Συντάκτης: Ελενη_Σταυρου

Από την Ομιλία του Χάρη Δούκα στο Περιστέρι στις 16/9/2024

Μεγάλος ενθουσιασμός επικράτησε στην ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα εκδηλώσεων του Δημαρχείου Περιστερίου κατά την ομιλία του Υποψήφιου Πρόεδρου του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής, Χάρη Δούκα στις 16/9/2024

Η πλατεία ήταν γεμάτη, αλλά μαζί γεμίσαν και οι καρδιές μας με ενθουσιασμό και ελπίδα!

Ο Χάρης Δούκας είναι ένας πολιτικός που ξεχωρίζει και είναι ο μόνος από τους συνυποψηφίους του που μπορεί να ενώσει και να κάνει μεγάλη ξανά την προοδευτική παράταξη. Είναι ένας πολιτικός με λόγο καθαρό και αιχμηρό και πρόθεση για συγκρούσεις ενάντια σε κοινωνικές αδικίες και ανισότητες.

Όσο και αν δέχεται επιθέσεις κάτω από τη μέση, όσο και αν κάποιοι θέλουν να κόψουν το δρόμο του, Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω!

Η δημοκρατική – προοδευτική κοινωνία της Δυτικής Αθήνας είναι στο πλευρό του Χάρη Δούκα, του νέου και άφθαρτου πολιτικού, του διακεκριμένου επιστήμονα, που βάζει πάντα μπροστά το Εμείς αντί το Εγώ και έχει ξεκινήσει έναν ωραίο αγώνα για το κοινό μας όραμα μέχρι την τελική νίκη, με πρώτο σταθμό την Προεδρία του ΠΑΣΟΚ.

Πάμε δυνατά όλοι μαζί ως την τελική νίκη, που πλησιάζει αυτόν τον ωραίο Οκτώβρη ✌️

(Το άρθρο δημοσιεύθηκε στις 22/9/2024)

Μπορώ να κατανοήσω το γεγονός ότι, 14 ημέρες πριν τις κρίσιμες εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής, κάποιοι υποψήφιοι και κάποιοι οπαδοί τους (επώνυμοι ή μη) χάνουν την ψυχραιμία τους, διαπιστώνοντας ότι ο Χάρης Δούκας ξεσηκώνει τα πλήθη, κινητοποιεί ανθρώπους και έχει προβάδισμα στην κοινωνία και όχι μόνο σε κομματικά στελέχη.

Αυτό που δεν είναι κατανοητό, όμως, για εν δυνάμει Προέδρους της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης είναι να χρησιμοποιούν έωλα επιχειρήματα εναντίον της υποψηφιότητας του Χάρη Δούκα, τάχα μου για να τον πλήξουν, σπαταλώντας πολύ χρόνο σε δημόσιες παρεμβάσεις τους για να τα μεταδώσουν, αντί να ασχολούνται αποκλειστικά με τα προβλήματα της κοινωνίας ως οφείλουν και αντί να δίνουν απαντήσεις σε ερωτήματα και αγωνίες του ευρύτερου προοδευτικού κόσμου.

Ένα από τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν είναι ότι «ο επόμενος Πρόεδρος πρέπει να είναι βουλευτής». Επιχείρημα, που ακούγεται συχνά ακόμη και από χείλη υποψηφίου που στις εσωκομματικές του 2021 δεν το τήρησε για τον εαυτό του και ήταν υποψήφιος Πρόεδρος, χωρίς να είναι βουλευτής.

Δηλαδή, μας λένε – όσοι υιοθετούν αυτό το επιχείρημα – ότι, για το κλειστό – φοβικό κόμμα, για την ενός ανδρός αρχή, για την αδυναμία άσκησης ουσιαστικής αντιπολίτευσης, για τα μικρά ποσοστά του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής στις εκλογές του 2023 – 2024 και για το ότι το ΠΑΣΟΚ δεν κατάφερε στις πρόσφατες Ευρωεκλογές να εισπράξει ούτε ένα μέρος από τους 1.400.000 ψηφοφόρους που έχασαν συνολικά η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ, αντίθετα έχασε ψηφοφόρους, για όλα αυτά φταίει μόνο ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης επί 2,5 χρόνια δεν ήταν βουλευτής.

Ενώ, αν ήταν;

Τι θα άλλαζε δραστικά για το ΠΑΣΟΚ, την κοινωνία και τη χώρα αν ο Ανδρουλάκης ήταν στη Βουλή από την αρχή της εκλογής του;

Για να το πω πιο ξεκάθαρα, η ρητορική αυτού του είδους δεν βοηθάει κανένα υποψήφιο που είναι χαμηλά στις προτιμήσεις του κόσμου, να ανέβει στο βάθρο. Η ρητορική αυτού του είδους είναι, αντίθετα, ξεκάθαρη πριμοδότηση στην υποψηφιότητα του Νίκου Ανδρουλάκη.

Άρα, σκεφτείτε πολύ και αποφασίστε.

Θέλουμε να διατηρήσουμε ένα κόμμα μικρό και φοβικό όπως είναι σήμερα με την παρούσα ηγεσία; Θέλουμε να διατηρήσουμε την ίδια ηγεσία;

ή θέλουμε ένα Κίνημα μεγάλο, ανοιχτό, συμμετοχικό, που θα κάνει ανατροπές και συγκρούσεις με τα μεγάλα συμφέροντα, που θα φέρει την κοινωνία μπροστά, που θα βασίζεται στο ΕΜΕΙΣ και όχι στο ΕΓΩ, που θα ενώσει, που θα ανατρέψει την Κυβέρνηση της δεξιάς και θα φέρει την προοδευτική παράταξη στην εξουσία, όπως οραματίζεται ο Χάρης Δούκας;

Αν πραγματικά θέλουμε το ΠΑΣΟΚ να ξαναγίνει Κίνημα, να μεγαλώσει και να ανατρέψει την Κυβέρνηση της δεξιάς με γνήσιο κεντροαριστερό πρόσημο, τότε δεν υπάρχει άλλη λύση.

Στηρίζουμε Χάρη Δούκα.

Ψηφίζουμε Χάρη Δούκα από την 1η Κυριακή.

Δεν αφήνουμε κανένα περιθώριο για χαμένους ψήφους που θα μας οδηγήσουν και πάλι στον ίδιο φαύλο κύκλο της απομόνωσης και της εσωστρέφειας.

Ελάτε να ακούσετε τον Χάρη Δούκα σε μια από τις επόμενες ομιλίες του για να διαμορφώσετε μόνοι σας γνώμη και άποψη για τον ίδιο και για το συλλογικό μας όραμα

👉 30 περίπου μέρες πριν από τις κρίσιμες εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής, οφείλω να εκφράσω δημόσια την ξεκάθαρη θέση μου υπέρ της υποψηφιότητας του Χάρη Δούκα, του διακεκριμένου Επιστήμονα, του νέου και άφθαρτου πολιτικού, που κατάφερε την ανατροπή στο Δήμο Αθηναίων χάρη στις φρέσκες ιδέες του, τον καθαρό πολιτικό του λόγο, την καθαρά σοσιαλιστική ιδεολογικοπολιτική του ταυτότητα και την ικανότητά του να ενώνει δυνάμεις.

👉 Ξεχώρισα την υποψηφιότητα του Χάρη Δούκα μεταξύ όλων των άλλων υποψηφίων που σέβομαι και τιμώ, γιατί κρίνω ότι έχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που μπορούν να εγγυηθούν την γνήσια προοδευτική, κεντροαριστερή κατεύθυνση του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής και να μεγαλώσουν το Κίνημά μας, ώστε να γίνει πρωταγωνιστής των πολιτικών εξελίξεων.

👉 Ο Χάρης Δούκας κέρδισε την εμπιστοσύνη μου από την αρχή γιατί είναι ενωτικός, μιλάει στις καρδιές των ανθρώπων, έχει αιχμηρές θέσεις, πρόθεση να συγκρουστεί με τα μεγάλα συμφέροντα και μπορεί να αντιμετωπίσει νικηφόρα τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την Κυβέρνησή του στις επόμενες εκλογές, έχοντας ως οδηγό τις αρχές και τις αξίες μας και όχι ως «φερετζέ» εκδοχή της Κυβέρνησης Μητσοτάκη.

👉 Κέρδισε ακόμη περισσότερο την εμπιστοσύνη μου όταν δεσμεύτηκε ότι θα υιοθετήσει έναν ανοιχτό, συμμετοχικό τρόπο διακυβέρνησης στο Κίνημά μας.

👉 Εγγύηση είναι για μένα ότι έχει τη στήριξη του Μανώλη Χριστοδουλάκη, που εκτιμώ επίσης βαθύτατα και πιστεύω ότι θα έχει ένα λαμπρό πολιτικό μέλλον.

👉 Δεν ξεχνώ ότι ο Χάρης Δούκας είναι ο πολιτικός, που, παρότι ο ίδιος και το όνομά του δεν ήταν ευρέως γνωστά μέχρι πριν ένα χρόνο, κατόρθωσε να εκδιώξει τον απόγονο της οικογένειας Μητσοτάκη, Κώστα Μπακογιάννη, από τον δημαρχιακό θώκο του Δήμου Αθηναίων και να περάσει η διοίκηση του μεγαλύτερου Δήμου της Ελλάδας σε προοδευτικά χέρια.

👉 Στο πρόσωπό του, τον περασμένο Οκτώβρη ξανασυναντήσαμε την ελπίδα. Στο πρόσωπό του αναζητάμε μια νέα ελπίδα για τον χώρο της Κεντροαριστεράς, για το σύνολο της πληγωμένης ελληνικής κοινωνίας, για τη χώρα μας.

👉 Το κύμα της οργής εναντίον της Κυβέρνησης μέρα με τη μέρα γίνεται πιο δυνατό. Η ακραία φιλελεύθερη και αλαζονική διακυβέρνηση Μητσοτάκη έχει οδηγήσει σε έκρηξη των κοινωνικών ανισοτήτων, σε ασυδοσία της αγοράς, ενεργειακή ένδεια, διάλυση του κοινωνικού κράτους, του ΕΣΥ και κάθε ριζοσπαστικής μεταρρύθμισης που έχτιζαν επί 50 χρόνια οι Κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ. Παράλληλα η άνοδος της ακροδεξιάς είναι μια διαρκής απειλή. Κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι επείγουσα η ανάγκη συνεργασίας όλων των προοδευτικών δυνάμεων στην πράξη.

👉 Ο χρόνος τελείωσε και η κοινωνία δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Σε μια τόσο κρίσιμη χρονική στιγμή έχουμε όλοι ιστορική ευθύνη να μην μείνουμε σιωπηλοί και ουδέτεροι. Είναι αναγκαίο να πάρουμε όλοι το ρίσκο της επιλογής μας.

❗️❗️Ας ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να ξανασυναντήσουμε την ελπίδα και να έχουμε το επόμενο χρονικό διάστημα έναν ισχυρό, προοδευτικό αντιπολιτευτικό πόλο στη χώρα μας, που θα οδηγήσει στην κατάλυση της Κυβέρνησης της δεξιάς

❗️Σας καλώ να στηρίξετε την υποψηφιότητα του Χάρη Δούκα για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ γιατί υπάρχει ελπίδα.

❗️Σας καλώ να υπογράψετε, ως αύριο Κυριακή που λήγει η προθεσμία, στο παρακάτω link τη στήριξή σας στην υποψηφιότητά του, συμπληρώνοντας τα στοιχεία σας: https://harisdoukas.gr/stirikse-me

Πάμε δυνατά για τη νίκη

Η 3η Σεπτέμβρη 1974 είναι μέρα σταθμός για την ιστορία του ΠΑΣΟΚ και του τόπου μας, για τη δημοκρατία και το σπάσιμο των δεσμών μας.

Ήμουν παιδάκι στις πρώτες τάξεις του δημοτικού εκείνες τις μέρες του Σεπτέμβρη, τις έζησα όμως έντονα και με έχουν στιγματίσει. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι για μένα ένα μυθικό πρόσωπο, μια ιδέα αξεπέραστη, που δυναμώνει όσο τα χρόνια περνούν.

Θυμάμαι έντονα πόσο μας έδωσε – τότε – ανάσα και ελπίδα, διέξοδο στις αγωνίες μας, έμπνευση και όραμα για τη δημοκρατία, την οικονομική και κοινωνική ανεξαρτησία, την ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη.

Η φωνή του Ανδρέα έγινε η φωνή κάθε Έλληνα μη προνομιούχου.

50 χρόνια μετά, το ΠΑΣΟΚ, το Κίνημα που ξεκίνησε ο Ανδρέας Παπανδρέου, είναι Εδώ και περιμένει την Αναγέννησή του με τη συμμετοχή όλων μας στη μάχη για αλλαγή, λειτουργική – συμμετοχική δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη, ανθεκτικότητα, συμπερίληψη. Για το συμφέρον του λαού και όχι της οικονομικής ολιγαρχίας, για τα δικαιώματα των πολλών και όχι των λίγων και ισχυρών.

Για όλα αυτά έχουμε χρέος να δώσουμε όλοι τη μάχη μας, να κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα, να Ενώσουμε τις δυνάμεις μας, να δυναμώσουμε το Κίνημα Λαού, να ξαναφέρουμε την Ελπίδα.

Χρόνια πολλά στο Κίνημά μας και στους ανθρώπους που πίστεψαν στις αρχές του και τις πιστεύουν ακόμη!

-=======-

Από την Ιδρυτική Διακήρυξη της 3 του Σεπτέμβρη 1974, τόσο επίκαιρη όσο ποτέ: 👇 👇 👇

» Ανακοινώνουμε σήμερα την εκκίνηση ενός νέου πολιτικού Κινήματος που πιστεύουμε ότι εκφράζει τους πόθους και τις ανάγκες του απλού Έλληνα, ενός Κινήματος που να ανήκει στον αγρότη, τον εργάτη, το βιοτέχνη, το μισθωτό, τον υπάλληλο, στη θαρραλέα και φωτισμένη νεολαία μας.

Τους καλούμε να πυκνώσουν τις τάξεις του. Να στελεχώσουν και να συμμετάσχουν στην κατεύθυνση ενός Κινήματος που θα προωθήσει ταυτόχρονα την εθνική μας ανεξαρτησία, τη λαϊκή κυριαρχία, την κοινωνική απελευθέρωση και τη δημοκρατία σ’ όλες τις φάσεις της δημόσιας ζωής.

Βασικός κυριαρχικός στόχος του Κινήματος είναι η δημιουργία πολιτείας απαλλαγμένης από ξένο έλεγχο ή επεμβάσεις, πολιτείας απαλλαγμένης από έλεγχο ή επιρροή της οικονομικής ολιγαρχίας, πολιτείας ταγμένης στην προστασία του Έθνους και στην υπηρεσία του Λαού.

Η εθνική ανεξαρτησία είναι αναπόσπαστα δεμένη με τη λαϊκή κυριαρχία, με τη δημοκρατία σε κάθε φάση της ζωής του τόπου, με την ενεργό συμμετοχή του πολίτη σ’ όλες τις αποφάσεις που τον αφορούν.

Μα είναι ταυτόχρονα συνυφασμένη με την απαλλαγή της οικονομίας μας από τον έλεγχο του ξένου μονοπωλιακού και ντόπιου μεταπρατικού κεφαλαίου που διαμορφώνει την οικονομική, την κοινωνική, την πολιτική και την πολιτιστική μας πορεία, σύμφωνα με τα συμφέροντα όχι του Λαού αλλά της οικονομικής ολιγαρχίας»

,,,,,,,,,,

«Για να πάψει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Για να συμμετέχει ενεργά ο Λαός στον προγραμματισμό της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής πορείας της Χώρας. Για να εξασφαλιστεί η εργασία και η κατοικία σε όλους τους Έλληνες.

Για να καταργηθούν τα προνόμια των λίγων στην ιατρική, νοσοκομειακή και φαρμακευτική περίθαλψη. Για να προστατευτούν η μητέρα, το παιδί, τα γερατειά. Για να κατοχυρωθεί η κοινωνική και η οικονομική ισότητα των δύο φύλων. Για να ελευθερωθεί η σκέψη και να γίνει η παιδεία κτήμα όλων των Ελλήνων.

Η σημερινή διακήρυξη των αρχών του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος αποτελεί εκκίνηση για την ίδρυση, στελέχωση και θεμελίωση ενός Κινήματος που θέλουμε να αποτελέσει το φορέα όλων των γνήσια προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων της χώρας.

Κάνουμε έκκληση αυτές οι δυνάμεις ενωμένες να προχωρήσουν στον αγώνα. Θεμελιακή αρχή του Κινήματος είναι η απόλυτα κατοχυρωμένη δημοκρατική διαδικασία -από τη βάση μέχρι την ηγεσία – με απόλυτη ισοτιμία όλων των μελών που θα το στελεχώσουν».

Το θέμα της προστασίας των κακοποιημένων γυναικών δεν προσφέρεται για χαμηλού επιπέδου πολιτική αντιπαράθεση. Είναι υποχρέωση και ευθύνη της Πολιτείας και απαίτηση όλων μας να παρέχεται από κάθε αρμόδιο δημόσιο φορέα, ασφαλές περιβάλλον δωρεάν διαμονής και προστασίας σε όλες τις κακοποιημένες γυναίκες και τα παιδιά τους, για το πρώτο χρονικό διάστημα από την κακοποίηση και στη συνέχεια να προβλέπεται η ασφαλής ένταξή τους στο κοινωνικο – οικονομικό περιβάλλον.

Είναι θλιβερό το γεγονός ότι, από το 2011 (επί Κυβέρνησης Γιώργου Α. Παπανδρέου) – χρονιά έναρξης του «Εθνικού Προγράμματος για την Πρόληψη και Καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών» με το οποίο ιδρύθηκαν τα 44 συμβουλευτικά κέντρα και οι 19 ξενώνες φιλοξενίας κακοποιημένων γυναικών σε όλη την Ελλάδα, 13 χρόνια μετά, δεν έχει ιδρυθεί ούτε ένας νέος ξενώνας, ενώ η λειτουργία των υφιστάμενων έχει περάσει κατά καιρούς από 40 κύματα.

Είναι θλιβερό το γεγονός ότι σε ολόκληρη την Αττική των 4 περίπου εκατομμυρίων κατοίκων λειτουργούν μόνο 3 ξενώνες φιλοξενίας κακοποιημένων γυναικών.

Ο κ.Μπακογιάννης λοιπόν και όλοι οι πρωτοκλασάτοι πολιτικοί του φίλοι, που κατά παράδοση τους αρέσει να φωτογραφίζονται προεκλογικά στους χώρους των δομών κακοποιημένων γυναικών, θα ήταν προτιμότερο – αντί να αναλώνονται σε φωτογράφηση και αντιπολίτευση της επιφάνειας – να μας απαντήσουν τι έχουν κάνει στη διάρκεια του «ένδοξου» πολιτικού τους βίου για τη βιωσιμότητα, την ενίσχυση και την ανάπτυξη του δικτύου δομών κακοποιημένων γυναικών, είτε αυτά λέγονται ξενώνες φιλοξενίας, είτε συμβουλευτικά κέντρα.

Και ειδικότερα, αναμένουμε να μας απαντήσουν ποιά μέτρα έχουν λάβει όλα αυτά τα χρόνια:
– για την διαρκή κάλυψη των λειτουργικών αναγκών των υφιστάμενων δομών, ώστε να λειτουργούν με ποιοτικά πρότυπα
– για να γίνουν οι ξενώνες φιλοξενίας προσβάσιμοι σε γυναίκες με αναπηρία
– για την άμεση κάλυψη της προσωρινής – ασφαλούς διαμονής των κακοποιημένων γυναικών και των παιδιών τους, στο διάστημα των 15 περίπου ημερών, που μεσολαβεί από την έκκληση σε βοήθεια μέχρι την ολοκλήρωση της διαδικασίας ένταξής τους σε ξενώνα φιλοξενίας
– για τη φύλαξη των ξενώνων με σκοπό την προστασία των φιλοξενούμενων γυναικών και των παιδιών τους από τους κακοποιητές.

Και κυρίως να μας πουν τι μέτρα έχουν λάβει:
– για την πρόληψη της έμφυλης βίας που έχει λάβει τρομακτικές διαστάσεις και
– για την μη επαναθυματοποίηση των γυναικών, τη ενδυνάμωση, τη στήριξή τους και την εξασφάλιση ενός υγειούς πλαισίου επανένταξής τους στο κοινωνικό – οικονομικό περιβάλλον.

Είμαστε συγκλονισμένοι από το τραγικό εργατικό δυστύχημα που έγινε το πρωί της Κυριακής 28/7/2024 στη χωματερή της Φυλής, με θύμα έναν εργαζόμενο στην καθαριότητα – οδηγό απορριμματοφόρου. Αν και οι συνθήκες παραμένουν – ως την ώρα που γράφω – αδιευκρίνιστες, το εργατικό αυτό δυστύχημα ούτε τυχαίο μπορεί να θεωρηθεί, ούτε μη αναμενόμενο,

όταν εδώ και δεκαετίες είναι κοινό μυστικό ανάμεσα στους Ενεργούς Πολίτες της Δυτικής Αθήνας ότι ο ΧΥΤΑ Φυλής είναι ένα ναρκοπέδιο για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Και αν στους κινδύνους από τις συνεχείς και ανεξέλεγκτες επεκτάσεις και πανωσηκώματα στις εγκαταστάσεις του Χώρου Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων προστεθούν οι ακραίες κλιματικές συνθήκες και η κόπωση, τότε το μίγμα γίνεται εκρηκτικό.

Σήμερα ήταν ο οδηγός του απορριμματοφόρου του Δήμου Αθηναίων που είχε αυτήν την τραγική κατάληξη, αύριο μπορεί να είναι κάποιος/α από εμάς.

Πόσες φορές συλλογικότητες και πολίτες της Δυτικής Αθήνας έχουμε επισημάνει τους κινδύνους δημόσια; Αναρωτήθηκε κανείς;

Αναρωτήθηκε κανείς πόσες φορές έχουμε επισημάνει τους ακραίους κινδύνους για τους εργαζόμενους, τους κατοίκους ολόκληρης της περιοχής μας και το περιβάλλον; Στην Δυτική Αθήνα – Αττική είναι σε εξέλιξη μια υγειονομική και περιβαλλοντική κρίση με θηριώδεις διαστάσεις.

Πόσες φορές έχει δεχθεί η Πολιτεία να συνομιλήσει μαζί μας και να ακούσει τα αιτήματά μας, όταν την περίοδο 1999 – 2015 έχει σημειωθεί μια τρομακτική αύξηση των θανάτων από καρκίνους σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ;  Μια αύξηση των θανάτων από καρκίνους της τάξης του  31,7 % στις περιοχές γύρω από την χωματερή, ενώ ή αντίστοιχη αύξηση στο σύνολο της Περιφέρειας Αττικής ήταν 10,1%;  Ενώ παράλληλα δεν είναι γνωστές και δεν μετρούνται οι συνέπειες της λειτουργίας της χωματερής για την υγεία των παιδιών, των ηλικιωμένων και των κατοίκων με χρόνια προβλήματα υγείας.

Κάποτε πρέπει επιτέλους να υπάρξουν ευήκοα ώτα και για μας.

Επιβάλλεται κατ’ αρχήν να διερευνηθούν οι ακριβείς συνθήκες του ατυχήματος και να ληφθούν άμεσα μέτρα από την Πολιτεία, όχι μόνο για την ασφάλεια των εργαζομένων, αλλά και για την ασφάλεια του συνολικού περιβάλλοντος και της κοινωνίας της Δυτικής Αθήνας.

Ναι, δεν είμαστε Πολίτες Β΄ κατηγορίας εμείς που ζούμε στη Δυτική Αθήνα. Έχουμε τα ίδια δικαιώματα με όλους τους κατοίκους του υπόλοιπου λεκανοπέδιου και πρέπει να γίνει άμεσα κατανοητό αυτό.

Για το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών δεν πέσαμε από τα σύννεφα.

Θα πρέπει να ήταν εκτός πραγματικότητας, όσοι δεν έβλεπαν ότι η κεντροαριστερά εδώ και πολύ καιρό έχει χάσει τον προσανατολισμό της. Σε αρκετές περιπτώσεις είτε δεν εξέφραζε έναν καθαρό πολιτικό λόγο με σοσιαλδημοκρατικό πρόσημο, είτε δεν μπόρεσε να περάσει τα μηνύματά της στην κοινωνία.  

Η κεντροαριστερά, συνολικά, δεν ανταποκρίθηκε στο ρόλο της να εκφράσει τα λαϊκά και μεσαία στρώματα της κοινωνίας, όπως όφειλε και περιμέναμε πως θα πράξει. Αναλώθηκε άλλοτε σε κλειστοφοβικές και λάθος στρατηγικές, άλλοτε σε μικροπολιτικές και άλλοτε σε στρεβλή επικοινωνία, σε μια εποχή που το πολιτικοκοινωνικό περιβάλλον ήταν απολύτως ευνοϊκό για να εδραιωθεί ως ισχυρός αντιπολιτευτικός πόλος, απέναντι στη λαίλαπα της Κυβέρνησης της ΝΔ και την άνοδο της ακροδεξιάς.

Στο ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής δικαίως μιλάμε για πολιτική ήττα και αποτυχημένες στρατηγικές μετά το απογοητευτικό πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα του 12,79% , τη στιγμή που ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ έχασαν 1.100.000 και 330.000 ψηφοφόρους, αντίστοιχα και ενώ οι πολιτικές της Κυβέρνησης της ΝΔ συνεχίζουν να ξηλώνουν μέχρι τελευταίας πτώσης το κοινωνικό κράτος που έχτισε η μεγάλη δημοκρατική παράταξη του Ανδρέα Παπανδρέου, να οδηγούν σε  φτωχοποίηση όλο και περισσότερα κοινωνικά στρώματα και να οξύνουν τις κοινωνικές ανισότητες. Το μήνυμα του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής δεν έφτασε στην κοινωνία, δεν μπόρεσε να πείσει τους απογοητευμένους ψηφοφόρους.

Η πρωτοφανής αποχή, σε συνδυασμό με την απειλή της ακροδεξιάς στην Ελλάδα και την Ευρώπη τρομάζουν.

Δεν υπάρχουν περιθώρια για να κρύβουμε τον ελέφαντα κάτω από το χαλί, ούτε περιθώρια για λάθη, όταν, σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ,  2,5 εκατομμύρια άνθρωποι από τα 10 εκατομμύρια του πληθυσμού της χώρας μας, δηλαδή το 26,1% του συνολικού πληθυσμού,  βρίσκονται υπό την απειλή της φτώχειας.

Δεν υπάρχουν περιθώρια να διατηρούμε στη θερμοκοιτίδα κομματικούς φορείς που στηρίζονται σε κλειστές παρέες, με απούσα την κοινωνία και έχοντας στην άκρη την πλειοψηφία των κομματικών στελεχών.

Υπό αυτές τις συνθήκες κανείς δεν μπορεί να είναι στο απυρόβλητο, Είναι απολύτως αναγκαίο να παρθούν γενναίες αποφάσεις. Η ιστορική παράταξη του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής οφείλει να κάνει μια ανοιχτή συζήτηση στα όργανα για την αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος και τις αιτίες που είναι, πιστεύω, κοινό μυστικό σε όλους μας. Χρειαζόμαστε ανοιχτό κόμμα, κοντά στην κοινωνία και τα κινήματα, με δημοκρατικές – συμμετοχικές διαδικασίες και ουσιαστική λειτουργία των κομματικών οργάνων.

Προέχει να προσδιορισθεί, μετά από δημοκρατική συζήτηση, το πλαίσιο αρχών και αξιών μας, το όραμα, η κατεύθυνση και κυρίως ποιές κοινωνικές ομάδες θέλουμε να εκφράσουμε.

Κεντρικός μας στόχος και απόλυτη προτεραιότητα δεν μπορεί παρά να είναι η Ενότητα του χώρου της Κεντροαριστεράς, με συμμετοχή όλων των πολιτικών δυνάμεων του χώρου χωρίς αποκλεισμούς και εξαιρέσεις. Δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για Μεγάλη Κεντροαριστερά χωρίς να συμμετέχουν στη συζήτηση όλα τα κόμματα του ευρύτερου χώρου, πάνω, πάντα, σε κοινά αποδεκτές αξίες και πολιτικό πλαίσιο.

Είναι ευνόητο ότι προκύπτει θέμα ηγεσίας. Η επιλογή του νέου ηγέτη χρειάζεται να γίνει πάνω σε συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο, αρχές και αξίες, που θα προκύψουν από συλλογική συζήτηση και θα έχουν μια αμιγώς σοσιαλδημοκρατική πορεία. Ο νέος ηγέτης είναι απολύτως αναγκαίο να μπορεί να εγγυηθεί την ενότητα του χώρου και να διασφαλίσει ότι το κόμμα θα είναι ανοιχτό και θα λειτουργεί με δημοκρατικές – συμμετοχικές διαδικασίες και με ουσιαστική λειτουργία των οργάνων, άνευ αποκλεισμών.

Σε αυτή την μάχη των αξιών και της πολιτικής κανείς/καμμία δεν γίνεται να περισσεύει.

Το καλοκαίρι θα είναι καυτό και ο χρόνος μετράει αντίστροφα.

Οι Ευρωεκλογές της 9ης Ιουνίου είναι αναμφίβολα κρίσιμες για τις ζωές μας.

Στο Ευρωκοινοβούλιο παίρνονται σημαντικές αποφάσεις που δεσμεύουν Κυβερνήσεις, καθορίζουν πολιτικές – είτε κοινωνικά δίκαιες (προς το συμφέρον των πολλών), είτε επιχειρηματικά δίκαιες (προς το συμφέρον των λίγων και ισχυρών) – και εν τέλει επηρεάζουν τις ζωές διαφορετικών κοινωνικών ομάδων και όλων των Ευρωπαίων πολιτών.

Με τη δική μας ψήφο κάθε 5 χρόνια μπορούμε να επηρεάσουμε τις αποφάσεις που μας αφορούν προς τη σωστή – κοινωνικά δίκαιη – κατεύθυνση, ψηφίζοντας ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής, το Κίνημα που έχει συνδέσει διαχρονικά την πορεία του με τις πιο κρίσιμες και ριζοσπαστικές, προοδευτικές  μεταρρυθμίσεις που έγιναν ποτέ στη χώρα μας. Ψηφίζοντας ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής ενισχύουμε την Ευρωπαϊκή Σοσιαλιστική Ομάδα (S&D) που εκφράζει τη σοσιαλδημοκρατία της προόδου, απέναντι στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών που εκφράζει τη συντήρηση και βεβαίως απέναντι στις δυνάμεις της ακροδεξιάς που απειλούν την Ευρώπη.

Αλλά δεν μετράει μόνο αυτό.

Χρειάζεται κυρίως να επιλέξουμε – βάζοντας μπροστά τη λογική και όχι το συναίσθημα – υποψήφιους/ες Ευρωβουλευτές, που έχουν συσσωρευμένη επιστημονική γνώση, μεγάλη εμπειρία στην εφαρμογή, κοινωνικές ευαισθησίες, αναγνωρισμένο κύρος, διαπραγματευτική ικανότητα και εμπειρία, ήθος.

Χρειάζεται να επιλέξουμε υποψήφιους/ες που έχουν δοκιμαστεί και η διαχρονική πορεία τους μπορεί να αποτελέσει εγγύηση ότι και μπορούν και θέλουν να παλέψουν για μια Ευρώπη ειρηνική, ανθεκτική και βιώσιμη, για μια πράσινη, δίκαιη, ψηφιακή και χωρίς αποκλεισμούς Ευρώπη. Να επιλέξουμε υποψήφιους/ες που αποτελούν εγγύηση ότι θα δουλέψουν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για όλους εμάς και τα δικά μας συμφέροντα και όχι για προσωπικά συμφέροντα, για τα συμφέροντα των ισχυρών ή για την προσωπική τους πελατεία.

Ανάμεσα στις 4 επιλογές μας, δεν μπορεί να μην βρίσκεται τουλάχιστον μία γυναίκα υποψήφια. Και το λέω αυτό, όχι για συναισθηματικούς λόγους, αλλά γιατί πιστεύω ότι πρέπει να δώσουμε επιτέλους ώθηση στις γυναίκες να συμμετέχουν ενεργά όχι για να κοσμούν τα ψηφοδέλτια, αλλά ισότιμα με τους άλλους συνυποψήφιους και με ίσες δυνατότητες να εκλεγούν, όπως πραγματικά αξίζει στην εναλλακτική τους σκέψη, νοοτροπία και άποψη που χρειάζεται η κοινωνία μας.

Είναι στο χέρι μας λοιπόν να επιλέξουμε υποψήφιους/ες που θα έχουν προτεραιότητα τα κοινά μας οράματα για την ενίσχυση του κράτους δικαίου, σεβασμό στον άνθρωπο, για κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα και ίσες ευκαιρίες για όλους, για καλύτερες συνθήκες εργασίας, περιφερειακή ανάπτυξη, ποιοτική δημόσια Υγεία, μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων.

Είναι ξεκάθαρο ότι στις εκλογές οφείλουμε να μην ψηφίζουμε «τους δικούς μας ανθρώπους», αλλά τους/τις πιο ικανούς/ες με βάση πολιτικά κριτήρια.

Στις εκλογές της 9ης Ιουνίου επιλέγουμε συμμετοχή και όχι αποχή, επιλέγουμε ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής για όλους τους παραπάνω λόγους και γιατί χρειάζεται να δώσουμε όλοι μαζί τη μάχη για να σταματήσει η ασυδοσία και οι πολιτικές που ευνοούν την ακρίβεια και οξύνουν τις κοινωνικές ανισότητες, για να σταματήσει η διάλυση του ΕΣΥ, για να μπεί φρένο στην άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη.  

Η ψήφος μας στις 9 Ιουνίου δεν είναι απλά ένα δικαίωμα, είναι ευθύνη όλων μας.

Την Κυριακή 9 Ιουνίου ας επιλέξουμε το δρόμο που οδηγεί σε μια πιο δίκαιη, βιώσιμη και δημοκρατική Ευρώπη, σε μια Ευρώπη χωρίς αποκλεισμούς.

Η ελληνική κοινωνία είναι σοκαρισμένη για μια φορά ακόμη μετά την είδηση της γυναικοκτονίας στο Μενίδι.

Τα χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου, όπως και κάθε γυναικοκτόνου είναι λίγο πολύ κοινά. Μισογύνης. Κακοποιητής. Κυνικός. Αμετανόητος. Ένα έμβιο όν που δεν του ταιριάζει να λέγεται άνθρωπος.
Τα κίνητρα των γυναικοκτόνων είναι τα ίδια κάθε φορά. Το χέρι των γυναικοκτόνων οπλίζει το μίσος, η περιφρόνηση, το αίσθημα της κυριαρχίας, της εξουσίας, της ιδιοκτησίας πάνω στη γυναίκα ή τη σύντροφό τους, που όλα πηγάζουν από τα προσωπικά τους τεράστια κόμπλεξ κατωτερότητας.

Είναι ιδιαίτερα προβληματικό το γεγονός ότι μετά από κάθε γυναικοκτονία καταλήγουμε πάντα στις ίδιες διαπιστώσεις. Αγωνιούμε, πονάμε, διαμαρτυρόμαστε και μετά συνεχίζουμε να αποδεχόμαστε στην καθημερινή μας ζωή το μισογυνισμό, την καταπίεση, την κακοποίηση, τη βία γιατί «δεν χτύπησε αυτή τη φορά και τη δική μας πόρτα» και γιατί «ωχ αδελφέ, έτσι είναι οι άνδρες».

Και είναι εξοργιστικό να διαπιστώνεις ότι υπάρχουν γυναίκες – «μανάδες», που καλλιεργούν από την παιδική ηλικία στους γιούς τους αυτά τα στρεβλά στερεότυπα, με αποτέλεσμα να καταλήγουν να γίνονται, τις περισσότερες φορές, κακοποιητές, μισογύνηδες, μισάνθρωποι.

Σ τ ρ ο υ θ ο κ α μ η λ ι σ μ ό ς είναι να μη μπορούμε να δούμε τις αιτίες του προβλήματος και να μην κάνουμε τίποτε ουσιαστικό για να τις καταπολεμήσουμε.

Είναι αλήθεια, πως υπάρχει μια διάχυτη – καθολική σχεδόν άποψη στην ελληνική κοινωνία, για την ατιμωρησία των κακοποιητών, για την ανικανότητα των αρμόδιων αρχών, για την απουσία οργανωμένου σχεδίου για αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας και την προστασία των γυναικών – θυμάτων και των παιδιών τους, για την απουσία συστηματικής εκπαίδευσης – ευαισθητοποίησης των παιδιών, εφήβων, γονέων, εκπαιδευτικών, ειδικών επαγγελματιών και όλης της ελληνικής κοινωνίας για πρόληψη και καταπολέμηση των έμφυλων ανισοτήτων και της έμφυλης βίας.

Είναι επιτακτική η ανάγκη να προωθηθεί μέσω της εκπαίδευσης μια νέα κουλτούρα σεβασμού προς τη γυναίκα και τον άνθρωπο, που θα αντικαταστήσει τα κυρίαρχα πατριαρχικά στερεότυπα που κατακλύζουν την κοινωνία μας και εκπαιδεύουν στρεβλά τους νέους.

Πόσο εύκολο είναι όμως να γίνει αυτό, όταν είναι γνωστή η έκρυθμη κατάσταση που επικρατεί στα ΜΜΕ αφού πολλά από αυτά προβάλλουν ανεξέλεγκτα τον σεξισμό και τον μισογυνισμό μέσα από απαράδεκτες τηλεοπτικές εκπομπές, για χάρη της τηλεθέασης και του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης καθολικά απόντος;

Και ναι, δεν θα σταματήσω να λέω ότι  είναι εξαιρετικά επείγουσα ανάγκη να αναγνωρισθεί νομικά ο όρος «γυναικοκτονία» και να ενταχθεί το έγκλημα της γυναικοκτονίας ως διακριτό αδίκημα στον ελληνικό Ποινικό Κώδικα, προκειμένου να γίνονται ορατά τα αίτια του εγκλήματος εις βάρος των γυναικών και να σταματήσουν επιτέλους να εκστομίζονται από τα στόματα, αρμοδίων ή μη, οι απαράδεκτα προκλητικές εκφράσεις «έγκλημα πάθους» ή έγκλημα που έγινε «εν βρασμώ ψυχής».

Τελικά φαίνεται πως έχουμε πολύ δρόμο ακόμη και ο δρόμος είναι εξαιρετικά μακρύς.

Αυτές τις μέρες είναι σε εξέλιξη μια πολύ ενδιαφέρουσα Έκθεση ιστορικής μνήμης στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο με τίτλο: «Οι πρόσφυγες – Από τη Μεγάλη … στη Σύγχρονη Ελλάδα», όπου παρουσιάζονται μοναδικές προσωπικές ιστορίες των 100 χρόνων προσφυγιάς, από την Επανάσταση του 1821 ως τη Μικρασιατική καταστροφή και την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης του 1923 για την ανταλλαγή πληθυσμών.

Περιηγήθηκα με πολύ σεβασμό και προσοχή στα εκθέματα και τις προσωπικές αφηγήσεις και στο τέλος της Έκθεσης έπεσα κυριολεκτικά επάνω σε μια μαρτυρία και ένα έκθεμα που με συγκίνησαν ιδιαίτερα. Ήταν η προσωπική μαρτυρία της αείμνηστης Αιγαλεώτισσας Νίνας Τσιναρίδου, πρώην Προέδρου του Συλλόγου Μικρασιατών Αιγάλεω «Νέες Κιδωνίες» και το κλειδί από το σπίτι των προγόνων της στα Αλάτσατα της Μικράς Ασίας που την περίμενε 95 χρόνια και προέρχεται από τη συλλογή της κόρης της Βάνας Μαυρίδου.

Στη μαρτυρία της, η Νίνα Τσιναρίδου γράφει:

«Το 2015 αξιώθηκα να επισκεφθώ το χωριό της μητέρας μου τα Αλάτσατα, μια όμορφη σήμερα πόλη εβδομήντα χιλιόμετρα από τη Σμύρνη. Είχα την τύχη να έχω στην παρέα την κυρία Μαριάννα Μαστροσταμάτη, τον άνθρωπο που γνωρίζει τα Αλάτσατα σπιθαμή προς σπιθαμή. Με τα λίγα στοιχεία που της έδωσα καταφέραμε και βρήκαμε το σπίτι της μητέρας μου. Χαρακτηριστικό του μια μεγάλη τσικουδιά έξω από το σπίτι που ο παππούς έπλαθε κοφίνια στον ίσκιο της για να μαζέψουν τα καπνά. Περίεργα συναισθήματα στη θέα του σπιτιού που κατοικείται φυσικά από άλλους σήμερα. Φύγαμε γρήγορα βυθισμένοι στις σκέψεις μας.

Το 2017 με το Σύλλογο οργανώσαμε στη Σμύρνη μια μεγάλη έκθεση φωτογραφίας και φέραμε μαζί μας όλους αυτούς που ξεριζώθηκαν τότε και που είχαμε σκοπό ζωής να τους γυρίσουμε στον τόπο τους. Με αυτήν την ευκαιρία επισκέφθηκα ξανά τα Αλάτσατα με όλη την παρέα της Σμύρνης. Όπως ήταν φυσικό βρήκαμε ξανά το σπίτι του παππού.

Κάποια στιγμή η Ελπίδα με πλησιάζει και μου λέει «μην το αφήσεις, δώσε όσα σου ζητήσουν και πάρτο». Δεν κατάλαβα τι έλεγε, όμως μου έδειχνε με το χέρι της το κλειδί ψηλά στον τοίχο του σπιτιού. Πλησιάσαμε τους ιδιοκτήτες και όταν τους είπαμε για το κλειδί μας κοίταξαν περίεργα απορημένοι, γιατί δεν ήξεραν για το κλειδί. Απλόχερα μας το χάρισαν και μας βοήθησαν να κάνουμε το όνειρο πραγματικότητα.

Τότε ο γιός μου ο Γιάννης, δισέγγονος του παππού, κατάφερε να κατεβάσει το κλειδί που καρτερούσε ενενήντα πέντε χρόνια τον κάτοχό του. Το άφησε η γιαγιά ζητώντας στη γειτόνισσα να το προσέχει μέχρι να γυρίσει. 95 χρόνια μετά γύρισε ο δισέγγονός της για να αξιωθεί να πάρει στα χέρια του αυτόν τον θησαυρό. Πόσο πράγματι εξωπραγματικό και απίθανο»

Η  Έκθεση λειτουργεί ως 30 Ιουνίου 2024 και είναι μοναδική. Επιμελήτριες της Έκθεσης είναι οι: Νατάσα Καστρίτη, Ρεγγίνα Κατσιμάρδου, Ιφιγένεια Βογιατζή, Άννα Κάνδια και Ανδρονίκη Μαρκασιώτη με τη συνεργασία της Μπέττυς Χωριανοπούλου.

Το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο στεγάζεται στο Μέγαρο της Παλαιάς Βουλής, Σταδίου 13.