Κατηγορία: ανθρώπινα δικαιώματα

Η 3η Σεπτέμβρη 1974 είναι μέρα σταθμός για την ιστορία του ΠΑΣΟΚ και του τόπου μας, για τη δημοκρατία και το σπάσιμο των δεσμών μας.

Ήμουν παιδάκι στις πρώτες τάξεις του δημοτικού εκείνες τις μέρες του Σεπτέμβρη, τις έζησα όμως έντονα και με έχουν στιγματίσει. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι για μένα ένα μυθικό πρόσωπο, μια ιδέα αξεπέραστη, που δυναμώνει όσο τα χρόνια περνούν.

Θυμάμαι έντονα πόσο μας έδωσε – τότε – ανάσα και ελπίδα, διέξοδο στις αγωνίες μας, έμπνευση και όραμα για τη δημοκρατία, την οικονομική και κοινωνική ανεξαρτησία, την ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη.

Η φωνή του Ανδρέα έγινε η φωνή κάθε Έλληνα μη προνομιούχου.

50 χρόνια μετά, το ΠΑΣΟΚ, το Κίνημα που ξεκίνησε ο Ανδρέας Παπανδρέου, είναι Εδώ και περιμένει την Αναγέννησή του με τη συμμετοχή όλων μας στη μάχη για αλλαγή, λειτουργική – συμμετοχική δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη, ανθεκτικότητα, συμπερίληψη. Για το συμφέρον του λαού και όχι της οικονομικής ολιγαρχίας, για τα δικαιώματα των πολλών και όχι των λίγων και ισχυρών.

Για όλα αυτά έχουμε χρέος να δώσουμε όλοι τη μάχη μας, να κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα, να Ενώσουμε τις δυνάμεις μας, να δυναμώσουμε το Κίνημα Λαού, να ξαναφέρουμε την Ελπίδα.

Χρόνια πολλά στο Κίνημά μας και στους ανθρώπους που πίστεψαν στις αρχές του και τις πιστεύουν ακόμη!

-=======-

Από την Ιδρυτική Διακήρυξη της 3 του Σεπτέμβρη 1974, τόσο επίκαιρη όσο ποτέ: 👇 👇 👇

» Ανακοινώνουμε σήμερα την εκκίνηση ενός νέου πολιτικού Κινήματος που πιστεύουμε ότι εκφράζει τους πόθους και τις ανάγκες του απλού Έλληνα, ενός Κινήματος που να ανήκει στον αγρότη, τον εργάτη, το βιοτέχνη, το μισθωτό, τον υπάλληλο, στη θαρραλέα και φωτισμένη νεολαία μας.

Τους καλούμε να πυκνώσουν τις τάξεις του. Να στελεχώσουν και να συμμετάσχουν στην κατεύθυνση ενός Κινήματος που θα προωθήσει ταυτόχρονα την εθνική μας ανεξαρτησία, τη λαϊκή κυριαρχία, την κοινωνική απελευθέρωση και τη δημοκρατία σ’ όλες τις φάσεις της δημόσιας ζωής.

Βασικός κυριαρχικός στόχος του Κινήματος είναι η δημιουργία πολιτείας απαλλαγμένης από ξένο έλεγχο ή επεμβάσεις, πολιτείας απαλλαγμένης από έλεγχο ή επιρροή της οικονομικής ολιγαρχίας, πολιτείας ταγμένης στην προστασία του Έθνους και στην υπηρεσία του Λαού.

Η εθνική ανεξαρτησία είναι αναπόσπαστα δεμένη με τη λαϊκή κυριαρχία, με τη δημοκρατία σε κάθε φάση της ζωής του τόπου, με την ενεργό συμμετοχή του πολίτη σ’ όλες τις αποφάσεις που τον αφορούν.

Μα είναι ταυτόχρονα συνυφασμένη με την απαλλαγή της οικονομίας μας από τον έλεγχο του ξένου μονοπωλιακού και ντόπιου μεταπρατικού κεφαλαίου που διαμορφώνει την οικονομική, την κοινωνική, την πολιτική και την πολιτιστική μας πορεία, σύμφωνα με τα συμφέροντα όχι του Λαού αλλά της οικονομικής ολιγαρχίας»

,,,,,,,,,,

«Για να πάψει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Για να συμμετέχει ενεργά ο Λαός στον προγραμματισμό της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής πορείας της Χώρας. Για να εξασφαλιστεί η εργασία και η κατοικία σε όλους τους Έλληνες.

Για να καταργηθούν τα προνόμια των λίγων στην ιατρική, νοσοκομειακή και φαρμακευτική περίθαλψη. Για να προστατευτούν η μητέρα, το παιδί, τα γερατειά. Για να κατοχυρωθεί η κοινωνική και η οικονομική ισότητα των δύο φύλων. Για να ελευθερωθεί η σκέψη και να γίνει η παιδεία κτήμα όλων των Ελλήνων.

Η σημερινή διακήρυξη των αρχών του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος αποτελεί εκκίνηση για την ίδρυση, στελέχωση και θεμελίωση ενός Κινήματος που θέλουμε να αποτελέσει το φορέα όλων των γνήσια προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων της χώρας.

Κάνουμε έκκληση αυτές οι δυνάμεις ενωμένες να προχωρήσουν στον αγώνα. Θεμελιακή αρχή του Κινήματος είναι η απόλυτα κατοχυρωμένη δημοκρατική διαδικασία -από τη βάση μέχρι την ηγεσία – με απόλυτη ισοτιμία όλων των μελών που θα το στελεχώσουν».

Το θέμα της προστασίας των κακοποιημένων γυναικών δεν προσφέρεται για χαμηλού επιπέδου πολιτική αντιπαράθεση. Είναι υποχρέωση και ευθύνη της Πολιτείας και απαίτηση όλων μας να παρέχεται από κάθε αρμόδιο δημόσιο φορέα, ασφαλές περιβάλλον δωρεάν διαμονής και προστασίας σε όλες τις κακοποιημένες γυναίκες και τα παιδιά τους, για το πρώτο χρονικό διάστημα από την κακοποίηση και στη συνέχεια να προβλέπεται η ασφαλής ένταξή τους στο κοινωνικο – οικονομικό περιβάλλον.

Είναι θλιβερό το γεγονός ότι, από το 2011 (επί Κυβέρνησης Γιώργου Α. Παπανδρέου) – χρονιά έναρξης του «Εθνικού Προγράμματος για την Πρόληψη και Καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών» με το οποίο ιδρύθηκαν τα 44 συμβουλευτικά κέντρα και οι 19 ξενώνες φιλοξενίας κακοποιημένων γυναικών σε όλη την Ελλάδα, 13 χρόνια μετά, δεν έχει ιδρυθεί ούτε ένας νέος ξενώνας, ενώ η λειτουργία των υφιστάμενων έχει περάσει κατά καιρούς από 40 κύματα.

Είναι θλιβερό το γεγονός ότι σε ολόκληρη την Αττική των 4 περίπου εκατομμυρίων κατοίκων λειτουργούν μόνο 3 ξενώνες φιλοξενίας κακοποιημένων γυναικών.

Ο κ.Μπακογιάννης λοιπόν και όλοι οι πρωτοκλασάτοι πολιτικοί του φίλοι, που κατά παράδοση τους αρέσει να φωτογραφίζονται προεκλογικά στους χώρους των δομών κακοποιημένων γυναικών, θα ήταν προτιμότερο – αντί να αναλώνονται σε φωτογράφηση και αντιπολίτευση της επιφάνειας – να μας απαντήσουν τι έχουν κάνει στη διάρκεια του «ένδοξου» πολιτικού τους βίου για τη βιωσιμότητα, την ενίσχυση και την ανάπτυξη του δικτύου δομών κακοποιημένων γυναικών, είτε αυτά λέγονται ξενώνες φιλοξενίας, είτε συμβουλευτικά κέντρα.

Και ειδικότερα, αναμένουμε να μας απαντήσουν ποιά μέτρα έχουν λάβει όλα αυτά τα χρόνια:
– για την διαρκή κάλυψη των λειτουργικών αναγκών των υφιστάμενων δομών, ώστε να λειτουργούν με ποιοτικά πρότυπα
– για να γίνουν οι ξενώνες φιλοξενίας προσβάσιμοι σε γυναίκες με αναπηρία
– για την άμεση κάλυψη της προσωρινής – ασφαλούς διαμονής των κακοποιημένων γυναικών και των παιδιών τους, στο διάστημα των 15 περίπου ημερών, που μεσολαβεί από την έκκληση σε βοήθεια μέχρι την ολοκλήρωση της διαδικασίας ένταξής τους σε ξενώνα φιλοξενίας
– για τη φύλαξη των ξενώνων με σκοπό την προστασία των φιλοξενούμενων γυναικών και των παιδιών τους από τους κακοποιητές.

Και κυρίως να μας πουν τι μέτρα έχουν λάβει:
– για την πρόληψη της έμφυλης βίας που έχει λάβει τρομακτικές διαστάσεις και
– για την μη επαναθυματοποίηση των γυναικών, τη ενδυνάμωση, τη στήριξή τους και την εξασφάλιση ενός υγειούς πλαισίου επανένταξής τους στο κοινωνικό – οικονομικό περιβάλλον.

Σέβομαι τον πόνο του κ. Καλλιάνου για τον χαμό του πατέρα του, όπως και των χιλιάδων / εκατοντάδων χιλιάδων παιδιών, που έχουν χάσει τους γονείς τους.

Με αυτή την αφορμή θυμήθηκα και τον πόνο των παιδιών του καρκινοπαθή σπό την Κρήτη που αυτοκτόνησε πριν λίγο καιρό, περιμένοντας μάταια από το ΕΣΥ να του χορηγήσει το φάρμακο για τη χημειοθεραπεία του.

Ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας περιγράφει δημόσια και με εκκωφαντικό τρόπο, με αφορμή το γεγονός αυτό, δύο πραγματικότητες:

1️⃣ Την πλήρη διάλυση του Εθνικού Συστήματος Υγείας με ευθύνη της Κυβέρνησης Μητσοτάκη και του «φίλου του» νυν Υπουργού Υγείας. Τη διάλυση του ΕΣΥ, που ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ και σήμερα την βιώνουν καθημερινά εκατομμύρια πολίτες, είτε είναι προνομιούχοι «φίλοι», είτε όχι και

2️⃣ Το πελατειακό σύστημα που εμείς πολεμήσαμε και θα πολεμάμε μέχρι εσχάτων. Γιατί πελατειακό σύστημα είναι κ. Καλλιάνο μου αυτό, που οδηγεί και επιτρέπει στους «φίλους» να παίρνουν τηλέφωνο τους Υπουργούς για να ζητήσουν προνομιακή μεταχείριση σε αυτά τα λίγα δημόσια, που ακόμη δικαιούνται οι εκατομμύρια Έλληνες πολίτες.

Σαν 1ο βήμα, ο ελληνικός λαός έχει τη δύναμη με την ψήφο του στις 9 Ιουνίου να δώσει οριστική απάντηση σε αυτό το απάνθρωπο, φιλελεύθερο, πελατειακό σύστημα των ολίγων, που επιχειρεί να καταλύσει κάθε προοδευτική μεταρρύθμιση που έχει γίνει στον τόπο μας τα τελευταία 50 χρόνια.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας θα συμπαρουσιάσω, τη Δευτέρα 11 Μαρτίου 2024 στις 7.30μμ στη ΓΣΕΒΕΕ, μαζί με πολύ αξιόλογους συνομιλητές, το βιβλίο «ΤΟΛΜΗ ΓΙΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑ: Ο οικοφεμινισμός ως πηγή έμπνευσης» των Dirk Holemans, Philsan Osman, Marie-Monique Franssen, που μεταφράστηκε από τα Αγγλικά με πρωτοβουλία του Πράσινου Ινστιτούτου.

Ευχαριστώ θερμά τον φίλο και συμπατριώτη μου εκ Καραβοστάμου Ικαρίας Ηλία Γιαννίρη, Επίκουρο Καθηγητή του Πολυτεχνείου και Πρόεδρο του Πράσινου Ινστιτούτου για την τιμητική πρόσκληση.

Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει τη Δευτέρα, 11/3/2024 στις 7.30μμ στο Αμφιθέατρο που βρίσκεται στο ισόγειο του κτιρίου της ΓΣΕΒΕΕ, Αριστοτέλους 46, Αθήνα και η πρόσκληση είναι ανοιχτή σε όσες/ους επιθυμούν να έρθουν.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:

– Μαρία Γκασούκα, Ομότιμη Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αιγαίου, Mέλος της Πρωτοβουλίας κατά των Γυναικοκτονιών, Mέλος του Δικτύου Γυναικών Συγγραφέων κατά της Έμφυλης Βίας και των Γυναικοκτονιών

– Αριστοτέλης Τύμπας, Καθηγητής ΕΚΠΑ Ιστορίας της Τεχνολογίας στους Νεότερους Χρόνους

– Ελένη Σταύρου, Πολιτική επιστήμονας, Συνιδρύτρια Κοινωνικής Παρέμβασης Δυτικά, Μέλος της Πρωτοβουλίας κατά των Γυναικοκτονιών

– Μαρία Πετεινάκη, Αρχιτεκτόνισσα, συν- Γραμματέας του Κύκλου Οικοφεμινιστικό Quίνημα

– Ευθύμιος Ραφαήλ Αγγελής, μεταφραστής της έκδοσης.

Με αφορμή τις ακραίες και άκρως επικίνδυνες ομοφοβικές δηλώσεις της ακροδεξιάς και της εκκλησίας για το θέμα του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών, 50+ φεμινίστριες συνυπογράφουν την παρακάτω ανακοίνωση ενάντια στην ομοφοβία και το ρατσισμό.

👇👇👇

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΦΕΜΙΝΙΣΤΡΙΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΦΟΒΙΑ ΤΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

3 Φεβρουαρίου 2024

Το νομοσχέδιο για την ισότητα στο γάμο, το οποίο κατατέθηκε χθες από την Κυβέρνηση στη Βουλή έχει, μεταξύ άλλων, αναδείξει έναν ακραίο και άκρως επικίνδυνο ομοφοβικό λόγο που οδηγεί στον διχασμό της κοινής γνώμης.

Εμείς, οι φεμινίστριες που υπογράφουμε το παρόν κείμενο δηλώνουμε ότι είμαστε κάθετα απέναντι στην ομοφοβία και καταγγέλουμε τις ομοφοβικές και ρατσιστικές επιθέσεις που εξαπολύει σύσσωμος ο ακροδεξιός πολιτικός χώρος και η εκκλησία εναντίον των ομόφυλων ζευγαριών, υπονομεύοντας τόσο τον ανθρωποκεντρικό πολιτισμό όσο και την ουσία της δημοκρατίας.

Μας προκαλούν τρόμο και απέχθεια οι ρατσιστικοί χαρακτηρισμοί τους για τις και τους ομοφυλόφιλες/ους, ότι δήθεν αποτελούν «ντροπή για το ανθρώπινο είδος» ή «αμαρτία» ή απειλή για τον θεσμό της οικογένειας, χαρακτηρισμοί, οι οποίοι ξαναζωντανεύουν ναζιστικές θεωρήσεις και πρακτικές. Υποστηρίζουμε το δικαίωμα των ομόφυλων ζευγαριών στο γάμο και στην τεκνοθεσία όπως και κάθε ανθρώπινο δικαίωμά τους.

Ωστόσο είμαστε αντίθετες με την παρένθετη μητρότητα -είτε πρόκειται για ετερόφυλα, είτε για ομόφυλα ζευγάρια- καθώς θέτει σε κίνδυνο δικαιώματα των γυναικών, επαναφέροντας με μοντέρνο τεχνολογικά τρόπο το ζήτημα του ελέγχου των αναπαραγωγικών τους δυνάμεων, οδηγεί σε εμπορευματοποίηση του γυναικείου σώματος και μπορεί να προκαλέσει μια νέα, ιδιότυπη δουλεμπορία εις βάρος τους.

Η άποψή μας αυτή όμως δεν μας εμποδίζει να δηλώσουμε ότι δεν πρόκειται να επιτρέψουμε στους κάθε είδους υποκριτές και ειδικότερα στην ακροδεξιά, στην εκκλησία και σε όλους τους όψιμους τάχα υποστηρικτές των γυναικείων δικαιωμάτων, να εργαλειοποιήσουν με οποιονδήποτε τρόπο τις μακρόχρονες διεκδικήσεις των γυναικών για τους δικούς τους σκοτεινούς σκοπούς, ιδιαίτερα, όταν όλοι αυτοί αποτελούν σημαντικούς παράγοντες της γυναικείας καταπίεσης και ανισότητας. Οποία, μάλιστα, υποκρισία της Εκκλησίας για τα δικαιώματα των γυναικών, όταν είχε εισήγηση στο συνέδριο γονιμότητας στα Ιωάννινα (ακυρώθηκε μετά από παρέμβασή μας), συντασσόμενη με το ιατρικό λόμπυ της ιατρικώς υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και όταν σιωπά για τα 40.000 κατεψυγμένα έμβρυα, ενώ βγάζει πύρινους λόγους εναντίον των αμβλώσεων.

Εμείς, οι φεμινίστριες που υπογράφουμε το παρόν κείμενο δηλώνουμε ότι παραμένουμε συνεπείς στις αξίες και τα οράματα του φεμινισμού, εκείνου του ουμανιστικού κινήματος που βασίζεται στις πανανθρώπινες αξίες της ισότητας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της αγάπης για τον άνθρωπο και της αλληλεγγύης, του κινήματος που μάχεται για τα δικαιώματα των γυναικών και ευρύτερα τα δικαιώματα των ανθρώπων ανεξάρτητα από φύλο, σεξουαλική προτίμηση, κοινωνική τάξη, θρησκεία, εθνικότητα κ.λπ. και αντιπαλεύει ι τον ρατσισμό και τον σεξισμό απ’ όπου κι αν προέρχονται.

Και στο όνομα ακριβώς του φεμινισμού και των αγώνων του καταγγείλουμε, επίσης, την προσπάθεια εκ νέου εξαφάνισης των γυναικών από τον δημόσιο λόγο που σημειώνεται τον τελευταίο καιρό με την αντικατάσταση του όρου «Γυναίκα» με όρους όπως «άτομα με μήτρα», «άνθρωποι με μήτρα» κ.ά. γεγονός που αποτελεί ακραία μορφή έμφυλης βίας και ευθεία επίθεση προς την θηλυκή μας υπόσταση.

Απέναντι στην απειλή της ακροδεξιάς και του ρατσιστικού–φασιστικού της λόγου, αλλά και κάθε προσπάθειας εκ νέου αορατότητας των γυναικών απ’ όπου κι αν εκπορεύεται, όποιους σκοπούς κι αν υπηρετεί, υψώνουμε τη φωνή μας:

– Κάτω τα χέρια από τα ανθρώπινα δικαιώματα.

– Το ανθρώπινο δικαίωμα της/του μιας/ενός σταματά εκεί που ξεκινά το ανθρώπινο δικαίωμα της/του άλλης/ου.

– Ο όρος Γυναίκες και όσα τον προσδιορίζουν κοινωνικά και βιολογικά παραμένει αδιαπραγμάτευτος.

ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ ΦΕΜΙΝΙΣΤΡΙΕΣ (με αλφαβητική σειρά)

1. Αϊδίνη Σοφία, πρώην Δημοτική σύμβουλος Δήμου Αγ. Παρασκευής, συνταξιούχος τραπεζοϋπάλληλος

2. Ανδρέου Ελένη , Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

3. Αυγητίδου – Παπακώστα Γεωργία, πρώην Γενική Διευθύντρια. Κοινοτική σύμβουλος της 7ης κοινότητας με το Χάρη Δούκα Αθήνα ΤΩΡΑ

4. Αυξεντίου Κατερίνα, βυζαντινολόγος, ιδιωτική υπάλληλος

5. Βαϊου Ντίνα, Ομότιμη Καθηγήτρια ΕΜΠ

6. Βυτοπούλου Ρούλα, Εκπαιδευτικός

7. Γεωργίου Ζωή, Συνταξιούχος Μηχανικός

8.Γιαννακάκη Μαρία, πρώην Βουλεύτρια και Γενική Γραμματέας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

9. Γιαννοπούλου Ευαγγελία, Γενική Γραμματέας Ένωσης Γυναικών Ελλάδος

10. Γιωτάκη Φανή, δικηγόρος

11. Γκασούκα Μαρία, Ομότιμη καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αιγαίου

12.Γκοτσοπούλου Μαρία, Κοινωνική Λειτουργός.

13. Δημητριάδου Δέσποινα, Επίτιμη Δικηγόρος / Συνταξιούχος/ Δικαστική Επιμελήτρια

14. Δουλάμη Παναγιώτα, Συνταξιούχος υπάλληλος του Ελεγκτικού Συνεδρίου

15. Ευαγγελάτου Άννα,  Επιχειρηματίας

16. Κάντα Σοφία, πρώην πρόεδρος Equal Opportunities της UNI EUROPA

17. Καυκά Μαρία, εκπαιδευτικός

18. Κολοβού Μάγδα, μέλος της ΕΙΦ ΕΑΠ

19. Κοσκοβόλη Κατερίνα, Πρώην Αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής – Παιδείας – Πολιτισμού και Ισότητας, πρώην Συνδικαλίστρια εργαζομένων ΟΤΑ.

20. Κοσμά Υβόν, Επίκουρη Καθηγήτρια Τμήματος Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Σπουδών / Πρόεδρος Επιτροπής Ισότητας Πανεπιστημίου Κρήτης

21. Κουκίδου Θάλεια, Χημικός Μηχανικός

22. Κουμπούρα Μαίρη, Εκπαιδευτικός

23. Κουράκου Ευαγγελία, πρώην Πρόεδρος του Συνδέσμου για τα Δικαιώματα της γυναίκας

24. Κυλάκου Καίτη, Δικηγόρος

25. Κώστη Μακρίνα Βιόλα, Πληροφορικός – Μεταδιδακτορική Ερευνήτρια ΕΚΕΤΑ

26. Λιβά Διονυσία, Καλλιτέχνης/ Ιδιωτική Υπάλληλος

27. Λογιάδου Δέσποινα, Πρόεδρος Ένωσης Γυναικών Ελλάδος

28. Μαγουλά Λίλη, Συνταξιούχος δημοσίου

29. Μάρακα Καίτη, φιλόλογος-μουσικός.

30. Μαστρογιάννη Αθηνά, Ψυχολόγος

31. Μαστρογιάννη Μαρία, Συνταξιούχος

32. Μεταξά Ειρήνη, τέως Περιφερειακή Σύμβουλος Αττικής

33. Μπέκου Έφη, πρώην Γενική Γραμματέας Ισότητας

34.Παλαιολόγου Στέλλα, Πρόεδρος Συλλόγου Εργαζομένων ΓΓΙΦ και μέλος της Γραμματείας Ισότητας της ΑΔΕΔΥ.

35. Παναγιωτοπούλου Βασιλική, Αρχιτέκτονας

36. Πανακούλια Σωτηρία, Μηχανικός Περιβάλλοντος

37. Παντελή Γιώτα, Συνταξιούχος χημικός

38. Πετράκη Γεωργία, Ομότιμη Καθηγήτρια Πάντειου Πανεπιστημίου

39. Πλακάκη Μαρία (Μαρουλίνα), tour leader, φεμινίστρια

40. Πόνου Λίλι   Ενδυματολόγος – Σχεδιάστρια Μόδας 

41. Πουρνάρη Μαρία, Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Ιωαννίνω

42. Ροδοπούλου Ευτυχία – Μαρία, Εικαστικός, Εκπαιδευτικός τέχνης

43. Σακκά Ιλεάνα, πρώην συνδικαλιστικό στέλεχος, φεμινίστρια

44. Σαχινίδου Αναστασία, Στέλεχος ΜΟΔ

45. Σιάνου Φωτεινή, ακτιβίστρια για την ειρήνη, μη βία, φεμινίστρια

46. Σιατερλή Βέρα, εικαστικός, φεμινίστρια.

47. Σκούταρη Ρούλα, Εκπαιδευτικός και ποιήτρια

48. Σόφτη Φωτεινή, δικηγόρος

49. Σταματάκη Ελίνα, δημοτική σύμβουλος Δήμου Αγ. Παρασκευής, πολιτική επιστήμων – Διεθνολόγος

50. Σταύρου Ελένη, Πολιτικός Επιστήμονας, Μέλος οργανώσεων για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

51. Στεφανή Όλγα, Δικαστική επιμελήτρια

52. Στεφοπούλου Έφη, Εμπειρογνώμονας Δημόσιας Διοίκησης

53. Στροβολίδου Ηλέκτρα, Μηχανικός

54. Τσιλεκλή – Δρούτσα Γεωργία, Οικονομολόγος, Λογίστρια

Η δολοφονία της Γεωργίας Μουράτη, η γυναικοκτονία της Γεωργίας το βράδυ της Πρωτοχρονιάς στο σπίτι της στη Θεσσαλονίκη, μας έχει συγκλονίσει.

Είναι τραγικό να διαπιστώνεις ότι ένα χέρι που βαφτίζεται «ερωτικό», μπορεί να μεταμορφωθεί με ταχύτητα φωτός σε χέρι ενός αδίστακτου φονιά

και είναι ακόμη πιο τραγικό να μαθαίνεις, από τα δημοσιεύματα που κυκλοφορούν ευρέως, πως ένας εγκληματίας με βαρύτατο ποινικό μητρώο, που έχει καταδικαστεί 4 φορές για ξυλοδαρμό της αδελφής του και του έχει ασκηθεί πρόσφατα δίωξη για τον βιασμό επίσης της αδελφής του, ενώ υπάρχουν σε βάρος του 49 δικογραφίες για βαριά αδικήματα,

πως – αυτός ο δημόσιος κίνδυνος – μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερος.

Και αναρωτιέμαι, ο δολοφόνος – σύντροφος και ο συνεργός του δεν έχουν ονοματεπώνυμο; Το ονοματεπώνυμο της νεκρής δημοσιοποιήθηκε από την πρώτη στιγμή. Γιατί όχι και αυτά των δολοφόνων; Γιατί τόση προστασία;

Η ατιμωρησία είναι ένα τεράστιο ζήτημα, που μπορεί να διευκολύνει τα χέρια αιμοσταγών δολοφόνων και πρέπει να αντιμετωπιστεί με δραστικά και άμεσα μέτρα.

Η προστασία των γυναικών που είναι θύματα βίας, είτε αποφασίζουν να κάνουν καταγγελία, είτε όχι, είναι ένα άλλο τεράστιο ζήτημα, που πρέπει να αντιμετωπιστεί επίσης άμεσα και δραστικά από την αστυνομία, τις δημόσιες δομές προστασίας και το κράτος πρόνοιας.

Όμως, πέρα από αυτά για τις αιτίες πρέπει, κυρίως και κατά προτεραιότητα, να μιλήσουμε. Για τις αιτίες και τις ευθύνες του κράτους, του εκπαιδευτικού συστήματος, των φορέων που προωθούν στρεβλά πρότυπα, της οικογένειας και όλης της κοινωνίας. Για τις ευθύνες τις συλλογικές και τις ατομικές.

Γιατί μόνο αν κατανοήσουμε τις αιτίες και παραδεχτούμε τα λάθη μας, μπορούμε να βγούμε από το μονοπάτι που μας οδηγεί κατευθείαν στο γκρεμό.

Η υπ’ αριθμόν 1 προτεραιότητα πρέπει να είναι η εκπαίδευση στις βασικές αρχές της ανθρώπινης ύπαρξης. Γιατί, λεγόμαστε μεν άνθρωποι, αλλά δεν ξέρω πόσοι συνειδητοποιούμε τι θα πει να είσαι πραγματικά άνθρωπος.

Πώς γίνεται να εκτρέφουμε μια κοινωνία ανθρώπων χωρίς ηθικούς φραγμούς, μια κοινωνία κοινών δολοφόνων; μια κοινωνία που το χρήμα, η δύναμη και η εξουσία θεοποιούνται και έχουν μεγαλύτερη αξία από την ανθρώπινη ζωή και το σεβασμό στην ανθρώπινη ύπαρξη; Πόσες φυλακές χωράνε τόσα κτήνη και τι γίνεται αφού εκτίσουν την ποινή τους, αυτοί οι αδίστακτοι δολοφόνοι;

Θυμάμαι την κριτική που άκουγα ευρέως τα προηγούμενα χρόνια από πολέμιους του γυναικείου κινήματος, ότι τάχα είναι ξεπερασμένο, γιατί πλέον η ισότητα έχει κατακτηθεί. Και θυμώνω για την τόσο εύκολη, επιφανειακή και επικίνδυνη θα έλεγα κριτική, γιατί αποσιωπεί τους κινδύνους.

Ένα Ζωντανό, αυθόρμητο και νέο γυναικείο κίνημα πρέπει να δημιουργηθεί από τη βάση της κοινωνίας, με καθαρό και χωρίς βαρίδια λόγο για να εμπνεύσει, να ενδυναμώσει, να αγκαλιάσει κάθε γυναίκα για ένα κοινό σκοπό: Μια κοινωνία δίκαιη, ισότιμη και ανθρώπινη για όλους τους πολίτες, χωρίς εξαιρέσεις.

«Κι αν στις πιο σημαντικές κυβερνητικές και δημόσιες θέσεις ευθύνης είχαμε κατά πλειοψηφία συνειδητοποιημένες γυναίκες επικεφαλής»; Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος;

Η χειροποίητη αφίσα της φωτογραφίας, που τράβηξα κατά την πρόσφατη επίσκεψή μου στην περιοδική έκθεση του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης «What if women ruled the world?», χρονολογείται από το 1981. Είναι ένα κάλεσμα για συγκέντρωση και πορεία που διοργάνωνε τότε η Γυναικεία ομάδα πρωτοβουλίας ενάντια στη βία και το βιασμό με αφορμή τον ομαδικό βιασμό μιας γυναίκας στου Φιλοπάππου πριν από 42 χρόνια από 12 «ανθρωποειδή», όπως τους χαρακτηρίζει.

42 χρόνια μετά, τι έχει αλλάξει;