Κατηγορία: ανθρώπινα δικαιώματα

⛔️ Από την κουλτούρα της οπλοκατοχής, στα ναζιστικά τάγματα εφόδου και την εν ψυχρώ δολοφονία πολιτών από τους κουκουλοφόρους της ICE – τη σύγχρονη Κου Κλουξ Κλάν, που έχει πάρει το νόμο στα χέρια της και δρά με τις ευλογίες της Αμερικής του Τραμπ. Συλλαμβάνουν, φυλακίζουν, απελαύνουν, φτάνουν ακόμη και να εκτελούν στην Αμερική πολίτες που διαμαρτύρονται ενάντια στην παράνομη δράση τους.

⛔️ Μέσα στον 1ο μήνα του 2026, η Αμερική μετράει ήδη 2 εν ψυχρώ δολοφονίες από τους ναζί της ICE .

Η Ρενέ Νικόλ Γκουντ δολοφονήθηκε στις 7/1/2026 μέσα στο αυτοκίνητό της στη Μινεάπολη από έναν μασκοφόρο – πράκτορα της ICE. 17 μέρες μετά, στις 24/1/2026 ο 37χρονος νοσηλευτής Άλεξ Πρέτι πέφτει νεκρός από τα πυρά ομοσπονδιακών πρακτόρων στη Μινέαπολη. Τον πυροβόλησαν 9 φορές, αφού προηγουμένως τον είχαν ρίξει στο έδαφος. Ανατριχιαστικές οι απειλές που εξαπολύει ο Αντιπρόεδρος Βανς για τη δράση της ICE: «Όταν η ICE έχει αρκετό προσωπικό, θα ερχόμαστε πόρτα-πόρτα».

Αυτή είναι η Μεγάλη Αμερική που οραματίζεται ο Τράμπ και οι οπαδοί του. Απομόνωση από τον υπόλοιπο κόσμο, αποχώρηση από διεθνείς οργανισμούς, μη αναγνώριση του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των πολιτών, επιβολή του δικαίου των ισχυρών με τα όπλα. Οι ΗΠΑ είναι στα πρόθυρα του εμφυλίου. Ο τραμπισμός έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις και είναι πλέον παγκόσμια απειλή.

Η διεθνής κοινότητα, οι δημοκρατικοί πολίτες σε όλον τον κόσμο έχουν χρέος να αντισταθούν στην επέλαση των βαρβάρων.

Οι καταγγελίες απέναντι στις ναζιστικές πρακτικές των ταγμάτων εφόδου είναι μεν ένα πρώτο βήμα, αλλά δεν αρκούν. Είναι απολύτως αναγκαία η εκτεταμένη – διαρκής και συντονισμένη δράση στη βάση της κοινωνίας, για να καλλιεργηθεί η κουλτούρα της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ειρηνικής συμβίωσης, της συμπερίληψης και της αποδοχής της διαφορετικότητας.

Μόνο έτσι θα χτίσουμε τείχη ισχυρά απέναντι στο μεσαίωνα που μας απειλεί.

Είναι τρομαχτικό να ακούς από το στόμα μιας νέας γυναίκας, που είναι και επιστήμονας και επιπλέον εμφανίζεται και ως «σωτήρας» της κοινωνίας, ότι «οι αμβλώσεις είναι θέμα δημόσιας διαβούλευσης».

Ούτε λίγο, ούτε πολύ, η κα Καρυστιανού μόλις άνοιξε τα χαρτιά της για ένα θέμα Δημοκρατίας, εξαιρετικά σημαντικό και κρίσιμο, που αφορά το δικαίωμα για αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος και τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά δικαιώματα των γυναικών. Για ένα θέμα που έχει λυθεί, 40 χρόνια πριν στη χώρα μας, από την προοδευτική Κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.

Οι σημερινές δηλώσεις της κας Καρυστιανού για τις αμβλώσεις είναι άκρως επικίνδυνες και θυμίζουν μαύρες εποχές, που ούτε θέλουμε, ούτε θα επιτρέψουμε να ξαναζήσουμε.

Το θέμα των αμβλώσεων δεν είναι η πρώτη φορά που τίθεται στο δημόσιο διάλογο. Πριν την κα Καρυστιανού έχουν μιλήσει ανοιχτά για το θέμα αυτό ακροδεξιά στοιχεία και ακροδεξιές οργανώσεις, «πεφωτισμένοι ιεράρχες» και άκρως συντηρητικά επιστημονικά Συνέδρια.

Όχι, κα Καρυστιανού. Δεν θα αποφασίσει καμμία κοινωνία πως θα διαθέσουν οι γυναίκες το δικό τους σώμα. Αν δεν μπορείτε να ιεραρχήσετε τα ανθρώπινα δικαιώματα, δυστυχώς δεν μπορείτε να εμφανίζεστε και σαν σωτήρας της κοινωνίας.

Η μητρότητα δεν είναι εξαναγκασμός αλλά συνειδητή επιλογή, που ανήκει αποκλειστικά και μόνο σε κάθε γυναίκα.

Τα δικαιώματα των γυναικών δεν είναι υπό διαπραγμάτευση, αλλά θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και συστατικά στοιχεία της δημοκρατίας. Οποιαδήποτε οπισθοδρόμηση θα μας βρει δυναμικά απέναντι.

Με τις σημερινές της δηλώσεις η κα Καρυστιανού, αν μη τι άλλο, έβαλε απέναντι εκατομμύρια Ελληνίδες της προόδου, που σέβονται τον εαυτό τους και τα ανθρώπινα δικαιώματά τους.

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΝΟΙΧΤΟ ΓΙΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ – 100+ γυναίκες υπογράφουν

📌 Για πάνω από 45 χρόνια, το καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν ασκεί συστηματική καταστολή κατά του Ιρανικού πληθυσμού. Ωστόσο, οι Ιρανές γυναίκες και άνδρες δεν έχουν σταματήσει ποτέ να υψώνουν με θάρρος τη φωνή τους. Από τις φοιτητικές διαμαρτυρίες του 1999 έως τις εξεγέρσεις του 2009, του 2017 και του 2019, μέχρι το κίνημα «Γυναίκες, Ζωή, Ελευθερία» που γεννήθηκε μετά τη δολοφονία της Mahsa Amini το 2022.

Τις τελευταίες 2 εβδομάδες μεγάλες διαδηλώσεις έχουν ξεσπάσει στο Ιράν, με αφορμή το αυξανόμενο κόστος ζωής και την γενικότερη οικονομική ασφυξία, αφού το νόμισμα έχει υποτιμηθεί κατά 96% μέσα σε ένα χρόνο, και με αίτημα τη δημοκρατία και την απομάκρυνση του θρησκευτικού καθεστώτος που κυβερνά τη χώρα από το 1979.

📌 O Ιρανικός λαός βρίσκεται για άλλη μια φορά μαζικά στους δρόμους για να απαιτήσει ελευθερία και αλλαγή καθεστώτος. Για περισσότερες από 80 ώρες, η χώρα έχει αποκοπεί από τον υπόλοιπο κόσμο, λόγω σχεδόν πλήρους διακοπής της πρόσβασης στο διαδίκτυο, σύμφωνα με το NetBlocks, έναν οργανισμό που παρακολουθεί και αναφέρει τις διακοπές λειτουργίας του διαδικτύου και τη λογοκρισία στο διαδίκτυο παγκοσμίως. Απέναντι στις μαζικές διαμαρτυρίες, το καθεστώς αντιδρά με πρωτοφανή βία: τουλάχιστον 2.000 διαδηλωτές έχουν αναφερθεί ως νεκροί, ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά, ενώ οι συλλήψεις είναι χιλιάδες, σύμφωνα με την οργάνωση Ιρανικά Ανθρώπινα Δικαιώματα.

📌 Επιπλέον, οι πολιτικοί κρατούμενοι είναι χιλιάδες, ενώ πολλές γυναίκες κρατούνται ή έχουν εκτελεστεί κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών.

📌 Το σημερινό κίνημα διαμαρτυρίας του Ιράν, εκφράζοντας τη λαϊκή οργή και απόγνωση, απαιτεί ριζικές αλλαγές, αφού το σημερινό καθεστώς επενδύει κυρίως στη στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας, για την διαιώνιση της κυριαρχίας του μέσα από τον φόβο και την καταστολή.

Το φεμινιστικό κίνημα στο Ιράν ήταν και παραμένει στην πρωτοπορία του αγώνα για δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα και ενάντια στο θρησκευτικό καθεστώς.

Η κατάλυση της δημοκρατίας στο Ιράν και η παραβίαση των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Ιρανικού λαού, που οδήγησαν στην εξέγερσή του, δεν μας αφήνουν αδιάφορες.

🕊️🌈 Ως γυναίκες ενεργές στα κινήματα ειρήνης και ανθρωπίνων δικαιωμάτων δηλώνουμε δημόσια την υποστήριξή μας στον αγώνα του Ιρανικού λαού για δημοκρατία, για κοινωνική δικαιοσύνη, για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του: το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, τα δικαιώματα των γυναικών, των παιδιών, των ΛΟΑΤΚΙ, των θρησκευτικών και εθνικών μειονοτήτων.

Παράλληλα, καταγγέλλουμε απερίφραστα τα κάθε είδους ιμπεριαλιστικά σχέδια ξένων δυνάμεων, που αυτοαποκαλούνται σωτήρες.

✊ Δικαίωση στον δίκαιο αγώνα του Ιρανικού λαού

ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ (με αλφαβητική σειρά)

Ακριβούλη Ζωή , οικονομολόγος

Αλοιμόνου Γραμματική , Δικηγόρος

Αντωνοπούλου Μαριζέτα, Διδακτικό προσωπικό ΕΚΠΑ

Βαΐου Ντίνα, πανεπιστημιακός

Βασιλοπούλου Βίκυ, Συν/χος Εκπαιδευτικός, Κοινωνιολόγος

Βεληβασάκη Γεωργία, μουσικός ποιήτρια

Βεντουρη Ζαμπέτα, συνταξιούχος δασκάλα

Βωβού Σίσσυ, φεμινίστρια

Βυτοπούλου Ρούλα,  εκπαιδευτικός

Γαζή Γιώτα, πρώην δήμαρχος Άμφισσας

Γεωργάτου Μάνια, Συνταξιούχος Εκπαιδευτικός Βιολόγος

Γεωργακοπούλου Πόλυ, Αρχιτέκτονας, συνταξιούχα

Γιαννακάκη Μαρία, πρώην Γεν. Γραμμ. Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Γιαννούτσου Αλέκα, δικηγόρος 

Γκανάσου Τζούλια, συγγραφέας

Γκασούκα Μαρία, Ομότιμη Καθηγήτρια Παντεπιστημίου Αιγαίου

Γκριτζιου Κατερίνα, Σκηνοθέτις / Εκπαιδευτικός 

Γκολιομύτη Αναστασία,  Λογίστρια, Οικοφεμινίστρια 

Γλέζου Κατερίνα,  εκπαιδευτικός

Γούλα Ελένη, φιλόλογος συγγραφέας

Δασκαλοπουλου Μαντυ , συγγραφέας, 

Δημητρίου Σοφια , χημικός, πρόεδρος ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ

Δημοπουλου Σωτηρία,  συγγραφέας

Διαμαντή Ρένα, συνταξιούχος Πανεπιστημιακός

Ζαμπάτη Ειρήνη, Πρόεδρος συλλόγου εργαζομένων ERGO Ασφαλιστικής

Ζέρβα Αντωνία, Εκπαιδευτικός, Ιδιοκτήτρια Κέντρου Ξένων Γλωσσών

Ζωντήρου Ελένη, δικηγόρος

Θεοδωράτου Καλλέργη Κατερίνα, δικηγόρος

Καλαντζή Ράνια, εκπαιδευτικός, Μέλος Ε.Ε. ΑΔΕΔΥ 

Καμτσίδου Ιφιγένεια, Ομ. Καθηγήτρια Συνταγματικού Δικαίου Α.Π.Θ 

Καναβού Ιωάννα, Συνταξιούχος

Καπερναράκου Κατερίνα , δημοσιογράφος, καλλιτέχνιδα, πρώην πρόεδρος Ελ.Τμήματος, Δ.Αμνηστίας

Καπερναράκου Όλγα, ψυχολόγος 

Καπλάνη Ελένη, συγγραφέας

Καραμεσίνη Μαρία , Καθηγήτρια Παντείου Πανεπιστημίου

Καρασαββίδου Κάπα Ελένη, ΕΔΙΠ ΠΤΔΕ Πανεπιστημίου

Κατούφα Ευγενία, Μέλος ΔΕΠΙΣ Χαλανδρίου

Κατριβάνου Βασιλική , ψυχολόγος, πρώην βουλεύτρια

Καούνη Μίνα, δικηγόρος 

Κατωπόδη Μαίρη, Καθηγήτρια Αγγλικών

Κεχαγιά Σοφία, εκπαιδευτικός

Κιουρή Χαρά, Φυσικός, Γεωπόνος

Κολτσιδα Αικατερίνη,  αιγυπτιολόγος

Κοντοθανάση Αννα , συνταξιούχος δικηγόρος

Κοσκοβολη Κατερίνα, πρώην συνδικαλίστρια στους ΟΤΑ _  Αντιδήμαρχος Δήμου Λεβαδέων 

Κοτζάμπαση Αθηνά, Ομότιμη Καθηγήτρια ΑΠΘ

Κυλάκου Καίτη, Δικηγόρος

Κώστη Μακρίνα-Βιόλα, Ερευνήτρια ΕΚΕΤΑ

Λαδά Σάσα, ομοτ.  καθηγήτρια ΑΠΘ 

Λεγάκη Μιρέλα, Οικονομολόγος, Αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας

Λίλα Μαρία, δημοσιογράφος

Λοκρίδου Γεωργία, Δικηγόρος

Μακρινού Δέσποινα, δημοσιογράφος 

Μάμαλη Ελένη , εκπαιδευτικός,  πρόεδρος ΕΛΜΕ Νότιας Αθήνας 

Μανωλοπούλου Νάση, συνταξιούχος 

Μαραγκουδάκη Δήμητρα, λογοθεραπεύτρια

Μαραγκουδάκη Μυρτώ, ψυχολόγος

Μαυρομμάτη Ελένη, Συνταξιούχος γιατρός ΕΣΎ

Μηλιά Πέννυ , ποιήτρια, Ψυχοθεραπεύτρια

Μπακοπούλου Όλγα, Φωτογράφος συγγραφέας

Μπάστα Ελένη, αρχιτέκτονας, αντιπρόεδρος Οικοπολις

Μπεκιάρη Στέλλα, Μεταφράστρια και φιλόλογος της γερμανικής γλώσσας

Νομικού Ειρήνη, Συγγραφέας

Νταλέ Ζαχαρούλα, εκπαιδευτικός

Ντόκου Πέγκυ, δημοσιογράφος

Παναγιώτου Μαιρη  συγγραφέας

Παναγοπούλου Σταυρούλα – Νικολάου, Συνδικαλίστρια

Πανακούλια Σωτηρία,  Μηχανικός Περιβάλλοντος

Παπά Κική,  δημοσιογράφος

Παπαντωνίου Κατερίνα Ι., δικηγόρος, συγγραφέας

Παπαδοπούλου Δέσποινα, Καθηγήτρια, Κοσμήτορας Σχολής Πολιτικών Επιστημών

Παπαδοπούλου Κλέα, συνταξιούχος σχεδιάστρια

Παπαδοπούλου Λίνα,  Καθηγήτρια Συνταγματικού Δικαίου – Νομική Σχολή Α.Π.Θ.

Πενταράκη Μαρία, συντ. Πανεπιστημιακός

Πετράκη Γεωργία, ομότιμη Καθηγήτρια Παντείου Πανεπιστημίου

Πλακάκη Μαρία (Μαρουλίνα), Συνταξιούχος

Πολύζου Άντα, Αλληλέγγυα Οικονομία, Μελανθώ

Πούλου Ματίνα, δικηγόρος

Πουρνάρη Μαρία, Ομότιμη Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Πριοβόλου Ελένη, Συγγραφέας

Ρεπούση Μαρία, ιστορικός, Διευθύντρια του Ινστιτούτου Ν. Πουλαντζάς

Ρογκάκου Έμμυ, βιολόγος

Ρουμπάνη Νίκη, Πρόεδρος Ελληνικού Δικτύου Γυναικών Ευρώπης 

Ρουσοπούλου Σοφία, ελεύθερη επαγγελματίας

Σακκά Ιλεανα, πρώην συνδικαλιστικό στέλεχος, φεμινίστρια

Σαχινίδου Αναστασία, Προϊσταμένη Υποδιεύθυνσης στην ΕΔ ΕΣΠΑ του Υπουργείου Εργασίας & Κοινωνικής Ασφάλισης, με αντικείμενο τη διαχείριση αναπτυξιακών και κοινωνικών προγραμμάτων

Σερέτη Ναταλία, κοινωνιολόγος, δημόσια υπάλληλος

Σιάνου Φωτεινή, φεμινίστρια ακτιβίστρια

Σιατερλή Βέρα , Εικαστικός

Σοφού Βούλα, συνταξιούχος εκπαιδευτικός

Σταύρου Ελένη, Πολιτική Επιστήμονας, Ιδρυτικό μέλος Κοινωνικής Παρέμβασης Δυτικά, Ιδρυτικό μέλος Πρωτοβουλίας κατά των Γυναικοκτονιών

Σταθάκη Μαρία, δικηγόρος

Σταμπουλή Αφροδίτη, Σ/χος γιατρός μ/γ, πρώην βουλεύτρια

Σταματάκη Ελένη, Συνταξιούχος, π. Βουλεύτρια

Στεργίου Ήβη, συνταξιούχος

Τάταρη Μαρία, Συνταξιούχος/Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών

Τελλή Έφη , δικηγόρος Θεσσαλονίκης

Τζιτζίκου Σοφία, τ.Προεδρος UNICEF Ελλάδας

Τόβα Δέσποινα, συγγραφέας

Τραυλού Όλγα, συνταξιούχος

Τσαγκαράκη Κατερίνα, Φυσικός Ερευνήτρια

Τσιάρα Γαρυφαλλιά , Υπεύθυνη προγραμμάτων γυναικείας προστασίας και ενδυνάμωσης, ακτιβίστρια 

Τσουκλά Ιωάννα, φοιτήτρια Νομικής

Φωτάκη Έφη, Φωτογράφος / Καθηγήτρια Φωτογραφίας

Χατζηνικολάου Κορίνα, Πανεπιστημιακός

Χριστολιάκου Ευαγγελία , συνταξιούχος

Γυναικεία ομάδα αυτοάμυνας και NIMERTIS ACTION ART

💜🌈 Το μήνυμα της σημερινής Παγκόσμιας Ημέρας για την εξάλειψη της έμφυλης βίας πρέπει να είναι σαφές και ηχηρό.

ΚΑΜΜΙΑ ΑΝΟΧΗ στην έμφυλη βία.

1 στις 3 γυναίκες στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν υποστεί, στη διάρκεια της ζωής τους, κάποια μορφή έμφυλης βίας, όπως σωματική, ψυχολογική, λεκτική, οικονομική βία ή σεξουαλική παρενόχληση.

Η έμφυλη βία εξακολουθεί ως σήμερα να είναι, παγκοσμίως, μία από τις σοβαρότερες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και είναι ταυτόχρονα αιτία και συνέπεια των κοινωνικών ανισοτήτων.

Στη χώρα μας δημιουργήθηκε για πρώτη φορά το 2011, από την Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Α. Παπανδρέου, ένα δίκτυο δημόσιων δομών για την προστασία των κακοποιημένων γυναικών, με την ίδρυση 61 συνολικά δομών φιλοξενίας κακοποιημένων γυναικών σε όλη την Ελλάδα και τη δημιουργία της τηλεφωνικής γραμμής SOS 15900, που έδωσε για πρώτη φορά τη δυνατότητα στις γυναίκες – θύματα βίας να μιλούν ανοιχτά, να ενημερώνονται και να συζητούν με ειδικούς επιστήμονες για θέματα ταμπού.

Την ίδια περίοδο το Μάιο του 2011, η Ελλάδα έγινε η πρώτη χώρα της Ευρώπης που υπέγραψε τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης για την πρόληψη και καταπολέμηση της έμφυλης βίας, που χρειάστηκε να περάσουν 7+ χρόνια για να εκπικυρωθεί από την Ελληνική Βουλή και να γίνει Νόμος του Κράτους.

Παρόλα αυτά και παρά τους διαρκείς αγώνες του φεμινιστικού κινήματος, η έμφυλη βία εξακολουθεί να είναι δίπλα μας και να αποτελεί σοβαρότατο κίνδυνο για τις γυναίκες και τα κορίτσια στην Ελλάδα, την Ευρώπη τον κόσμο.

Για την Ελένη, την Κυριακή, τη Γαρυφαλλιά, την Ερατώ,

Για όλες τις γυναίκες που έφυγαν από χέρι «αγαπημένο»,

Για τις γυναίκες και τα κορίτσια που ζουν στην ανασφάλεια, την απαξίωση και την τρομοκρατία ακόμη και μέσα στα σπίτια τους,

ας δώσουμε όλες/οι μαζί, σαν κοινωνία, την υπόσχεση πως θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι την οριστική εξάλειψη της έμφυλης βίας.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:

– Νομική αναγνώριση του όρου «γυναικοκτονία» και ένταξη του εγκλήματος της γυναικοκτονίας ως διακριτού αδικήματος στον ελληνικό Ποινικό Κώδικα, προκειμένου να είναι ορατά τα αίτια της τέλεσης του εγκλήματος εις βάρος των γυναικών.

– Ένταξη συστηματικών και στοχευμένων εκπαιδευτικών προγραμμάτων για αλλαγή των στερεοτύπων και ενδυνάμωση των γυναικών στo εκπαιδευτικό σύστημα, τους Δήμους, τις Περιφέρειες τις Επαγγελματικές Ενώσεις, τα ΜΜΕ και σε όλη την κοινωνία.

– Υποχρεωτική, κατάλληλη, στοχευμένη και επαναλαμβανόμενη εκπαίδευση των Αστυνομικών λειτουργών, Δικαστών, Εισαγγελέων, Υγειονομικών, Δημοσιογράφων, Εκπαιδευτικών κ.α. επαγγελματιών στα θέματα της καταπολέμησης της έμφυλης βίας, με έμφαση στην ενδοοικογενειακή και την σεξουαλική βία

– Πρόβλεψη ικανών οικονομικών κονδυλίων από τον κρατικό προϋπολογισμό και διάθεση κονδυλίων για την πρόληψη και καταπολέμηση της έμφυλης βίας

– Διάθεση συμβατικών υπηρεσιακών οχημάτων της Ελληνικής Αστυνομίας, αποκλειστικής χρήσης για περιστατικά έμφυλης βίας

– Αναβάθμιση – διεύρυνση και στελέχωση με εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό του Δικτύου δημόσιων δομών στήριξης κακοποιημένων γυναικών (συμπεριλαμβανομένων των πιο ευάλωτων).

– Συστηματική συμμετοχή των γυναικείων οργανώσεων στη διαβούλευση πριν τη λήψη αποφάσεων που επηρεάζουν την ισότητα των φύλων

Μια νέα φεμινιστική συλλογικότητα άνοιξε τα φτερά της.

Με επιτυχία διεξήχθη στις 15/11/25, στην αίθουσα της ΟΤΟΕ (Ομοσπονδία Τραπεζοϋπαλληλικών Οργανώσεων Ελλάδας), Βησσαρίωνος 9, στην Αθήνα η ιδρυτική διάσκεψη της νέας φεμινιστικής οργάνωσης FEMINA/ Φεμινιστικό Δίκτυο Διαλόγου και Δράσης, στη διάρκεια της οποίας αποφασίστηκε και το όνομά της.

Έλαβαν μέρος πολλές γυναίκες, ενώ πραγματοποιήθηκε μία γόνιμη συζήτηση σχετικά με τα τρέχοντα θέματα, που απασχολούν το φεμινιστικό κίνημα στην Ελλάδα και διεθνώς. Στόχος της όλης διεργασίας ήταν να αποτυπωθούν οι κοινές θέσεις των μελών της FEMINA στην ιδρυτική διακήρυξή της, μέσω της οποίας γίνεται ανοιχτή πρόσκληση σε κάθε γυναίκα, που θέλει να συμμετάσχει.

Από τις ομιλήτριες και τις συμμετέχουσες δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στον οικουμενικό, διαθεματικό, ταξικό και διαταξικό χαρακτήρα του φεμινισμού και την ανάγκη για συνεργασίες εντός και εκτός συνόρων, καθώς και στην ανηλεή επίθεση, που δέχονται από την διεθνή Ακροδεξιά και την στρατιωτικοποίηση των δυτικών κοινωνιών, τα ανθρώπινα δικαιώματα συνολικά και τα γυναικεία δικαιώματα ειδικότερα.

Επίσης, ειδική μνεία έγινε στις θέσεις της FEMINA για την προάσπιση του όρου ”γυναίκες” έναντι κάθε προσπάθειας αποπροσωποποίησης του, καθώς και στην αναγνώριση του δικαιώματος κάθε κοινωνικού υποκειμένου να αυτοπροσδιορίζεται ελεύθερα. Τέλος, δόθηκε προθεσμία έως τα μέσα Δεκεμβρίου να αναδειχθεί η νέα συντονιστική ομάδα της FEMINA.

Τέλος η FEMINA:

Καλεί σε συγκέντρωση την Τρίτη 25η Νοέμβρη στην Πλατεία Κλαυθμώνος στις 5:00 το απόγευμα και συμμετοχή στις ποικίλες εκδηλώσεις και διαμαρτυρίες που πραγματοποιούνται από 25 Νοέμβρη μέχρι και 10 Δεκέμβρη, σε όλη τη χώρα, στο πλαίσιο του 16ήμερου του ΟΗΕ – ORANGE WEEK – για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών.

Κείμενο δημοσιευμένο στις 30/8/2025 στην σελίδα μου στο Facebook

❌❌❌ Σοβαρές ανησυχίες για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα, εκφράζονται στην ετήσια Έκθεση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για το 2024 που δημοσίευσε πρόσφατα το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

📌 Παρενοχλήσεις, εκφοβισμοί και σωματικές επιθέσεις κατά δημοσιογράφων, που ασκούν κριτική στην Κυβέρνηση ή διερευνούν – δημοσιεύουν σκάνδαλα.

📌 Παρατεταμένη κράτηση αιτούντων άσυλο χωρίς να υπάρχουν κατηγορίες και ελλείψεις στην πρόσβαση στη διαδικασία ασύλου.

❌❌❌ Τη δεκαετία του 1970 επί Χούντας, είχαμε λογοκρισία του Τύπου, διώξεις για τους δημοσιογράφους που δεν υπάκουαν στους κανόνες της λογοκρισίας και μεγάλους περιορισμούς στην ελευθερία έκφρασης. Ζήσαμε την εποχή που στα περίπτερα, οι προοδευτικοί πολίτες αναγκάζονταν να τυλίγουν τα φύλλα των προοδευτικών εφημερίδων που αγόραζαν, μέσα σε συντηρητικές εφημερίδες όπως η Ακρόπολη και η Απογευματινή, για να γλυτώσουν από τους χαφιέδες και το φόβο των διώξεων.

❌❌❌ Σήμερα, 50+ χρόνια μετά, η λογοκρισία και οι διώξεις στην Ελλάδα γίνονται αλλιώς. Σήμερα, οι δημοσιογράφοι και τα μέσα ενημέρωσης αντιμετωπίζουν ισχυρές πιέσεις για να αποφύγουν την κριτική προς την κυβέρνηση ή την αποκάλυψη σκανδάλων και «τα μεγάλα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης τείνουν να μην δημοσιεύουν ειδήσεις που παρουσιάζουν την κυβέρνηση με αρνητικό τρόπο».

Σήμερα, η λογοκρισία ασκείται και από τις μεγάλες πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης.

Στην εποχή του AI που τα πάντα παρακολουθούνται, κανείς δεν μπορεί να αποκρύψει πια από τους παγκόσμιους ή εθνικούς χαφιέδες τι διάβασε, τι είδε, τι σκέφτηκε, τι έπραξε.

🛑 Αυτή η κυβέρνηση εκθέτει – ντροπιάζει τη χώρα μας διαρκώς και είναι κίνδυνος για την επιβίωσή μας.

🛑 Το μέλλον είναι αναμφισβήτητα δυστοπικά και μπορεί να είναι αναστρέψιμο μόνο με την ενεργή, συντονισμένη πολιτική δράση.

Ισόβια κάθειρξη για τον δολοφόνο της Κυριακής Γρίβα, με ομόφωνη απόφαση των δικαστών.

Καμμία ποινή όμως δεν είναι αρκετή για να απαλύνει τον πόνο των γονιών και να εξαλείψει την κατάφωρη αδικία να χάνεται μια ανθρώπινη ζωή από τη μαγκιά ενός γυναικοκτόνου, που τη θεωρούσε κτήμα του.

Το κλειδί ενάντια στις γυναικοκτονίες βρίσκεται στον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Τα αγόρια να μην μεγαλώνουν πια σαν να είναι οι αφέντες και τα κορίτσια να μάθουν να πατάνε γερά στα πόδια τους.

Κουράγιο στη μάνα και τον πατέρα που έχασαν το κορίτσι τους, εξαιτίας των λάθος στερεοτύπων της κλειστής κοινωνίας μας.

📍 Με αφορμή τις πρόσφατες δηλώσεις του Υπ. Προστασίας του Πολίτη, Μ. Χρυσοχοϊδη και την ανάποδη ανάγνωση του αντιρατσιστικού νόμου.

Σύσσωμη η πολιτική και πολιτειακή ηγεσία γιόρτασε χθες στο Προεδρικό Μέγαρο την 51η επέτειο από την αποκατάσταση της δημοκρατίας στη χώρα μας.

Σχήμα οξύμωρο για όσους, εραστές της ποιοτικής – λειτουργικής δημοκρατίας, έχουν διατηρήσει έντονες βιωματικές μνήμες από τη δεκαετία – πρότυπο του 1980 – 1990, με τις ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις και στρατηγικές επιλογές, που έγιναν τότε από την Κυβέρνηση της αλλαγής του Ανδρέα Παπανδρέου με πυξίδα το τρίπτυχο: «Εθνική Ανεξαρτησία – Λαϊκή Κυριαρχία – Κοινωνική Απελευθέρωση».

Η ελληνική κοινωνία βίωσε τότε ριζικές προοδευτικές αλλαγές, απέναντι στις δομές της, έως τότε, καχεκτικής δημοκρατίας με οδηγό την αρχή πως «το κοινωνικό όφελος υπερισχύει του ατομικού κέρδους».

Η ελληνική κοινωνία απαλλάχτηκε από το φόβο των χωροφυλάκων, των παρακρατικών και των χαφιέδων που δρούσαν σε κάθε γειτονιά, αποστρατικοποιήθηκε η δημόσια τηλεόραση (ΥΕΝΕΔ), θεμελιώθηκε η ελευθερία του λόγου και του τύπου, ενδυναμώθηκε η λαϊκή συμμετοχή στην τοπική αυτοδιοίκηση και το συνδικαλιστικό και μαζικό κίνημα, έγινε πράξη ο δημοκρατικός διάλογος, η πλήρης ενημέρωση του λαού και η αποδοχή της εποικοδομητικής κριτικής από την Εθνική Αντιπροσωπεία, αναγνωρίστηκε η Εθνική Αντίσταση.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ο πρώτος έλληνας Πρωθυπουργός που πέρασε την πόρτα του Πολυτεχνείου, στην επέτειο της εξέγερσης στις 17/11/1981, για να τιμήσει τον αγώνα των φοιτητών ενάντια στη χούντα και τους νεκρούς της εξέγερσης.

🍉 Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος ηγέτης που αναγνώρισε την PLO (Οργάνωση για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης), είχε προσωπική – φιλική σχέση με τον Γιάσερ Αραφάτ, που τον αποκαλούσε αδελφό. Ο αρχηγός της PLO Γιασέρ Αραφάτ, μάλιστα, επισκέφτηκε το 1981 την Αθήνα με τιμές αρχηγού κράτους.

Τι από όλα αυτά εξακολουθεί να ισχύει σήμερα;

❌ Όταν φτάσαμε στο σημείο, μια μέρα μετά την 51η επέτειο από την αποκατάσταση της ελληνικής δημοκρατίας, να ποινικοποιείται – δια στόματος του Υπουργού Προστασίας του πολίτη – η αλληλεγγύη προς τον Παλαιστινιακό λαό, αντί να καταδικάζεται η γενοκτονία και να σταματάει κάθε συνεργασία της ελληνικής κυβέρνησης με το κράτος του Ισραήλ που την συντελεί.

❌Όταν κυβερνάει η ολιγαρχία του πλούτου, αντί της λαϊκής κυριαρχίας που τότε οραματιζόμασταν,

❌όταν η διαφθορά έχει ξεπεράσει κάθε όριο, έχει εξαπλωθεί και έχει μολύνει ανεπανόρθωτα την ελληνική κοινωνία,

❌ όταν συνεχώς αποκαλύπτονται νέα οικονομικά – πολιτικά σκάνδαλα που δεν τα χωράει ανθρώπου νους,

❌ όταν οι πρόσφυγες αντιμετωπίζονται ως «εισβολείς» και ως «απειλές»

❌ όταν περιορίζεται το δικαίωμα στη διαμαρτυρία, ακόμη και το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης από τον πανταχού παρόντα «Μεγάλο Αδελφό» όπως τον αποκαλούσε ο Τζώρτζ Όργουελ στο προφητικό, ομώνυμο μυθιστόρημά του

❌ όταν κυριαρχεί στο δημόσιο βίο η ευνοιοκρατία και η αναξιοκρατία, κοινώς το ρουσφέτι

❌ «όταν η διαφθορά της εξουσίας και οι συνακόλουθες οικονομικές ανισότητες βυθίζουν παγκοσμίως τους πληθυσμούς στην κόλαση της πείνας, των ναρκωτικών, της πορνείας και του εγκλήματος» , όπως αναφέρει ο Κυριάκος Σιμόπουλος στο βιβλίο του «Η διαφθορά της εξουσίας».

Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να μη βλέπει κανείς πως οι πυλώνες της δημοκρατίας καταλύονται ένας – ένας σαν χάρτινοι πύργοι, τεχνιέντως πάντα, για να μην βρεθούν οι «αρχιτέκτονες» απέναντι στην γενικευμένη λαϊκή αντίσταση του ελληνικού λαού.

Του ελληνικού λαού που έχει να επιδείξει μεγάλη ιστορία και αγώνες για τη δημοκρατία, ενάντια σε κάθε είδους κατακτητή.

Ως πότε όμως;

📍 Η μετανάστευση δεν είναι ένα καινούργιο φαινόμενο. Η ανάγκη για επιβίωση, λόγω πολέμων και οικονομικών συνθηκών, ώθησε τους ανθρώπους στην ξενιτιά από την προϊστορική εποχή.

Στην εποχή μας, εκατομμύρια άνθρωποι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και την πατρίδα τους για να αναζητήσουν ασφάλεια σε άλλους τόπους, λόγω πολεμικών συγκρούσεων, διώξεων, παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους, καταστροφών και – τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο – λόγω των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής.

Οι σύγχρονοι Έλληνες ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει να αναγκάζεσαι να εγκαταλείψεις την εστία σου για να αναζητήσεις μια νέα, άγνωστη για σένα πατρίδα. Και είναι γνωστό ότι, οι Έλληνες πρόσφυγες και μετανάστες αντιμετώπισαν εχθρικό κλίμα στους τόπους υποδοχής και πολλές προκαταλήψεις, όπως και βίαιες επιθέσεις εναντίον τους (ρατσισμός δηλαδή έντονος εις βάρος τους).

Έζησαν τον ξεριζωμό με πολύ βίαιο τρόπο την περίοδο της Μικρασιατικής καταστροφής, όταν 1,5 εκατομμύριο Έλληνες ξεριζώθηκαν από τις εστίες τους στη Μικρά Ασία και εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα.

Τον έζησαν από τις αρχές του 19ου αιώνα, την περίοδο του Α΄και Β΄Παγκόσμιου πόλεμου, την περίοδο της κατοχής και του Εμφυλίου και τη δεκαετία του 1960, όταν αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν κατά κύματα, κυρίως στις ΗΠΑ, Αυστραλία, Καναδά και Γερμανία, λόγω των δύσκολων πολιτικών και οικονομικών συνθηκών.

Τον έζησαν και πολύ πρόσφατα με το brain drain, τη μαζική μετανάστευση νέων επιστημόνων και επαγγελματιών την περίοδο της οικονομικής κρίσης.

Είναι αδιανόητο λοιπόν, πρώην πρόσφυγες/μετανάστες και απόγονοι πρώην προσφύγων/μεταναστών να βλέπουν περίπου σαν εξωγήινους τους σημερινούς ξεριζωμένους που έρχονται στην πόρτα μας και να τους αντιμετωπίζουν σαν να πρόκειται για «εισβολή».

Η ανάγκη τους φέρνει. Ας το σκεφτούμε καλά αυτό.

Και ας κρατήσουμε ζωντανή την ανθρωπιά μας.

Να μην επικρατήσει ο ρατσισμός και οι ακροδεξιές κραυγές.

Το μεταναστευτικό μπορεί να λυθεί μόνο αν αντιμετωπίσουμε τις αιτίες του, που σημαίνει, τουλάχιστον, να έχουμε ανοιχτά μυαλά και ευήκοα ώτα.