαιρία όμως δεν πρέπει να χαθεί. Τα κεφάλαια του Ταμείου Ανάκαμψης είναι ζωτικής σημασίας για το μέλλον και την ανθεκτικότητα  της χώρας μας και της κοινωνίας. Η χώρα μας πρέπει να κάνει μια πολύ μεγάλη προετοιμασία και αγώνα δρόμου για να πετύχει την απορρόφηση των κονδυλίων μέσα στο χρονοδιάγραμμα που έχει τεθεί.

4. Εξαιρετική σημασία έχει η ενεργός συμμετοχή και ο ουσιαστικός διάλογος που πρέπει να ξεκινήσει με  όλα τα εμπλεκόμενα μέρη της κοινωνίας και σε όλα τα στάδια, στον σχεδιασμό, τη διαμόρφωση και την υλοποίηση των προτεινόμενων μέτρων – μεταρρυθμίσεων. Η τοπική Κοινωνία είναι το κλειδί για την επιτυχία.

5. Με πρόσφατο νόμο του Υπουργείου Περιβάλλοντος ουσιαστικά καταργούνται οι ενεργειακές κοινότητες και μπαίνει φραγμός στο δικαίωμα των πολιτών για συμμετοχή στις ενεργειακές αγορές. Η κατάργηση των ενεργειακών κοινοτήτων είναι πλήγμα για την ενεργειακή δημοκρατία και πρέπει να απαιτήσουμε από την Κυβέρνηση  την άμεση απόσυρση της σχετικής διάταξης.

6. Ένα άλλο μεγάλο θέμα είναι η έλλειψη χωροταξικού σχεδιασμού για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειες, που είναι ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα για την αναπτυξιακή πολιτική της χώρας μας. Είναι κρίσιμο να σταματήσουν οι εγκρίσεις νέων ΑΠΕ.  Να μην εγκριθεί καμία νέα επένδυση σε Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, μέχρι να ψηφιστεί ένα χωροταξικό σχέδιο για τις ΑΠΕ, με γνώμονα την  προστασία της βιοποικιλότητας και πάντα με την ενεργή συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών.

Εν τέλει, είναι ανάγκη σήμερα να συνειδητοποιήσουμε πως από αυτή τη μεγάλη απειλή, από αυτή τη μεγάλη μάχη ζωής, πρέπει να βγούμε πιο δυνατοί.

Και είναι ανάγκη σήμερα να δώσουμε μια απάντηση στο ερώτημα, αν θέλουμε ή όχι να γίνουμε πιο ανοιχτοί και περισσότερο ανθρώπινοι.

Τούτη η μέρα είναι για να θυμόμαστε τα εκατομμύρια αθώα θύματα των ναζί . Τα εκατομμύρια των Εβραίων, τα παιδιά, τους Ρομά και όλους όσους μαρτύρησαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Εκεί, που συντελέστηκε το πιο φρικαλέο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και η μαζική εξόντωση ενός λαού.

Είναι για να θυμόμαστε τι θα πει μίσος, ρατσισμός και τι φασισμός.

Σήμερα, που ξέρουμε πόσο επικίνδυνη είναι η σιωπή, ας έχουμε το νου μας και ας αντιστεκόμαστε σε κάθε τι που αναπαράγει το μίσος και το ρατσισμό .

Ποτέ ξανά.