Συντάκτης: Ελενη_Σταυρου

Για το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών δεν πέσαμε από τα σύννεφα.

Θα πρέπει να ήταν εκτός πραγματικότητας, όσοι δεν έβλεπαν ότι η κεντροαριστερά εδώ και πολύ καιρό έχει χάσει τον προσανατολισμό της. Σε αρκετές περιπτώσεις είτε δεν εξέφραζε έναν καθαρό πολιτικό λόγο με σοσιαλδημοκρατικό πρόσημο, είτε δεν μπόρεσε να περάσει τα μηνύματά της στην κοινωνία.  

Η κεντροαριστερά, συνολικά, δεν ανταποκρίθηκε στο ρόλο της να εκφράσει τα λαϊκά και μεσαία στρώματα της κοινωνίας, όπως όφειλε και περιμέναμε πως θα πράξει. Αναλώθηκε άλλοτε σε κλειστοφοβικές και λάθος στρατηγικές, άλλοτε σε μικροπολιτικές και άλλοτε σε στρεβλή επικοινωνία, σε μια εποχή που το πολιτικοκοινωνικό περιβάλλον ήταν απολύτως ευνοϊκό για να εδραιωθεί ως ισχυρός αντιπολιτευτικός πόλος, απέναντι στη λαίλαπα της Κυβέρνησης της ΝΔ και την άνοδο της ακροδεξιάς.

Στο ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής δικαίως μιλάμε για πολιτική ήττα και αποτυχημένες στρατηγικές μετά το απογοητευτικό πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα του 12,79% , τη στιγμή που ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ έχασαν 1.100.000 και 330.000 ψηφοφόρους, αντίστοιχα και ενώ οι πολιτικές της Κυβέρνησης της ΝΔ συνεχίζουν να ξηλώνουν μέχρι τελευταίας πτώσης το κοινωνικό κράτος που έχτισε η μεγάλη δημοκρατική παράταξη του Ανδρέα Παπανδρέου, να οδηγούν σε  φτωχοποίηση όλο και περισσότερα κοινωνικά στρώματα και να οξύνουν τις κοινωνικές ανισότητες. Το μήνυμα του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής δεν έφτασε στην κοινωνία, δεν μπόρεσε να πείσει τους απογοητευμένους ψηφοφόρους.

Η πρωτοφανής αποχή, σε συνδυασμό με την απειλή της ακροδεξιάς στην Ελλάδα και την Ευρώπη τρομάζουν.

Δεν υπάρχουν περιθώρια για να κρύβουμε τον ελέφαντα κάτω από το χαλί, ούτε περιθώρια για λάθη, όταν, σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ,  2,5 εκατομμύρια άνθρωποι από τα 10 εκατομμύρια του πληθυσμού της χώρας μας, δηλαδή το 26,1% του συνολικού πληθυσμού,  βρίσκονται υπό την απειλή της φτώχειας.

Δεν υπάρχουν περιθώρια να διατηρούμε στη θερμοκοιτίδα κομματικούς φορείς που στηρίζονται σε κλειστές παρέες, με απούσα την κοινωνία και έχοντας στην άκρη την πλειοψηφία των κομματικών στελεχών.

Υπό αυτές τις συνθήκες κανείς δεν μπορεί να είναι στο απυρόβλητο, Είναι απολύτως αναγκαίο να παρθούν γενναίες αποφάσεις. Η ιστορική παράταξη του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής οφείλει να κάνει μια ανοιχτή συζήτηση στα όργανα για την αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος και τις αιτίες που είναι, πιστεύω, κοινό μυστικό σε όλους μας. Χρειαζόμαστε ανοιχτό κόμμα, κοντά στην κοινωνία και τα κινήματα, με δημοκρατικές – συμμετοχικές διαδικασίες και ουσιαστική λειτουργία των κομματικών οργάνων.

Προέχει να προσδιορισθεί, μετά από δημοκρατική συζήτηση, το πλαίσιο αρχών και αξιών μας, το όραμα, η κατεύθυνση και κυρίως ποιές κοινωνικές ομάδες θέλουμε να εκφράσουμε.

Κεντρικός μας στόχος και απόλυτη προτεραιότητα δεν μπορεί παρά να είναι η Ενότητα του χώρου της Κεντροαριστεράς, με συμμετοχή όλων των πολιτικών δυνάμεων του χώρου χωρίς αποκλεισμούς και εξαιρέσεις. Δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για Μεγάλη Κεντροαριστερά χωρίς να συμμετέχουν στη συζήτηση όλα τα κόμματα του ευρύτερου χώρου, πάνω, πάντα, σε κοινά αποδεκτές αξίες και πολιτικό πλαίσιο.

Είναι ευνόητο ότι προκύπτει θέμα ηγεσίας. Η επιλογή του νέου ηγέτη χρειάζεται να γίνει πάνω σε συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο, αρχές και αξίες, που θα προκύψουν από συλλογική συζήτηση και θα έχουν μια αμιγώς σοσιαλδημοκρατική πορεία. Ο νέος ηγέτης είναι απολύτως αναγκαίο να μπορεί να εγγυηθεί την ενότητα του χώρου και να διασφαλίσει ότι το κόμμα θα είναι ανοιχτό και θα λειτουργεί με δημοκρατικές – συμμετοχικές διαδικασίες και με ουσιαστική λειτουργία των οργάνων, άνευ αποκλεισμών.

Σε αυτή την μάχη των αξιών και της πολιτικής κανείς/καμμία δεν γίνεται να περισσεύει.

Το καλοκαίρι θα είναι καυτό και ο χρόνος μετράει αντίστροφα.

Οι Ευρωεκλογές της 9ης Ιουνίου είναι αναμφίβολα κρίσιμες για τις ζωές μας.

Στο Ευρωκοινοβούλιο παίρνονται σημαντικές αποφάσεις που δεσμεύουν Κυβερνήσεις, καθορίζουν πολιτικές – είτε κοινωνικά δίκαιες (προς το συμφέρον των πολλών), είτε επιχειρηματικά δίκαιες (προς το συμφέρον των λίγων και ισχυρών) – και εν τέλει επηρεάζουν τις ζωές διαφορετικών κοινωνικών ομάδων και όλων των Ευρωπαίων πολιτών.

Με τη δική μας ψήφο κάθε 5 χρόνια μπορούμε να επηρεάσουμε τις αποφάσεις που μας αφορούν προς τη σωστή – κοινωνικά δίκαιη – κατεύθυνση, ψηφίζοντας ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής, το Κίνημα που έχει συνδέσει διαχρονικά την πορεία του με τις πιο κρίσιμες και ριζοσπαστικές, προοδευτικές  μεταρρυθμίσεις που έγιναν ποτέ στη χώρα μας. Ψηφίζοντας ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής ενισχύουμε την Ευρωπαϊκή Σοσιαλιστική Ομάδα (S&D) που εκφράζει τη σοσιαλδημοκρατία της προόδου, απέναντι στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών που εκφράζει τη συντήρηση και βεβαίως απέναντι στις δυνάμεις της ακροδεξιάς που απειλούν την Ευρώπη.

Αλλά δεν μετράει μόνο αυτό.

Χρειάζεται κυρίως να επιλέξουμε – βάζοντας μπροστά τη λογική και όχι το συναίσθημα – υποψήφιους/ες Ευρωβουλευτές, που έχουν συσσωρευμένη επιστημονική γνώση, μεγάλη εμπειρία στην εφαρμογή, κοινωνικές ευαισθησίες, αναγνωρισμένο κύρος, διαπραγματευτική ικανότητα και εμπειρία, ήθος.

Χρειάζεται να επιλέξουμε υποψήφιους/ες που έχουν δοκιμαστεί και η διαχρονική πορεία τους μπορεί να αποτελέσει εγγύηση ότι και μπορούν και θέλουν να παλέψουν για μια Ευρώπη ειρηνική, ανθεκτική και βιώσιμη, για μια πράσινη, δίκαιη, ψηφιακή και χωρίς αποκλεισμούς Ευρώπη. Να επιλέξουμε υποψήφιους/ες που αποτελούν εγγύηση ότι θα δουλέψουν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για όλους εμάς και τα δικά μας συμφέροντα και όχι για προσωπικά συμφέροντα, για τα συμφέροντα των ισχυρών ή για την προσωπική τους πελατεία.

Ανάμεσα στις 4 επιλογές μας, δεν μπορεί να μην βρίσκεται τουλάχιστον μία γυναίκα υποψήφια. Και το λέω αυτό, όχι για συναισθηματικούς λόγους, αλλά γιατί πιστεύω ότι πρέπει να δώσουμε επιτέλους ώθηση στις γυναίκες να συμμετέχουν ενεργά όχι για να κοσμούν τα ψηφοδέλτια, αλλά ισότιμα με τους άλλους συνυποψήφιους και με ίσες δυνατότητες να εκλεγούν, όπως πραγματικά αξίζει στην εναλλακτική τους σκέψη, νοοτροπία και άποψη που χρειάζεται η κοινωνία μας.

Είναι στο χέρι μας λοιπόν να επιλέξουμε υποψήφιους/ες που θα έχουν προτεραιότητα τα κοινά μας οράματα για την ενίσχυση του κράτους δικαίου, σεβασμό στον άνθρωπο, για κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα και ίσες ευκαιρίες για όλους, για καλύτερες συνθήκες εργασίας, περιφερειακή ανάπτυξη, ποιοτική δημόσια Υγεία, μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων.

Είναι ξεκάθαρο ότι στις εκλογές οφείλουμε να μην ψηφίζουμε «τους δικούς μας ανθρώπους», αλλά τους/τις πιο ικανούς/ες με βάση πολιτικά κριτήρια.

Στις εκλογές της 9ης Ιουνίου επιλέγουμε συμμετοχή και όχι αποχή, επιλέγουμε ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής για όλους τους παραπάνω λόγους και γιατί χρειάζεται να δώσουμε όλοι μαζί τη μάχη για να σταματήσει η ασυδοσία και οι πολιτικές που ευνοούν την ακρίβεια και οξύνουν τις κοινωνικές ανισότητες, για να σταματήσει η διάλυση του ΕΣΥ, για να μπεί φρένο στην άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη.  

Η ψήφος μας στις 9 Ιουνίου δεν είναι απλά ένα δικαίωμα, είναι ευθύνη όλων μας.

Την Κυριακή 9 Ιουνίου ας επιλέξουμε το δρόμο που οδηγεί σε μια πιο δίκαιη, βιώσιμη και δημοκρατική Ευρώπη, σε μια Ευρώπη χωρίς αποκλεισμούς.

Η ελληνική κοινωνία είναι σοκαρισμένη για μια φορά ακόμη μετά την είδηση της γυναικοκτονίας στο Μενίδι.

Τα χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου, όπως και κάθε γυναικοκτόνου είναι λίγο πολύ κοινά. Μισογύνης. Κακοποιητής. Κυνικός. Αμετανόητος. Ένα έμβιο όν που δεν του ταιριάζει να λέγεται άνθρωπος.
Τα κίνητρα των γυναικοκτόνων είναι τα ίδια κάθε φορά. Το χέρι των γυναικοκτόνων οπλίζει το μίσος, η περιφρόνηση, το αίσθημα της κυριαρχίας, της εξουσίας, της ιδιοκτησίας πάνω στη γυναίκα ή τη σύντροφό τους, που όλα πηγάζουν από τα προσωπικά τους τεράστια κόμπλεξ κατωτερότητας.

Είναι ιδιαίτερα προβληματικό το γεγονός ότι μετά από κάθε γυναικοκτονία καταλήγουμε πάντα στις ίδιες διαπιστώσεις. Αγωνιούμε, πονάμε, διαμαρτυρόμαστε και μετά συνεχίζουμε να αποδεχόμαστε στην καθημερινή μας ζωή το μισογυνισμό, την καταπίεση, την κακοποίηση, τη βία γιατί «δεν χτύπησε αυτή τη φορά και τη δική μας πόρτα» και γιατί «ωχ αδελφέ, έτσι είναι οι άνδρες».

Και είναι εξοργιστικό να διαπιστώνεις ότι υπάρχουν γυναίκες – «μανάδες», που καλλιεργούν από την παιδική ηλικία στους γιούς τους αυτά τα στρεβλά στερεότυπα, με αποτέλεσμα να καταλήγουν να γίνονται, τις περισσότερες φορές, κακοποιητές, μισογύνηδες, μισάνθρωποι.

Σ τ ρ ο υ θ ο κ α μ η λ ι σ μ ό ς είναι να μη μπορούμε να δούμε τις αιτίες του προβλήματος και να μην κάνουμε τίποτε ουσιαστικό για να τις καταπολεμήσουμε.

Είναι αλήθεια, πως υπάρχει μια διάχυτη – καθολική σχεδόν άποψη στην ελληνική κοινωνία, για την ατιμωρησία των κακοποιητών, για την ανικανότητα των αρμόδιων αρχών, για την απουσία οργανωμένου σχεδίου για αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας και την προστασία των γυναικών – θυμάτων και των παιδιών τους, για την απουσία συστηματικής εκπαίδευσης – ευαισθητοποίησης των παιδιών, εφήβων, γονέων, εκπαιδευτικών, ειδικών επαγγελματιών και όλης της ελληνικής κοινωνίας για πρόληψη και καταπολέμηση των έμφυλων ανισοτήτων και της έμφυλης βίας.

Είναι επιτακτική η ανάγκη να προωθηθεί μέσω της εκπαίδευσης μια νέα κουλτούρα σεβασμού προς τη γυναίκα και τον άνθρωπο, που θα αντικαταστήσει τα κυρίαρχα πατριαρχικά στερεότυπα που κατακλύζουν την κοινωνία μας και εκπαιδεύουν στρεβλά τους νέους.

Πόσο εύκολο είναι όμως να γίνει αυτό, όταν είναι γνωστή η έκρυθμη κατάσταση που επικρατεί στα ΜΜΕ αφού πολλά από αυτά προβάλλουν ανεξέλεγκτα τον σεξισμό και τον μισογυνισμό μέσα από απαράδεκτες τηλεοπτικές εκπομπές, για χάρη της τηλεθέασης και του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης καθολικά απόντος;

Και ναι, δεν θα σταματήσω να λέω ότι  είναι εξαιρετικά επείγουσα ανάγκη να αναγνωρισθεί νομικά ο όρος «γυναικοκτονία» και να ενταχθεί το έγκλημα της γυναικοκτονίας ως διακριτό αδίκημα στον ελληνικό Ποινικό Κώδικα, προκειμένου να γίνονται ορατά τα αίτια του εγκλήματος εις βάρος των γυναικών και να σταματήσουν επιτέλους να εκστομίζονται από τα στόματα, αρμοδίων ή μη, οι απαράδεκτα προκλητικές εκφράσεις «έγκλημα πάθους» ή έγκλημα που έγινε «εν βρασμώ ψυχής».

Τελικά φαίνεται πως έχουμε πολύ δρόμο ακόμη και ο δρόμος είναι εξαιρετικά μακρύς.

Αυτές τις μέρες είναι σε εξέλιξη μια πολύ ενδιαφέρουσα Έκθεση ιστορικής μνήμης στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο με τίτλο: «Οι πρόσφυγες – Από τη Μεγάλη … στη Σύγχρονη Ελλάδα», όπου παρουσιάζονται μοναδικές προσωπικές ιστορίες των 100 χρόνων προσφυγιάς, από την Επανάσταση του 1821 ως τη Μικρασιατική καταστροφή και την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης του 1923 για την ανταλλαγή πληθυσμών.

Περιηγήθηκα με πολύ σεβασμό και προσοχή στα εκθέματα και τις προσωπικές αφηγήσεις και στο τέλος της Έκθεσης έπεσα κυριολεκτικά επάνω σε μια μαρτυρία και ένα έκθεμα που με συγκίνησαν ιδιαίτερα. Ήταν η προσωπική μαρτυρία της αείμνηστης Αιγαλεώτισσας Νίνας Τσιναρίδου, πρώην Προέδρου του Συλλόγου Μικρασιατών Αιγάλεω «Νέες Κιδωνίες» και το κλειδί από το σπίτι των προγόνων της στα Αλάτσατα της Μικράς Ασίας που την περίμενε 95 χρόνια και προέρχεται από τη συλλογή της κόρης της Βάνας Μαυρίδου.

Στη μαρτυρία της, η Νίνα Τσιναρίδου γράφει:

«Το 2015 αξιώθηκα να επισκεφθώ το χωριό της μητέρας μου τα Αλάτσατα, μια όμορφη σήμερα πόλη εβδομήντα χιλιόμετρα από τη Σμύρνη. Είχα την τύχη να έχω στην παρέα την κυρία Μαριάννα Μαστροσταμάτη, τον άνθρωπο που γνωρίζει τα Αλάτσατα σπιθαμή προς σπιθαμή. Με τα λίγα στοιχεία που της έδωσα καταφέραμε και βρήκαμε το σπίτι της μητέρας μου. Χαρακτηριστικό του μια μεγάλη τσικουδιά έξω από το σπίτι που ο παππούς έπλαθε κοφίνια στον ίσκιο της για να μαζέψουν τα καπνά. Περίεργα συναισθήματα στη θέα του σπιτιού που κατοικείται φυσικά από άλλους σήμερα. Φύγαμε γρήγορα βυθισμένοι στις σκέψεις μας.

Το 2017 με το Σύλλογο οργανώσαμε στη Σμύρνη μια μεγάλη έκθεση φωτογραφίας και φέραμε μαζί μας όλους αυτούς που ξεριζώθηκαν τότε και που είχαμε σκοπό ζωής να τους γυρίσουμε στον τόπο τους. Με αυτήν την ευκαιρία επισκέφθηκα ξανά τα Αλάτσατα με όλη την παρέα της Σμύρνης. Όπως ήταν φυσικό βρήκαμε ξανά το σπίτι του παππού.

Κάποια στιγμή η Ελπίδα με πλησιάζει και μου λέει «μην το αφήσεις, δώσε όσα σου ζητήσουν και πάρτο». Δεν κατάλαβα τι έλεγε, όμως μου έδειχνε με το χέρι της το κλειδί ψηλά στον τοίχο του σπιτιού. Πλησιάσαμε τους ιδιοκτήτες και όταν τους είπαμε για το κλειδί μας κοίταξαν περίεργα απορημένοι, γιατί δεν ήξεραν για το κλειδί. Απλόχερα μας το χάρισαν και μας βοήθησαν να κάνουμε το όνειρο πραγματικότητα.

Τότε ο γιός μου ο Γιάννης, δισέγγονος του παππού, κατάφερε να κατεβάσει το κλειδί που καρτερούσε ενενήντα πέντε χρόνια τον κάτοχό του. Το άφησε η γιαγιά ζητώντας στη γειτόνισσα να το προσέχει μέχρι να γυρίσει. 95 χρόνια μετά γύρισε ο δισέγγονός της για να αξιωθεί να πάρει στα χέρια του αυτόν τον θησαυρό. Πόσο πράγματι εξωπραγματικό και απίθανο»

Η  Έκθεση λειτουργεί ως 30 Ιουνίου 2024 και είναι μοναδική. Επιμελήτριες της Έκθεσης είναι οι: Νατάσα Καστρίτη, Ρεγγίνα Κατσιμάρδου, Ιφιγένεια Βογιατζή, Άννα Κάνδια και Ανδρονίκη Μαρκασιώτη με τη συνεργασία της Μπέττυς Χωριανοπούλου.

Το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο στεγάζεται στο Μέγαρο της Παλαιάς Βουλής, Σταδίου 13.

Σέβομαι τον πόνο του κ. Καλλιάνου για τον χαμό του πατέρα του, όπως και των χιλιάδων / εκατοντάδων χιλιάδων παιδιών, που έχουν χάσει τους γονείς τους.

Με αυτή την αφορμή θυμήθηκα και τον πόνο των παιδιών του καρκινοπαθή σπό την Κρήτη που αυτοκτόνησε πριν λίγο καιρό, περιμένοντας μάταια από το ΕΣΥ να του χορηγήσει το φάρμακο για τη χημειοθεραπεία του.

Ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας περιγράφει δημόσια και με εκκωφαντικό τρόπο, με αφορμή το γεγονός αυτό, δύο πραγματικότητες:

1️⃣ Την πλήρη διάλυση του Εθνικού Συστήματος Υγείας με ευθύνη της Κυβέρνησης Μητσοτάκη και του «φίλου του» νυν Υπουργού Υγείας. Τη διάλυση του ΕΣΥ, που ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ και σήμερα την βιώνουν καθημερινά εκατομμύρια πολίτες, είτε είναι προνομιούχοι «φίλοι», είτε όχι και

2️⃣ Το πελατειακό σύστημα που εμείς πολεμήσαμε και θα πολεμάμε μέχρι εσχάτων. Γιατί πελατειακό σύστημα είναι κ. Καλλιάνο μου αυτό, που οδηγεί και επιτρέπει στους «φίλους» να παίρνουν τηλέφωνο τους Υπουργούς για να ζητήσουν προνομιακή μεταχείριση σε αυτά τα λίγα δημόσια, που ακόμη δικαιούνται οι εκατομμύρια Έλληνες πολίτες.

Σαν 1ο βήμα, ο ελληνικός λαός έχει τη δύναμη με την ψήφο του στις 9 Ιουνίου να δώσει οριστική απάντηση σε αυτό το απάνθρωπο, φιλελεύθερο, πελατειακό σύστημα των ολίγων, που επιχειρεί να καταλύσει κάθε προοδευτική μεταρρύθμιση που έχει γίνει στον τόπο μας τα τελευταία 50 χρόνια.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας θα συμπαρουσιάσω, τη Δευτέρα 11 Μαρτίου 2024 στις 7.30μμ στη ΓΣΕΒΕΕ, μαζί με πολύ αξιόλογους συνομιλητές, το βιβλίο «ΤΟΛΜΗ ΓΙΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑ: Ο οικοφεμινισμός ως πηγή έμπνευσης» των Dirk Holemans, Philsan Osman, Marie-Monique Franssen, που μεταφράστηκε από τα Αγγλικά με πρωτοβουλία του Πράσινου Ινστιτούτου.

Ευχαριστώ θερμά τον φίλο και συμπατριώτη μου εκ Καραβοστάμου Ικαρίας Ηλία Γιαννίρη, Επίκουρο Καθηγητή του Πολυτεχνείου και Πρόεδρο του Πράσινου Ινστιτούτου για την τιμητική πρόσκληση.

Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει τη Δευτέρα, 11/3/2024 στις 7.30μμ στο Αμφιθέατρο που βρίσκεται στο ισόγειο του κτιρίου της ΓΣΕΒΕΕ, Αριστοτέλους 46, Αθήνα και η πρόσκληση είναι ανοιχτή σε όσες/ους επιθυμούν να έρθουν.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:

– Μαρία Γκασούκα, Ομότιμη Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αιγαίου, Mέλος της Πρωτοβουλίας κατά των Γυναικοκτονιών, Mέλος του Δικτύου Γυναικών Συγγραφέων κατά της Έμφυλης Βίας και των Γυναικοκτονιών

– Αριστοτέλης Τύμπας, Καθηγητής ΕΚΠΑ Ιστορίας της Τεχνολογίας στους Νεότερους Χρόνους

– Ελένη Σταύρου, Πολιτική επιστήμονας, Συνιδρύτρια Κοινωνικής Παρέμβασης Δυτικά, Μέλος της Πρωτοβουλίας κατά των Γυναικοκτονιών

– Μαρία Πετεινάκη, Αρχιτεκτόνισσα, συν- Γραμματέας του Κύκλου Οικοφεμινιστικό Quίνημα

– Ευθύμιος Ραφαήλ Αγγελής, μεταφραστής της έκδοσης.

Με αφορμή τις ακραίες και άκρως επικίνδυνες ομοφοβικές δηλώσεις της ακροδεξιάς και της εκκλησίας για το θέμα του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών, 50+ φεμινίστριες συνυπογράφουν την παρακάτω ανακοίνωση ενάντια στην ομοφοβία και το ρατσισμό.

👇👇👇

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΦΕΜΙΝΙΣΤΡΙΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΦΟΒΙΑ ΤΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

3 Φεβρουαρίου 2024

Το νομοσχέδιο για την ισότητα στο γάμο, το οποίο κατατέθηκε χθες από την Κυβέρνηση στη Βουλή έχει, μεταξύ άλλων, αναδείξει έναν ακραίο και άκρως επικίνδυνο ομοφοβικό λόγο που οδηγεί στον διχασμό της κοινής γνώμης.

Εμείς, οι φεμινίστριες που υπογράφουμε το παρόν κείμενο δηλώνουμε ότι είμαστε κάθετα απέναντι στην ομοφοβία και καταγγέλουμε τις ομοφοβικές και ρατσιστικές επιθέσεις που εξαπολύει σύσσωμος ο ακροδεξιός πολιτικός χώρος και η εκκλησία εναντίον των ομόφυλων ζευγαριών, υπονομεύοντας τόσο τον ανθρωποκεντρικό πολιτισμό όσο και την ουσία της δημοκρατίας.

Μας προκαλούν τρόμο και απέχθεια οι ρατσιστικοί χαρακτηρισμοί τους για τις και τους ομοφυλόφιλες/ους, ότι δήθεν αποτελούν «ντροπή για το ανθρώπινο είδος» ή «αμαρτία» ή απειλή για τον θεσμό της οικογένειας, χαρακτηρισμοί, οι οποίοι ξαναζωντανεύουν ναζιστικές θεωρήσεις και πρακτικές. Υποστηρίζουμε το δικαίωμα των ομόφυλων ζευγαριών στο γάμο και στην τεκνοθεσία όπως και κάθε ανθρώπινο δικαίωμά τους.

Ωστόσο είμαστε αντίθετες με την παρένθετη μητρότητα -είτε πρόκειται για ετερόφυλα, είτε για ομόφυλα ζευγάρια- καθώς θέτει σε κίνδυνο δικαιώματα των γυναικών, επαναφέροντας με μοντέρνο τεχνολογικά τρόπο το ζήτημα του ελέγχου των αναπαραγωγικών τους δυνάμεων, οδηγεί σε εμπορευματοποίηση του γυναικείου σώματος και μπορεί να προκαλέσει μια νέα, ιδιότυπη δουλεμπορία εις βάρος τους.

Η άποψή μας αυτή όμως δεν μας εμποδίζει να δηλώσουμε ότι δεν πρόκειται να επιτρέψουμε στους κάθε είδους υποκριτές και ειδικότερα στην ακροδεξιά, στην εκκλησία και σε όλους τους όψιμους τάχα υποστηρικτές των γυναικείων δικαιωμάτων, να εργαλειοποιήσουν με οποιονδήποτε τρόπο τις μακρόχρονες διεκδικήσεις των γυναικών για τους δικούς τους σκοτεινούς σκοπούς, ιδιαίτερα, όταν όλοι αυτοί αποτελούν σημαντικούς παράγοντες της γυναικείας καταπίεσης και ανισότητας. Οποία, μάλιστα, υποκρισία της Εκκλησίας για τα δικαιώματα των γυναικών, όταν είχε εισήγηση στο συνέδριο γονιμότητας στα Ιωάννινα (ακυρώθηκε μετά από παρέμβασή μας), συντασσόμενη με το ιατρικό λόμπυ της ιατρικώς υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και όταν σιωπά για τα 40.000 κατεψυγμένα έμβρυα, ενώ βγάζει πύρινους λόγους εναντίον των αμβλώσεων.

Εμείς, οι φεμινίστριες που υπογράφουμε το παρόν κείμενο δηλώνουμε ότι παραμένουμε συνεπείς στις αξίες και τα οράματα του φεμινισμού, εκείνου του ουμανιστικού κινήματος που βασίζεται στις πανανθρώπινες αξίες της ισότητας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της αγάπης για τον άνθρωπο και της αλληλεγγύης, του κινήματος που μάχεται για τα δικαιώματα των γυναικών και ευρύτερα τα δικαιώματα των ανθρώπων ανεξάρτητα από φύλο, σεξουαλική προτίμηση, κοινωνική τάξη, θρησκεία, εθνικότητα κ.λπ. και αντιπαλεύει ι τον ρατσισμό και τον σεξισμό απ’ όπου κι αν προέρχονται.

Και στο όνομα ακριβώς του φεμινισμού και των αγώνων του καταγγείλουμε, επίσης, την προσπάθεια εκ νέου εξαφάνισης των γυναικών από τον δημόσιο λόγο που σημειώνεται τον τελευταίο καιρό με την αντικατάσταση του όρου «Γυναίκα» με όρους όπως «άτομα με μήτρα», «άνθρωποι με μήτρα» κ.ά. γεγονός που αποτελεί ακραία μορφή έμφυλης βίας και ευθεία επίθεση προς την θηλυκή μας υπόσταση.

Απέναντι στην απειλή της ακροδεξιάς και του ρατσιστικού–φασιστικού της λόγου, αλλά και κάθε προσπάθειας εκ νέου αορατότητας των γυναικών απ’ όπου κι αν εκπορεύεται, όποιους σκοπούς κι αν υπηρετεί, υψώνουμε τη φωνή μας:

– Κάτω τα χέρια από τα ανθρώπινα δικαιώματα.

– Το ανθρώπινο δικαίωμα της/του μιας/ενός σταματά εκεί που ξεκινά το ανθρώπινο δικαίωμα της/του άλλης/ου.

– Ο όρος Γυναίκες και όσα τον προσδιορίζουν κοινωνικά και βιολογικά παραμένει αδιαπραγμάτευτος.

ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ ΦΕΜΙΝΙΣΤΡΙΕΣ (με αλφαβητική σειρά)

1. Αϊδίνη Σοφία, πρώην Δημοτική σύμβουλος Δήμου Αγ. Παρασκευής, συνταξιούχος τραπεζοϋπάλληλος

2. Ανδρέου Ελένη , Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

3. Αυγητίδου – Παπακώστα Γεωργία, πρώην Γενική Διευθύντρια. Κοινοτική σύμβουλος της 7ης κοινότητας με το Χάρη Δούκα Αθήνα ΤΩΡΑ

4. Αυξεντίου Κατερίνα, βυζαντινολόγος, ιδιωτική υπάλληλος

5. Βαϊου Ντίνα, Ομότιμη Καθηγήτρια ΕΜΠ

6. Βυτοπούλου Ρούλα, Εκπαιδευτικός

7. Γεωργίου Ζωή, Συνταξιούχος Μηχανικός

8.Γιαννακάκη Μαρία, πρώην Βουλεύτρια και Γενική Γραμματέας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

9. Γιαννοπούλου Ευαγγελία, Γενική Γραμματέας Ένωσης Γυναικών Ελλάδος

10. Γιωτάκη Φανή, δικηγόρος

11. Γκασούκα Μαρία, Ομότιμη καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αιγαίου

12.Γκοτσοπούλου Μαρία, Κοινωνική Λειτουργός.

13. Δημητριάδου Δέσποινα, Επίτιμη Δικηγόρος / Συνταξιούχος/ Δικαστική Επιμελήτρια

14. Δουλάμη Παναγιώτα, Συνταξιούχος υπάλληλος του Ελεγκτικού Συνεδρίου

15. Ευαγγελάτου Άννα,  Επιχειρηματίας

16. Κάντα Σοφία, πρώην πρόεδρος Equal Opportunities της UNI EUROPA

17. Καυκά Μαρία, εκπαιδευτικός

18. Κολοβού Μάγδα, μέλος της ΕΙΦ ΕΑΠ

19. Κοσκοβόλη Κατερίνα, Πρώην Αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής – Παιδείας – Πολιτισμού και Ισότητας, πρώην Συνδικαλίστρια εργαζομένων ΟΤΑ.

20. Κοσμά Υβόν, Επίκουρη Καθηγήτρια Τμήματος Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Σπουδών / Πρόεδρος Επιτροπής Ισότητας Πανεπιστημίου Κρήτης

21. Κουκίδου Θάλεια, Χημικός Μηχανικός

22. Κουμπούρα Μαίρη, Εκπαιδευτικός

23. Κουράκου Ευαγγελία, πρώην Πρόεδρος του Συνδέσμου για τα Δικαιώματα της γυναίκας

24. Κυλάκου Καίτη, Δικηγόρος

25. Κώστη Μακρίνα Βιόλα, Πληροφορικός – Μεταδιδακτορική Ερευνήτρια ΕΚΕΤΑ

26. Λιβά Διονυσία, Καλλιτέχνης/ Ιδιωτική Υπάλληλος

27. Λογιάδου Δέσποινα, Πρόεδρος Ένωσης Γυναικών Ελλάδος

28. Μαγουλά Λίλη, Συνταξιούχος δημοσίου

29. Μάρακα Καίτη, φιλόλογος-μουσικός.

30. Μαστρογιάννη Αθηνά, Ψυχολόγος

31. Μαστρογιάννη Μαρία, Συνταξιούχος

32. Μεταξά Ειρήνη, τέως Περιφερειακή Σύμβουλος Αττικής

33. Μπέκου Έφη, πρώην Γενική Γραμματέας Ισότητας

34.Παλαιολόγου Στέλλα, Πρόεδρος Συλλόγου Εργαζομένων ΓΓΙΦ και μέλος της Γραμματείας Ισότητας της ΑΔΕΔΥ.

35. Παναγιωτοπούλου Βασιλική, Αρχιτέκτονας

36. Πανακούλια Σωτηρία, Μηχανικός Περιβάλλοντος

37. Παντελή Γιώτα, Συνταξιούχος χημικός

38. Πετράκη Γεωργία, Ομότιμη Καθηγήτρια Πάντειου Πανεπιστημίου

39. Πλακάκη Μαρία (Μαρουλίνα), tour leader, φεμινίστρια

40. Πόνου Λίλι   Ενδυματολόγος – Σχεδιάστρια Μόδας 

41. Πουρνάρη Μαρία, Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Ιωαννίνω

42. Ροδοπούλου Ευτυχία – Μαρία, Εικαστικός, Εκπαιδευτικός τέχνης

43. Σακκά Ιλεάνα, πρώην συνδικαλιστικό στέλεχος, φεμινίστρια

44. Σαχινίδου Αναστασία, Στέλεχος ΜΟΔ

45. Σιάνου Φωτεινή, ακτιβίστρια για την ειρήνη, μη βία, φεμινίστρια

46. Σιατερλή Βέρα, εικαστικός, φεμινίστρια.

47. Σκούταρη Ρούλα, Εκπαιδευτικός και ποιήτρια

48. Σόφτη Φωτεινή, δικηγόρος

49. Σταματάκη Ελίνα, δημοτική σύμβουλος Δήμου Αγ. Παρασκευής, πολιτική επιστήμων – Διεθνολόγος

50. Σταύρου Ελένη, Πολιτικός Επιστήμονας, Μέλος οργανώσεων για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

51. Στεφανή Όλγα, Δικαστική επιμελήτρια

52. Στεφοπούλου Έφη, Εμπειρογνώμονας Δημόσιας Διοίκησης

53. Στροβολίδου Ηλέκτρα, Μηχανικός

54. Τσιλεκλή – Δρούτσα Γεωργία, Οικονομολόγος, Λογίστρια