Κατηγορία: ανθρώπινα δικαιώματα

💜🌈 Το μήνυμα της σημερινής Παγκόσμιας Ημέρας για την εξάλειψη της έμφυλης βίας πρέπει να είναι σαφές και ηχηρό.

ΚΑΜΜΙΑ ΑΝΟΧΗ στην έμφυλη βία.

1 στις 3 γυναίκες στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν υποστεί, στη διάρκεια της ζωής τους, κάποια μορφή έμφυλης βίας, όπως σωματική, ψυχολογική, λεκτική, οικονομική βία ή σεξουαλική παρενόχληση.

Η έμφυλη βία εξακολουθεί ως σήμερα να είναι, παγκοσμίως, μία από τις σοβαρότερες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και είναι ταυτόχρονα αιτία και συνέπεια των κοινωνικών ανισοτήτων.

Στη χώρα μας δημιουργήθηκε για πρώτη φορά το 2011, από την Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Α. Παπανδρέου, ένα δίκτυο δημόσιων δομών για την προστασία των κακοποιημένων γυναικών, με την ίδρυση 61 συνολικά δομών φιλοξενίας κακοποιημένων γυναικών σε όλη την Ελλάδα και τη δημιουργία της τηλεφωνικής γραμμής SOS 15900, που έδωσε για πρώτη φορά τη δυνατότητα στις γυναίκες – θύματα βίας να μιλούν ανοιχτά, να ενημερώνονται και να συζητούν με ειδικούς επιστήμονες για θέματα ταμπού.

Την ίδια περίοδο το Μάιο του 2011, η Ελλάδα έγινε η πρώτη χώρα της Ευρώπης που υπέγραψε τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης για την πρόληψη και καταπολέμηση της έμφυλης βίας, που χρειάστηκε να περάσουν 7+ χρόνια για να εκπικυρωθεί από την Ελληνική Βουλή και να γίνει Νόμος του Κράτους.

Παρόλα αυτά και παρά τους διαρκείς αγώνες του φεμινιστικού κινήματος, η έμφυλη βία εξακολουθεί να είναι δίπλα μας και να αποτελεί σοβαρότατο κίνδυνο για τις γυναίκες και τα κορίτσια στην Ελλάδα, την Ευρώπη τον κόσμο.

Για την Ελένη, την Κυριακή, τη Γαρυφαλλιά, την Ερατώ,

Για όλες τις γυναίκες που έφυγαν από χέρι «αγαπημένο»,

Για τις γυναίκες και τα κορίτσια που ζουν στην ανασφάλεια, την απαξίωση και την τρομοκρατία ακόμη και μέσα στα σπίτια τους,

ας δώσουμε όλες/οι μαζί, σαν κοινωνία, την υπόσχεση πως θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι την οριστική εξάλειψη της έμφυλης βίας.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:

– Νομική αναγνώριση του όρου «γυναικοκτονία» και ένταξη του εγκλήματος της γυναικοκτονίας ως διακριτού αδικήματος στον ελληνικό Ποινικό Κώδικα, προκειμένου να είναι ορατά τα αίτια της τέλεσης του εγκλήματος εις βάρος των γυναικών.

– Ένταξη συστηματικών και στοχευμένων εκπαιδευτικών προγραμμάτων για αλλαγή των στερεοτύπων και ενδυνάμωση των γυναικών στo εκπαιδευτικό σύστημα, τους Δήμους, τις Περιφέρειες τις Επαγγελματικές Ενώσεις, τα ΜΜΕ και σε όλη την κοινωνία.

– Υποχρεωτική, κατάλληλη, στοχευμένη και επαναλαμβανόμενη εκπαίδευση των Αστυνομικών λειτουργών, Δικαστών, Εισαγγελέων, Υγειονομικών, Δημοσιογράφων, Εκπαιδευτικών κ.α. επαγγελματιών στα θέματα της καταπολέμησης της έμφυλης βίας, με έμφαση στην ενδοοικογενειακή και την σεξουαλική βία

– Πρόβλεψη ικανών οικονομικών κονδυλίων από τον κρατικό προϋπολογισμό και διάθεση κονδυλίων για την πρόληψη και καταπολέμηση της έμφυλης βίας

– Διάθεση συμβατικών υπηρεσιακών οχημάτων της Ελληνικής Αστυνομίας, αποκλειστικής χρήσης για περιστατικά έμφυλης βίας

– Αναβάθμιση – διεύρυνση και στελέχωση με εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό του Δικτύου δημόσιων δομών στήριξης κακοποιημένων γυναικών (συμπεριλαμβανομένων των πιο ευάλωτων).

– Συστηματική συμμετοχή των γυναικείων οργανώσεων στη διαβούλευση πριν τη λήψη αποφάσεων που επηρεάζουν την ισότητα των φύλων

Μια νέα φεμινιστική συλλογικότητα άνοιξε τα φτερά της.

Με επιτυχία διεξήχθη στις 15/11/25, στην αίθουσα της ΟΤΟΕ (Ομοσπονδία Τραπεζοϋπαλληλικών Οργανώσεων Ελλάδας), Βησσαρίωνος 9, στην Αθήνα η ιδρυτική διάσκεψη της νέας φεμινιστικής οργάνωσης FEMINA/ Φεμινιστικό Δίκτυο Διαλόγου και Δράσης, στη διάρκεια της οποίας αποφασίστηκε και το όνομά της.

Έλαβαν μέρος πολλές γυναίκες, ενώ πραγματοποιήθηκε μία γόνιμη συζήτηση σχετικά με τα τρέχοντα θέματα, που απασχολούν το φεμινιστικό κίνημα στην Ελλάδα και διεθνώς. Στόχος της όλης διεργασίας ήταν να αποτυπωθούν οι κοινές θέσεις των μελών της FEMINA στην ιδρυτική διακήρυξή της, μέσω της οποίας γίνεται ανοιχτή πρόσκληση σε κάθε γυναίκα, που θέλει να συμμετάσχει.

Από τις ομιλήτριες και τις συμμετέχουσες δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στον οικουμενικό, διαθεματικό, ταξικό και διαταξικό χαρακτήρα του φεμινισμού και την ανάγκη για συνεργασίες εντός και εκτός συνόρων, καθώς και στην ανηλεή επίθεση, που δέχονται από την διεθνή Ακροδεξιά και την στρατιωτικοποίηση των δυτικών κοινωνιών, τα ανθρώπινα δικαιώματα συνολικά και τα γυναικεία δικαιώματα ειδικότερα.

Επίσης, ειδική μνεία έγινε στις θέσεις της FEMINA για την προάσπιση του όρου ”γυναίκες” έναντι κάθε προσπάθειας αποπροσωποποίησης του, καθώς και στην αναγνώριση του δικαιώματος κάθε κοινωνικού υποκειμένου να αυτοπροσδιορίζεται ελεύθερα. Τέλος, δόθηκε προθεσμία έως τα μέσα Δεκεμβρίου να αναδειχθεί η νέα συντονιστική ομάδα της FEMINA.

Τέλος η FEMINA:

Καλεί σε συγκέντρωση την Τρίτη 25η Νοέμβρη στην Πλατεία Κλαυθμώνος στις 5:00 το απόγευμα και συμμετοχή στις ποικίλες εκδηλώσεις και διαμαρτυρίες που πραγματοποιούνται από 25 Νοέμβρη μέχρι και 10 Δεκέμβρη, σε όλη τη χώρα, στο πλαίσιο του 16ήμερου του ΟΗΕ – ORANGE WEEK – για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών.

Κείμενο δημοσιευμένο στις 30/8/2025 στην σελίδα μου στο Facebook

❌❌❌ Σοβαρές ανησυχίες για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα, εκφράζονται στην ετήσια Έκθεση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για το 2024 που δημοσίευσε πρόσφατα το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

📌 Παρενοχλήσεις, εκφοβισμοί και σωματικές επιθέσεις κατά δημοσιογράφων, που ασκούν κριτική στην Κυβέρνηση ή διερευνούν – δημοσιεύουν σκάνδαλα.

📌 Παρατεταμένη κράτηση αιτούντων άσυλο χωρίς να υπάρχουν κατηγορίες και ελλείψεις στην πρόσβαση στη διαδικασία ασύλου.

❌❌❌ Τη δεκαετία του 1970 επί Χούντας, είχαμε λογοκρισία του Τύπου, διώξεις για τους δημοσιογράφους που δεν υπάκουαν στους κανόνες της λογοκρισίας και μεγάλους περιορισμούς στην ελευθερία έκφρασης. Ζήσαμε την εποχή που στα περίπτερα, οι προοδευτικοί πολίτες αναγκάζονταν να τυλίγουν τα φύλλα των προοδευτικών εφημερίδων που αγόραζαν, μέσα σε συντηρητικές εφημερίδες όπως η Ακρόπολη και η Απογευματινή, για να γλυτώσουν από τους χαφιέδες και το φόβο των διώξεων.

❌❌❌ Σήμερα, 50+ χρόνια μετά, η λογοκρισία και οι διώξεις στην Ελλάδα γίνονται αλλιώς. Σήμερα, οι δημοσιογράφοι και τα μέσα ενημέρωσης αντιμετωπίζουν ισχυρές πιέσεις για να αποφύγουν την κριτική προς την κυβέρνηση ή την αποκάλυψη σκανδάλων και «τα μεγάλα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης τείνουν να μην δημοσιεύουν ειδήσεις που παρουσιάζουν την κυβέρνηση με αρνητικό τρόπο».

Σήμερα, η λογοκρισία ασκείται και από τις μεγάλες πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης.

Στην εποχή του AI που τα πάντα παρακολουθούνται, κανείς δεν μπορεί να αποκρύψει πια από τους παγκόσμιους ή εθνικούς χαφιέδες τι διάβασε, τι είδε, τι σκέφτηκε, τι έπραξε.

🛑 Αυτή η κυβέρνηση εκθέτει – ντροπιάζει τη χώρα μας διαρκώς και είναι κίνδυνος για την επιβίωσή μας.

🛑 Το μέλλον είναι αναμφισβήτητα δυστοπικά και μπορεί να είναι αναστρέψιμο μόνο με την ενεργή, συντονισμένη πολιτική δράση.

Ισόβια κάθειρξη για τον δολοφόνο της Κυριακής Γρίβα, με ομόφωνη απόφαση των δικαστών.

Καμμία ποινή όμως δεν είναι αρκετή για να απαλύνει τον πόνο των γονιών και να εξαλείψει την κατάφωρη αδικία να χάνεται μια ανθρώπινη ζωή από τη μαγκιά ενός γυναικοκτόνου, που τη θεωρούσε κτήμα του.

Το κλειδί ενάντια στις γυναικοκτονίες βρίσκεται στον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Τα αγόρια να μην μεγαλώνουν πια σαν να είναι οι αφέντες και τα κορίτσια να μάθουν να πατάνε γερά στα πόδια τους.

Κουράγιο στη μάνα και τον πατέρα που έχασαν το κορίτσι τους, εξαιτίας των λάθος στερεοτύπων της κλειστής κοινωνίας μας.

📍 Με αφορμή τις πρόσφατες δηλώσεις του Υπ. Προστασίας του Πολίτη, Μ. Χρυσοχοϊδη και την ανάποδη ανάγνωση του αντιρατσιστικού νόμου.

Σύσσωμη η πολιτική και πολιτειακή ηγεσία γιόρτασε χθες στο Προεδρικό Μέγαρο την 51η επέτειο από την αποκατάσταση της δημοκρατίας στη χώρα μας.

Σχήμα οξύμωρο για όσους, εραστές της ποιοτικής – λειτουργικής δημοκρατίας, έχουν διατηρήσει έντονες βιωματικές μνήμες από τη δεκαετία – πρότυπο του 1980 – 1990, με τις ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις και στρατηγικές επιλογές, που έγιναν τότε από την Κυβέρνηση της αλλαγής του Ανδρέα Παπανδρέου με πυξίδα το τρίπτυχο: «Εθνική Ανεξαρτησία – Λαϊκή Κυριαρχία – Κοινωνική Απελευθέρωση».

Η ελληνική κοινωνία βίωσε τότε ριζικές προοδευτικές αλλαγές, απέναντι στις δομές της, έως τότε, καχεκτικής δημοκρατίας με οδηγό την αρχή πως «το κοινωνικό όφελος υπερισχύει του ατομικού κέρδους».

Η ελληνική κοινωνία απαλλάχτηκε από το φόβο των χωροφυλάκων, των παρακρατικών και των χαφιέδων που δρούσαν σε κάθε γειτονιά, αποστρατικοποιήθηκε η δημόσια τηλεόραση (ΥΕΝΕΔ), θεμελιώθηκε η ελευθερία του λόγου και του τύπου, ενδυναμώθηκε η λαϊκή συμμετοχή στην τοπική αυτοδιοίκηση και το συνδικαλιστικό και μαζικό κίνημα, έγινε πράξη ο δημοκρατικός διάλογος, η πλήρης ενημέρωση του λαού και η αποδοχή της εποικοδομητικής κριτικής από την Εθνική Αντιπροσωπεία, αναγνωρίστηκε η Εθνική Αντίσταση.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ο πρώτος έλληνας Πρωθυπουργός που πέρασε την πόρτα του Πολυτεχνείου, στην επέτειο της εξέγερσης στις 17/11/1981, για να τιμήσει τον αγώνα των φοιτητών ενάντια στη χούντα και τους νεκρούς της εξέγερσης.

🍉 Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος ηγέτης που αναγνώρισε την PLO (Οργάνωση για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης), είχε προσωπική – φιλική σχέση με τον Γιάσερ Αραφάτ, που τον αποκαλούσε αδελφό. Ο αρχηγός της PLO Γιασέρ Αραφάτ, μάλιστα, επισκέφτηκε το 1981 την Αθήνα με τιμές αρχηγού κράτους.

Τι από όλα αυτά εξακολουθεί να ισχύει σήμερα;

❌ Όταν φτάσαμε στο σημείο, μια μέρα μετά την 51η επέτειο από την αποκατάσταση της ελληνικής δημοκρατίας, να ποινικοποιείται – δια στόματος του Υπουργού Προστασίας του πολίτη – η αλληλεγγύη προς τον Παλαιστινιακό λαό, αντί να καταδικάζεται η γενοκτονία και να σταματάει κάθε συνεργασία της ελληνικής κυβέρνησης με το κράτος του Ισραήλ που την συντελεί.

❌Όταν κυβερνάει η ολιγαρχία του πλούτου, αντί της λαϊκής κυριαρχίας που τότε οραματιζόμασταν,

❌όταν η διαφθορά έχει ξεπεράσει κάθε όριο, έχει εξαπλωθεί και έχει μολύνει ανεπανόρθωτα την ελληνική κοινωνία,

❌ όταν συνεχώς αποκαλύπτονται νέα οικονομικά – πολιτικά σκάνδαλα που δεν τα χωράει ανθρώπου νους,

❌ όταν οι πρόσφυγες αντιμετωπίζονται ως «εισβολείς» και ως «απειλές»

❌ όταν περιορίζεται το δικαίωμα στη διαμαρτυρία, ακόμη και το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης από τον πανταχού παρόντα «Μεγάλο Αδελφό» όπως τον αποκαλούσε ο Τζώρτζ Όργουελ στο προφητικό, ομώνυμο μυθιστόρημά του

❌ όταν κυριαρχεί στο δημόσιο βίο η ευνοιοκρατία και η αναξιοκρατία, κοινώς το ρουσφέτι

❌ «όταν η διαφθορά της εξουσίας και οι συνακόλουθες οικονομικές ανισότητες βυθίζουν παγκοσμίως τους πληθυσμούς στην κόλαση της πείνας, των ναρκωτικών, της πορνείας και του εγκλήματος» , όπως αναφέρει ο Κυριάκος Σιμόπουλος στο βιβλίο του «Η διαφθορά της εξουσίας».

Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να μη βλέπει κανείς πως οι πυλώνες της δημοκρατίας καταλύονται ένας – ένας σαν χάρτινοι πύργοι, τεχνιέντως πάντα, για να μην βρεθούν οι «αρχιτέκτονες» απέναντι στην γενικευμένη λαϊκή αντίσταση του ελληνικού λαού.

Του ελληνικού λαού που έχει να επιδείξει μεγάλη ιστορία και αγώνες για τη δημοκρατία, ενάντια σε κάθε είδους κατακτητή.

Ως πότε όμως;

📍 Η μετανάστευση δεν είναι ένα καινούργιο φαινόμενο. Η ανάγκη για επιβίωση, λόγω πολέμων και οικονομικών συνθηκών, ώθησε τους ανθρώπους στην ξενιτιά από την προϊστορική εποχή.

Στην εποχή μας, εκατομμύρια άνθρωποι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και την πατρίδα τους για να αναζητήσουν ασφάλεια σε άλλους τόπους, λόγω πολεμικών συγκρούσεων, διώξεων, παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους, καταστροφών και – τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο – λόγω των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής.

Οι σύγχρονοι Έλληνες ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει να αναγκάζεσαι να εγκαταλείψεις την εστία σου για να αναζητήσεις μια νέα, άγνωστη για σένα πατρίδα. Και είναι γνωστό ότι, οι Έλληνες πρόσφυγες και μετανάστες αντιμετώπισαν εχθρικό κλίμα στους τόπους υποδοχής και πολλές προκαταλήψεις, όπως και βίαιες επιθέσεις εναντίον τους (ρατσισμός δηλαδή έντονος εις βάρος τους).

Έζησαν τον ξεριζωμό με πολύ βίαιο τρόπο την περίοδο της Μικρασιατικής καταστροφής, όταν 1,5 εκατομμύριο Έλληνες ξεριζώθηκαν από τις εστίες τους στη Μικρά Ασία και εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα.

Τον έζησαν από τις αρχές του 19ου αιώνα, την περίοδο του Α΄και Β΄Παγκόσμιου πόλεμου, την περίοδο της κατοχής και του Εμφυλίου και τη δεκαετία του 1960, όταν αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν κατά κύματα, κυρίως στις ΗΠΑ, Αυστραλία, Καναδά και Γερμανία, λόγω των δύσκολων πολιτικών και οικονομικών συνθηκών.

Τον έζησαν και πολύ πρόσφατα με το brain drain, τη μαζική μετανάστευση νέων επιστημόνων και επαγγελματιών την περίοδο της οικονομικής κρίσης.

Είναι αδιανόητο λοιπόν, πρώην πρόσφυγες/μετανάστες και απόγονοι πρώην προσφύγων/μεταναστών να βλέπουν περίπου σαν εξωγήινους τους σημερινούς ξεριζωμένους που έρχονται στην πόρτα μας και να τους αντιμετωπίζουν σαν να πρόκειται για «εισβολή».

Η ανάγκη τους φέρνει. Ας το σκεφτούμε καλά αυτό.

Και ας κρατήσουμε ζωντανή την ανθρωπιά μας.

Να μην επικρατήσει ο ρατσισμός και οι ακροδεξιές κραυγές.

Το μεταναστευτικό μπορεί να λυθεί μόνο αν αντιμετωπίσουμε τις αιτίες του, που σημαίνει, τουλάχιστον, να έχουμε ανοιχτά μυαλά και ευήκοα ώτα.

🍉 🎹 🦋»Μάθαμε και διαλύσαμε όλες τις λέξεις για να φτιάξουμε μια: Δικαιοσύνη»

Αυτός ο στίχος του μεγάλου Παλαιστίνιου ποιητή Μαχμούντ Νταρουίς, έγινε το σύνθημα του φετεινού 26ου Αντιρατσιστικού φεστιβάλ Αθήνας.

Σε αυτή τη μεγάλη γιορτή της αλληλεγγύης και της συμπερίληψης η Κοινωνική Παρέμβαση Δυτικά είναι παρούσα και πάντα στα πλευρό κάθε καταπιεσμένου.

Γιατί αξίζει να παλεύουμε για έναν καλύτερο κόσμο, πιο ανοιχτό, πιο ανθρώπινο, πιο συμπεριληπτικό.

Στην κατάμεστη αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Αιγάλεω πραγματοποιήθηκε στις 30/6/2025 με πολύ μεγάλη επιτυχία η εκδήλωση αλληλεγγύης προς τον παλαιστινιακό λαό «Τα μάτια μας στη Γάζα», που συνδιοργάνωσαν η Κοινωνική Παρέμβαση Δυτικά και η Εφημερίδα Αιγάλεω

Την εκδήλωση προλόγισαν οι εκπρόσωποι των συνδιοργανωτών Ελένη Σταύρου (Κοινωνική Παρέμβαση Δυτικά) και Στέλιος Βασιλειάδης (εφημερίδα Αιγάλεω) και χαιρετισμό απηύθυνε ο Δήμαρχος Αιγάλεω Λάμπρος Σκλαβούνος

Στη συνέχεια πήραν το λόγο οι 4 κεντρικοί ομιλητές που κράτησαν ζωηρό το ενδιαφέρον των ακροατών:

– Νασίμ Αλάτρας, δημοσιογράφος, συγγραφέας & παραγωγός του ντοκιμαντέρ «Γάζα ερχόμαστε»

– Αντνάν Σεχάντε, Καθηγητής Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής και εκπρόσωπος της Παλαιστινιακής παροικίας στην Ελλάδα

– Ντιάνα Σάμπρι, Παλαιστίνια καλλιτέχνης

– Σωτήρης Λαπιέρης, μέλος της ελληνικής αποστολής March to Gaza

Παρέμβαση έκανε η Βαγγελιώ Σωτηροπούλου, εκ μέρους του BDS Greece.

Στο τέλος προβλήθηκε το βραβευμένο ντοκιμαντέρ από το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης «Γάζα Ερχόμαστε».

Στον προθάλαμο της αίθουσας παρουσιάσαμε την έκθεση σκίτσων του Naji al – Ali «Ένα παιδί στην Παλαιστίνη».

Πολύ συγκινητική ήταν η παρουσία όλων και το μεγάλο ενδιαφέρον από το θερμό, ως το τέλος, ακροατήριο.

Η εκδήλωση ήταν μια κραυγή ενάντια στη βαρβαρότητα, μια πράξη αλληλεγγύης προς τον Παλαιστινιακό λαό που αιμορραγεί. Γιατί χρέος μας είναι να μη σιωπούμε απέναντι στην γενοκτονία που συντελείται εις βάρος του.

Γιατί το αίμα των παιδιών, οι ισοπεδωμένες γειτονιές της Γάζας, οι προσφυγικοί καταυλισμοί που βομβαρδίζονται, οι μητέρες που χάνουν τα παιδιά τους δεν μας επιτρέπουν να σιωπούμε.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκε πλήθος κόσμου μεταξύ των οποίων:

ο Δήμαρχος Αιγάλεω Λάμπρος Σκλαβούνος, οι βουλεύτριες Δυτικής Αθήνας Νάντια Γιαννακοπούλου (ΠΑΣΟΚ) και Ρένα Δούρου (ΣΥΡΙΖΑ), ο πρώην Δήμαρχος Αιγάλεω Δημήτρης Μπίρμπας, οι Αντιδήμαρχοι Αιγάλεω Νίκη Βελλιανίτη, Μαή Γεωργούλη, Γιάννης Κουτούλιας, Γιάννης Δημομελέτης, Γιάννης Περράκης, ο πρώην πρόεδρος Περιφερ. Συμβουλίου Αττικής Θεοδ. Σχινάς, ο εκπρόσωπος της Εταιρίας Ιστορικών Μελετών «ΛΥΚΙΑ» Τάσος Κακλαμάνης, ο Πρόεδρος των Ασσυρίων στην Ελλάδα Κυριάκος Μπατσάρας, αντιπροσωπείες από τα κόμματα ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ & ΚΙΝΗΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, καθώς και αντιπροσωπείες απο κινηματικές συλλογικότητες.

Ευχαριστούμε από καρδιάς όλους τους ομιλητές που μας τίμησαν με την παρουσία τους.

Ευχαριστούμε πολύ το Δήμο Αιγάλεω για την ευγενική παραχώρηση της αίθουσας και όλη τη στήριξή του και ιδιαιτέρως τον Δήμαρχο Λάμπρο Σκλαβούνο και την Αντιδήμαρχο Νίκη Βελιανίτη.

Ευχαριστούμε πολύ την γραφίστρια Διονυσία Πουλοπούλου για την εθελοντική δημιουργία της κεντρικής αφίσας της εκδήλωσης.

Ευχαριστούμε πολύ όλες και όλους, που μας τίμησαν με την παρουσία τους καθώς και όσες και όσους συνέβαλαν στην υλοποίηση της εκδήλωσης και ιδιαίτερα τα μέλη της Συντονιστικής Γραμματείας της Κοινωνικής Παρέμβασης Δυτικά Κάτια Κατσέλη, Θανάση Μαυρογιώργο και Κώστα Σουρβίνο (για τη δουλειά, το χρόνο και την υπομονή και την επιμονή τους )

Ενώνουμε τις φωνές μας με τις φωνές των Παλαιστινίων και των εκατομμυρίων υποστηρικτών τους σε όλον τον κόσμο με κεντρικό σύνθημα

Λευτεριά στην Παλαιστίνη

Όχι άλλοι πόλεμοι.

Η μητρότητα δεν είναι θυσία. Είναι συνειδητή – κορυφαία πράξη ανθρωπιάς, που όμως δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο και χρέος της μάνας, όπως παρουσιάζει το στερεότυπο που προωθεί η σημερινή γιορτή της μητέρας.

Η μητρότητα είναι καταρχήν δικαίωμα και συνειδητή απόφαση και σε καμμία περίπτωση εξαναγκασμός και προορισμός ζωής.

Μεγαλώνω υπεύθυνα ένα παιδί σημαίνει ότι το νοιάζομαι, το συγχωρώ, του δίνω αγάπη εφ όρου ζωής, υπερβαίνω τα δικά μου μειονεκτήματα για να το αναθρέψω ώστε να γίνει καλύτερος άνθρωπος από μένα, αλλά σημαίνει και ότι διατηρώ ακέραιη την προσωπικότητά μου ως γυναίκα.

Μεγαλώνω υπεύθυνα ένα παιδί σημαίνει ότι είμαι δίπλα του σε κάθε δυσκολία, του μαθαίνω πως να γίνει ανεξάρτητο και όχι εξαρτημένο επάνω μου, δεν του δημιουργώ ενοχές, ούτε αναζητώ ανταλλάγματα για τη φροντίδα που του παρείχα.

Χρόνια πολλά σε αυτές τις μανούλες που στέκονται αθόρυβα δίπλα στα παιδιά τους, αλλά και ακέραιες. Γιατί η χαρά της μητρότητας δεν ξέρει από ανταλλάγματα.

Ιδιαιτέρως υποκλίνομαι μπροστά στις βασανισμένες προσφύγισσες μάνες που μαζί με την ανατροφή των παιδιών τους έχουν να αντιμετωπίσουν τον πόνο, την ανασφάλεια, τις διώξεις, το ρατσισμό.