Κατηγορία: ανθρώπινα δικαιώματα

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας θα συμπαρουσιάσω, τη Δευτέρα 11 Μαρτίου 2024 στις 7.30μμ στη ΓΣΕΒΕΕ, μαζί με πολύ αξιόλογους συνομιλητές, το βιβλίο «ΤΟΛΜΗ ΓΙΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑ: Ο οικοφεμινισμός ως πηγή έμπνευσης» των Dirk Holemans, Philsan Osman, Marie-Monique Franssen, που μεταφράστηκε από τα Αγγλικά με πρωτοβουλία του Πράσινου Ινστιτούτου.

Ευχαριστώ θερμά τον φίλο και συμπατριώτη μου εκ Καραβοστάμου Ικαρίας Ηλία Γιαννίρη, Επίκουρο Καθηγητή του Πολυτεχνείου και Πρόεδρο του Πράσινου Ινστιτούτου για την τιμητική πρόσκληση.

Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει τη Δευτέρα, 11/3/2024 στις 7.30μμ στο Αμφιθέατρο που βρίσκεται στο ισόγειο του κτιρίου της ΓΣΕΒΕΕ, Αριστοτέλους 46, Αθήνα και η πρόσκληση είναι ανοιχτή σε όσες/ους επιθυμούν να έρθουν.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:

– Μαρία Γκασούκα, Ομότιμη Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αιγαίου, Mέλος της Πρωτοβουλίας κατά των Γυναικοκτονιών, Mέλος του Δικτύου Γυναικών Συγγραφέων κατά της Έμφυλης Βίας και των Γυναικοκτονιών

– Αριστοτέλης Τύμπας, Καθηγητής ΕΚΠΑ Ιστορίας της Τεχνολογίας στους Νεότερους Χρόνους

– Ελένη Σταύρου, Πολιτική επιστήμονας, Συνιδρύτρια Κοινωνικής Παρέμβασης Δυτικά, Μέλος της Πρωτοβουλίας κατά των Γυναικοκτονιών

– Μαρία Πετεινάκη, Αρχιτεκτόνισσα, συν- Γραμματέας του Κύκλου Οικοφεμινιστικό Quίνημα

– Ευθύμιος Ραφαήλ Αγγελής, μεταφραστής της έκδοσης.

Με αφορμή τις ακραίες και άκρως επικίνδυνες ομοφοβικές δηλώσεις της ακροδεξιάς και της εκκλησίας για το θέμα του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών, 50+ φεμινίστριες συνυπογράφουν την παρακάτω ανακοίνωση ενάντια στην ομοφοβία και το ρατσισμό.

👇👇👇

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΦΕΜΙΝΙΣΤΡΙΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΦΟΒΙΑ ΤΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

3 Φεβρουαρίου 2024

Το νομοσχέδιο για την ισότητα στο γάμο, το οποίο κατατέθηκε χθες από την Κυβέρνηση στη Βουλή έχει, μεταξύ άλλων, αναδείξει έναν ακραίο και άκρως επικίνδυνο ομοφοβικό λόγο που οδηγεί στον διχασμό της κοινής γνώμης.

Εμείς, οι φεμινίστριες που υπογράφουμε το παρόν κείμενο δηλώνουμε ότι είμαστε κάθετα απέναντι στην ομοφοβία και καταγγέλουμε τις ομοφοβικές και ρατσιστικές επιθέσεις που εξαπολύει σύσσωμος ο ακροδεξιός πολιτικός χώρος και η εκκλησία εναντίον των ομόφυλων ζευγαριών, υπονομεύοντας τόσο τον ανθρωποκεντρικό πολιτισμό όσο και την ουσία της δημοκρατίας.

Μας προκαλούν τρόμο και απέχθεια οι ρατσιστικοί χαρακτηρισμοί τους για τις και τους ομοφυλόφιλες/ους, ότι δήθεν αποτελούν «ντροπή για το ανθρώπινο είδος» ή «αμαρτία» ή απειλή για τον θεσμό της οικογένειας, χαρακτηρισμοί, οι οποίοι ξαναζωντανεύουν ναζιστικές θεωρήσεις και πρακτικές. Υποστηρίζουμε το δικαίωμα των ομόφυλων ζευγαριών στο γάμο και στην τεκνοθεσία όπως και κάθε ανθρώπινο δικαίωμά τους.

Ωστόσο είμαστε αντίθετες με την παρένθετη μητρότητα -είτε πρόκειται για ετερόφυλα, είτε για ομόφυλα ζευγάρια- καθώς θέτει σε κίνδυνο δικαιώματα των γυναικών, επαναφέροντας με μοντέρνο τεχνολογικά τρόπο το ζήτημα του ελέγχου των αναπαραγωγικών τους δυνάμεων, οδηγεί σε εμπορευματοποίηση του γυναικείου σώματος και μπορεί να προκαλέσει μια νέα, ιδιότυπη δουλεμπορία εις βάρος τους.

Η άποψή μας αυτή όμως δεν μας εμποδίζει να δηλώσουμε ότι δεν πρόκειται να επιτρέψουμε στους κάθε είδους υποκριτές και ειδικότερα στην ακροδεξιά, στην εκκλησία και σε όλους τους όψιμους τάχα υποστηρικτές των γυναικείων δικαιωμάτων, να εργαλειοποιήσουν με οποιονδήποτε τρόπο τις μακρόχρονες διεκδικήσεις των γυναικών για τους δικούς τους σκοτεινούς σκοπούς, ιδιαίτερα, όταν όλοι αυτοί αποτελούν σημαντικούς παράγοντες της γυναικείας καταπίεσης και ανισότητας. Οποία, μάλιστα, υποκρισία της Εκκλησίας για τα δικαιώματα των γυναικών, όταν είχε εισήγηση στο συνέδριο γονιμότητας στα Ιωάννινα (ακυρώθηκε μετά από παρέμβασή μας), συντασσόμενη με το ιατρικό λόμπυ της ιατρικώς υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και όταν σιωπά για τα 40.000 κατεψυγμένα έμβρυα, ενώ βγάζει πύρινους λόγους εναντίον των αμβλώσεων.

Εμείς, οι φεμινίστριες που υπογράφουμε το παρόν κείμενο δηλώνουμε ότι παραμένουμε συνεπείς στις αξίες και τα οράματα του φεμινισμού, εκείνου του ουμανιστικού κινήματος που βασίζεται στις πανανθρώπινες αξίες της ισότητας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της αγάπης για τον άνθρωπο και της αλληλεγγύης, του κινήματος που μάχεται για τα δικαιώματα των γυναικών και ευρύτερα τα δικαιώματα των ανθρώπων ανεξάρτητα από φύλο, σεξουαλική προτίμηση, κοινωνική τάξη, θρησκεία, εθνικότητα κ.λπ. και αντιπαλεύει ι τον ρατσισμό και τον σεξισμό απ’ όπου κι αν προέρχονται.

Και στο όνομα ακριβώς του φεμινισμού και των αγώνων του καταγγείλουμε, επίσης, την προσπάθεια εκ νέου εξαφάνισης των γυναικών από τον δημόσιο λόγο που σημειώνεται τον τελευταίο καιρό με την αντικατάσταση του όρου «Γυναίκα» με όρους όπως «άτομα με μήτρα», «άνθρωποι με μήτρα» κ.ά. γεγονός που αποτελεί ακραία μορφή έμφυλης βίας και ευθεία επίθεση προς την θηλυκή μας υπόσταση.

Απέναντι στην απειλή της ακροδεξιάς και του ρατσιστικού–φασιστικού της λόγου, αλλά και κάθε προσπάθειας εκ νέου αορατότητας των γυναικών απ’ όπου κι αν εκπορεύεται, όποιους σκοπούς κι αν υπηρετεί, υψώνουμε τη φωνή μας:

– Κάτω τα χέρια από τα ανθρώπινα δικαιώματα.

– Το ανθρώπινο δικαίωμα της/του μιας/ενός σταματά εκεί που ξεκινά το ανθρώπινο δικαίωμα της/του άλλης/ου.

– Ο όρος Γυναίκες και όσα τον προσδιορίζουν κοινωνικά και βιολογικά παραμένει αδιαπραγμάτευτος.

ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ ΦΕΜΙΝΙΣΤΡΙΕΣ (με αλφαβητική σειρά)

1. Αϊδίνη Σοφία, πρώην Δημοτική σύμβουλος Δήμου Αγ. Παρασκευής, συνταξιούχος τραπεζοϋπάλληλος

2. Ανδρέου Ελένη , Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

3. Αυγητίδου – Παπακώστα Γεωργία, πρώην Γενική Διευθύντρια. Κοινοτική σύμβουλος της 7ης κοινότητας με το Χάρη Δούκα Αθήνα ΤΩΡΑ

4. Αυξεντίου Κατερίνα, βυζαντινολόγος, ιδιωτική υπάλληλος

5. Βαϊου Ντίνα, Ομότιμη Καθηγήτρια ΕΜΠ

6. Βυτοπούλου Ρούλα, Εκπαιδευτικός

7. Γεωργίου Ζωή, Συνταξιούχος Μηχανικός

8.Γιαννακάκη Μαρία, πρώην Βουλεύτρια και Γενική Γραμματέας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

9. Γιαννοπούλου Ευαγγελία, Γενική Γραμματέας Ένωσης Γυναικών Ελλάδος

10. Γιωτάκη Φανή, δικηγόρος

11. Γκασούκα Μαρία, Ομότιμη καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αιγαίου

12.Γκοτσοπούλου Μαρία, Κοινωνική Λειτουργός.

13. Δημητριάδου Δέσποινα, Επίτιμη Δικηγόρος / Συνταξιούχος/ Δικαστική Επιμελήτρια

14. Δουλάμη Παναγιώτα, Συνταξιούχος υπάλληλος του Ελεγκτικού Συνεδρίου

15. Ευαγγελάτου Άννα,  Επιχειρηματίας

16. Κάντα Σοφία, πρώην πρόεδρος Equal Opportunities της UNI EUROPA

17. Καυκά Μαρία, εκπαιδευτικός

18. Κολοβού Μάγδα, μέλος της ΕΙΦ ΕΑΠ

19. Κοσκοβόλη Κατερίνα, Πρώην Αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής – Παιδείας – Πολιτισμού και Ισότητας, πρώην Συνδικαλίστρια εργαζομένων ΟΤΑ.

20. Κοσμά Υβόν, Επίκουρη Καθηγήτρια Τμήματος Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Σπουδών / Πρόεδρος Επιτροπής Ισότητας Πανεπιστημίου Κρήτης

21. Κουκίδου Θάλεια, Χημικός Μηχανικός

22. Κουμπούρα Μαίρη, Εκπαιδευτικός

23. Κουράκου Ευαγγελία, πρώην Πρόεδρος του Συνδέσμου για τα Δικαιώματα της γυναίκας

24. Κυλάκου Καίτη, Δικηγόρος

25. Κώστη Μακρίνα Βιόλα, Πληροφορικός – Μεταδιδακτορική Ερευνήτρια ΕΚΕΤΑ

26. Λιβά Διονυσία, Καλλιτέχνης/ Ιδιωτική Υπάλληλος

27. Λογιάδου Δέσποινα, Πρόεδρος Ένωσης Γυναικών Ελλάδος

28. Μαγουλά Λίλη, Συνταξιούχος δημοσίου

29. Μάρακα Καίτη, φιλόλογος-μουσικός.

30. Μαστρογιάννη Αθηνά, Ψυχολόγος

31. Μαστρογιάννη Μαρία, Συνταξιούχος

32. Μεταξά Ειρήνη, τέως Περιφερειακή Σύμβουλος Αττικής

33. Μπέκου Έφη, πρώην Γενική Γραμματέας Ισότητας

34.Παλαιολόγου Στέλλα, Πρόεδρος Συλλόγου Εργαζομένων ΓΓΙΦ και μέλος της Γραμματείας Ισότητας της ΑΔΕΔΥ.

35. Παναγιωτοπούλου Βασιλική, Αρχιτέκτονας

36. Πανακούλια Σωτηρία, Μηχανικός Περιβάλλοντος

37. Παντελή Γιώτα, Συνταξιούχος χημικός

38. Πετράκη Γεωργία, Ομότιμη Καθηγήτρια Πάντειου Πανεπιστημίου

39. Πλακάκη Μαρία (Μαρουλίνα), tour leader, φεμινίστρια

40. Πόνου Λίλι   Ενδυματολόγος – Σχεδιάστρια Μόδας 

41. Πουρνάρη Μαρία, Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Ιωαννίνω

42. Ροδοπούλου Ευτυχία – Μαρία, Εικαστικός, Εκπαιδευτικός τέχνης

43. Σακκά Ιλεάνα, πρώην συνδικαλιστικό στέλεχος, φεμινίστρια

44. Σαχινίδου Αναστασία, Στέλεχος ΜΟΔ

45. Σιάνου Φωτεινή, ακτιβίστρια για την ειρήνη, μη βία, φεμινίστρια

46. Σιατερλή Βέρα, εικαστικός, φεμινίστρια.

47. Σκούταρη Ρούλα, Εκπαιδευτικός και ποιήτρια

48. Σόφτη Φωτεινή, δικηγόρος

49. Σταματάκη Ελίνα, δημοτική σύμβουλος Δήμου Αγ. Παρασκευής, πολιτική επιστήμων – Διεθνολόγος

50. Σταύρου Ελένη, Πολιτικός Επιστήμονας, Μέλος οργανώσεων για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

51. Στεφανή Όλγα, Δικαστική επιμελήτρια

52. Στεφοπούλου Έφη, Εμπειρογνώμονας Δημόσιας Διοίκησης

53. Στροβολίδου Ηλέκτρα, Μηχανικός

54. Τσιλεκλή – Δρούτσα Γεωργία, Οικονομολόγος, Λογίστρια

Η δολοφονία της Γεωργίας Μουράτη, η γυναικοκτονία της Γεωργίας το βράδυ της Πρωτοχρονιάς στο σπίτι της στη Θεσσαλονίκη, μας έχει συγκλονίσει.

Είναι τραγικό να διαπιστώνεις ότι ένα χέρι που βαφτίζεται «ερωτικό», μπορεί να μεταμορφωθεί με ταχύτητα φωτός σε χέρι ενός αδίστακτου φονιά

και είναι ακόμη πιο τραγικό να μαθαίνεις, από τα δημοσιεύματα που κυκλοφορούν ευρέως, πως ένας εγκληματίας με βαρύτατο ποινικό μητρώο, που έχει καταδικαστεί 4 φορές για ξυλοδαρμό της αδελφής του και του έχει ασκηθεί πρόσφατα δίωξη για τον βιασμό επίσης της αδελφής του, ενώ υπάρχουν σε βάρος του 49 δικογραφίες για βαριά αδικήματα,

πως – αυτός ο δημόσιος κίνδυνος – μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερος.

Και αναρωτιέμαι, ο δολοφόνος – σύντροφος και ο συνεργός του δεν έχουν ονοματεπώνυμο; Το ονοματεπώνυμο της νεκρής δημοσιοποιήθηκε από την πρώτη στιγμή. Γιατί όχι και αυτά των δολοφόνων; Γιατί τόση προστασία;

Η ατιμωρησία είναι ένα τεράστιο ζήτημα, που μπορεί να διευκολύνει τα χέρια αιμοσταγών δολοφόνων και πρέπει να αντιμετωπιστεί με δραστικά και άμεσα μέτρα.

Η προστασία των γυναικών που είναι θύματα βίας, είτε αποφασίζουν να κάνουν καταγγελία, είτε όχι, είναι ένα άλλο τεράστιο ζήτημα, που πρέπει να αντιμετωπιστεί επίσης άμεσα και δραστικά από την αστυνομία, τις δημόσιες δομές προστασίας και το κράτος πρόνοιας.

Όμως, πέρα από αυτά για τις αιτίες πρέπει, κυρίως και κατά προτεραιότητα, να μιλήσουμε. Για τις αιτίες και τις ευθύνες του κράτους, του εκπαιδευτικού συστήματος, των φορέων που προωθούν στρεβλά πρότυπα, της οικογένειας και όλης της κοινωνίας. Για τις ευθύνες τις συλλογικές και τις ατομικές.

Γιατί μόνο αν κατανοήσουμε τις αιτίες και παραδεχτούμε τα λάθη μας, μπορούμε να βγούμε από το μονοπάτι που μας οδηγεί κατευθείαν στο γκρεμό.

Η υπ’ αριθμόν 1 προτεραιότητα πρέπει να είναι η εκπαίδευση στις βασικές αρχές της ανθρώπινης ύπαρξης. Γιατί, λεγόμαστε μεν άνθρωποι, αλλά δεν ξέρω πόσοι συνειδητοποιούμε τι θα πει να είσαι πραγματικά άνθρωπος.

Πώς γίνεται να εκτρέφουμε μια κοινωνία ανθρώπων χωρίς ηθικούς φραγμούς, μια κοινωνία κοινών δολοφόνων; μια κοινωνία που το χρήμα, η δύναμη και η εξουσία θεοποιούνται και έχουν μεγαλύτερη αξία από την ανθρώπινη ζωή και το σεβασμό στην ανθρώπινη ύπαρξη; Πόσες φυλακές χωράνε τόσα κτήνη και τι γίνεται αφού εκτίσουν την ποινή τους, αυτοί οι αδίστακτοι δολοφόνοι;

Θυμάμαι την κριτική που άκουγα ευρέως τα προηγούμενα χρόνια από πολέμιους του γυναικείου κινήματος, ότι τάχα είναι ξεπερασμένο, γιατί πλέον η ισότητα έχει κατακτηθεί. Και θυμώνω για την τόσο εύκολη, επιφανειακή και επικίνδυνη θα έλεγα κριτική, γιατί αποσιωπεί τους κινδύνους.

Ένα Ζωντανό, αυθόρμητο και νέο γυναικείο κίνημα πρέπει να δημιουργηθεί από τη βάση της κοινωνίας, με καθαρό και χωρίς βαρίδια λόγο για να εμπνεύσει, να ενδυναμώσει, να αγκαλιάσει κάθε γυναίκα για ένα κοινό σκοπό: Μια κοινωνία δίκαιη, ισότιμη και ανθρώπινη για όλους τους πολίτες, χωρίς εξαιρέσεις.

«Κι αν στις πιο σημαντικές κυβερνητικές και δημόσιες θέσεις ευθύνης είχαμε κατά πλειοψηφία συνειδητοποιημένες γυναίκες επικεφαλής»; Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος;

Η χειροποίητη αφίσα της φωτογραφίας, που τράβηξα κατά την πρόσφατη επίσκεψή μου στην περιοδική έκθεση του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης «What if women ruled the world?», χρονολογείται από το 1981. Είναι ένα κάλεσμα για συγκέντρωση και πορεία που διοργάνωνε τότε η Γυναικεία ομάδα πρωτοβουλίας ενάντια στη βία και το βιασμό με αφορμή τον ομαδικό βιασμό μιας γυναίκας στου Φιλοπάππου πριν από 42 χρόνια από 12 «ανθρωποειδή», όπως τους χαρακτηρίζει.

42 χρόνια μετά, τι έχει αλλάξει;

Η μετανάστευση δεν είναι αρρώστια, ούτε απειλή.

Είναι η ανάγκη για επιβίωση και ασφάλεια. Είναι η αναζήτηση μιας καλύτερης ποιότητας ζωής, που όλοι ισότιμα δικαιούμαστε.

Από τα πολύ πρώιμα παιδικά μου χρόνια έμαθα, μέσα από τις εικόνες των μεταναστευτικών πουλιών, ότι η μετανάστευση είναι μια φυσική κατάσταση, που μπορεί να περιλαμβάνεται στον κύκλο της ζωής.

Αργότερα, μέσα από τα σχολικά βιβλία έμαθα ότι η μετανάστευση τις περισσότερες φορές είναι αποτέλεσμα βίαιων ανατροπών και συγκρούσεων που προκαλούν ανείπωτο πόνο, όπως το 1922, ή τη δεκαετία του 1950 ή και αργότερα.

Τις τελευταίες δεκαετίες, στην πράξη είδα ότι η μετανάστευση αντιμετωπίζεται από τους περισσότερους, με τοίχους που υψώνονται, ή με ένα απλό γύρισμα της πλάτης και πάντα χωρίς ενσυναίσθηση.

Τι κι αν τα δικά μας παιδιά αναγκάστηκαν ή/και αναγκάζονται ακόμη στις μέρες μας να μεταναστεύουν για να εργαστούν με καλύτερες συνθήκες.

Ένα είναι σίγουρο. Ότι μιλάμε για 300 περίπου εκατομμύρια ανθρώπους σε όλον τον κόσμο, που τις περισσότερες φορές είναι εκτεθειμένοι στη φτώχεια, το ρατσισμό, την εργασιακή ή σεξουαλική εκμετάλλευση και την κοινωνική περιθωριοποίηση, γιατί απλά δεν βρίσκουν ευήκοα ώτα και ανοιχτές αγκαλιές ανάμεσα σε εμάς τους κάθε φορά προνομιούχους, που νομίζουμε πως η ευτυχία και το δικαίωμα στη ζωή είναι αποκλειστικά δικό μας προνόμιο.

Ευθύνη μας είναι, μαζί να παλέψουμε με αλληλεγγύη, για μια δίκαιη, ειρηνική και ισότιμη κοινωνία για όλους.

International Migrants Day

Δεν σιωπούμε στα εγκλήματα βίας και τα σεξουαλικά εγκλήματα κατά γυναικών από όπου και αν προέρχονται.
Δηλώνουμε αλληλέγγυες και αντιμετωπίζουμε με ενσυναίσθηση τις γυναίκες – θύματα και όχι με ρατσισμό.

========

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 12 γυναικείων οργανώσεων – συλλογικοτήτων

Αλληλεγγύη στις γυναίκες Παλαιστίνιες και Ισραηλινές

Είναι σχεδόν δύο μήνες από την συγκέντρωση των γυναικών, στις 4 Οκτωβρίου 2023 Ισραηλινές και Παλαιστίνιες, της ισραηλινής οργάνωσης Women Wage Peace και της παλαιστινιακής οργάνωσης Women of the Sun, ντυμένες στα λευκά και τα τιρκουάζ, με χιτζάμπ και καπέλα, συναντήθηκαν στο τείχος μεταξύ της Δυτικής Ιερουσαλήμ και της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης. Τρεις ημέρες πριν από τις επιθέσεις της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου, και διάβασαν ένα κάλεσμα των μητέρων για μη βίαιη επίλυση της σύγκρουσης, γραμμένη και από τις δύο οργανώσεις.
«Εμείς, οι Παλαιστίνιες και οι Ισραηλινές μητέρες, είμαστε αποφασισμένες να σταματήσουμε τον φαύλο κύκλο της αιματοχυσίας και να αλλάξουμε την πραγματικότητα της δύσκολης σύγκρουσης μεταξύ των δύο εθνών, προς όφελος των παιδιών μας».

Δύο μήνες μετά διαπιστώνουμε ότι γυναίκες και κορίτσια όλων των ηλικιών είναι μεταξύ εκείνων που κρατούνται όμηροι από τη Χαμάς, καθώς και εκείνων που τραυματίζονται και σκοτώνονται από βομβαρδισμούς αδιακρίτως του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας.

Μας ανησυχεί ιδιαίτερα το γεγονός ότι, παρόλο που ολόκληρες κοινότητες υφίστανται τις συνέπειες των ένοπλων συγκρούσεων, οι γυναίκες και τα κορίτσια σε όλον τον κόσμο γίνονται όλο και περισσότερο τα κύρια θύματα, εξαιτίας του φύλου τους και της κοινωνικής τους θέσης, οι γυναίκες είναι εκείνες που επωμίζονται την επιβίωση της οικογένειας και τις συνέπειες μετά τον πόλεμο.

Αυτό έγινε απολύτως εμφανές τόσο στις τελευταίες πολεμικές συγκρούσεις στην Ασία και την Ουκρανία, όσο και στις πολύ πρόσφατες στη Μέση Ανατολή.

Κάτω από αυτές τις επείγουσες συνθήκες, ως γυναίκες της προόδου δεν μπορούμε να παραμένουμε σιωπηλές.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας σε όλες τις γυναίκες του κόσμου, που έχουν πέσει θύματα βίας, βιασμών, βασανιστηρίων, σεξουαλικής εκμετάλλευσης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης σε καταστάσεις πολεμικών συγκρούσεων, σε συνθήκες κατοχής και υποδούλωσης.

Δηλώνουμε αλληλέγγυες στις ισραηλινές γυναίκες και καταγγέλλουμε τους βιασμούς και τη σεξουαλική βία που έγιναν κατά τη διάρκεια της επίθεσης της Χαμάς, ‘oπου βρέθηκε νεκρή η καναδο – ισραηλινή ακτιβίστρια για την ειρήνη Βίβιαν Σίλβερ που είχε αφιερώσει την ζωή της στον αγώνα για την ειρηνική επίλυση και την ειρηνική συνύπαρξη των δύο λαών.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στις Παλαιστίνιες γυναίκες και τα κορίτσια – αθώα θύματα των πολεμικών συγκρούσεων στη Γάζα.

Υπολογίζεται ότι το 67% όσων έχουν σκοτωθεί στην Γάζα είναι γυναίκες και παιδιά. Γυναίκες δημοσιογράφοι, ιατρικό προσωπικό, προσωπικό του ΟΗΕ και οργανώσεων των πολιτών.

Ο ΟΗΕ να εργαστεί για την λύση των δύο κρατών και με την συμμετοχή στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις των γυναικείων οργανώσεων Ισραήλ και Παλαιστίνης και σύμφωνα με την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ΣΑ1325/2000.

Οι υπογράφουσες οργανώσεις

– Ελληνικό Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης
– Ευρωπαϊκό Δίκτυο κατά της Βίας (ΕΔκΒ)
– ΧΕΝ Ελλάδος
– ΜΗΤΕΡΑΣ ΕΡΓΟΝ Σύλλογος Πολύτεκνων Μητέρων
– Ομάδα Γυναικείων Δικαιωμάτων Κοινωνική Παρέμβαση Δυτικά
– Σύλλογος εργαζομένων Γενικής Γραμματείας Ισότητας των φύλων «Δώρα Κατσιβαρδάκου»
– Οι μαμάδες Mother Wings Greece
– Δίκτυο Γυναικών Συγγραφέων κατά της Έμφυλης Βίας και των Γυναικοκτονιών, «η φωνή της»
– STRONG ME – Κίνημα για την πρόληψη & καταπολέμηση της έμφυλης βίας.
– Γυναικεία ομάδα Αυτοάμυνας NIMERTIS
– ACTIONART ΝΠΙΔ
– Artivism Movement 

Σύμφωνα με τα πρόσφατα αποτελέσματα της 1ης πανελλήνιας έρευνας για την έμφυλη βία, που διεξήγαγε το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών – ΕΚΚΕ, σε συνεργασία με την Eurostat:
📌 90,1% των γυναικών έχει την αίσθηση ότι η συχνότητα της ενδοσυντροφικής βίας είναι πολύ ή αρκετά συχνή
📌 40,2% των γυναικών έχει βιώσει ψυχολογική βία από σύντροφο
📌 48,38% των γυναικών ηλικίας 18-29 έχει βιώσει ψυχολογική βία από σύντροφο
📌 54,6% των γυναικών ηλικίας 18-29 έχει βιώσει σεξουαλική παρενόχληση στην εργασία
📌 35% των γυναικών δεν γνωρίζει για τη λειτουργία της τηλεφωνικής γραμμής SOS 15900

Για την έρευνα συμπληρώθηκαν, μέσα σε 8 μήνες, 11.500 ερωτηματολόγια από τυχαίο δείγμα σε όλη την επικράτεια. Πολύ λογικό οι ερευνητές του ΕΚΚΕ να αγωνιούν για τη συνέχιση της χρηματοδότησης, ώστε η έρευνα αυτή να γίνεται σε τακτική βάση.
Τα μετρήσιμα και αξιόπιστα στοιχεία είναι απολύτως αναγκαία για τον σχεδιασμό των αναγκαίων πολιτικών και μέτρων πρόληψης και καταπολέμησης της έμφυλης βίας

Σήμερα, διεθνή ημέρα για την εξάλειψη της έμφυλης βίας, ενώνουμε τις φωνές μας για να διεκδικήσουμε ηχηρά και σε καθημερινή βάση έναν κόσμο που οι γυναίκες και τα κορίτσια θα ζουν ελεύθερα χωρίς φόβο, έναν δίκαιο κόσμο που θα επικρατεί ο σεβασμός απέναντι στον άνθρωπο, ανεξαρτήτως φύλου.

No Excuse for gender based Violence
Stop Violence Against Women 16 days of activism

Πριν λίγες μέρες, ανήμερα της Παγκόσμιας ημέρας για τα δικαιώματα του παιδιού, θυμηθήκαμε όλοι την υπογραφή της Διεθνούς Σύμβασης του ΟΗΕ για τα δικαιώματα του παιδιού, το 1989.

Όμως, όταν η βία και το bullying μεταξύ παιδιών και εφήβων έχουν λάβει, σήμερα, επικές διαστάσεις και είναι πλέον καθημερινά φαινόμενα, που συμβαίνουν ακόμη και μέσα στα σχολεία, δεν είναι δυνατόν να μένουμε σε ευχολόγια και οράματα για το μέλλον.

Είναι ανάγκη να ξεκινήσει κατ’ αρχήν επείγουσα έρευνα για τις συνθήκες και τις αιτίες.

Πως φτάσαμε ως εδώ;

Τι είναι αυτό που τροφοδοτεί τη βία ανάμεσα στα παιδιά και τους εφήβους;

Ποιός είναι ο ρόλος της οικογένειας, του σχολείου, των ΜΜΕ, των βίαιων βιντεοπαιχνιδιών, των βίαιων τραγουδιών, της έλλειψης φυσικών και σωματικών δραστηριοτήτων για τα παιδιά της πόλης, στην παραγωγή στρεβλών προτύπων;

Που είναι το λάθη για να τα διορθώσουμε πριν να είναι πολύ αργά;

Τα παιδιά είναι το μέλλον και σε αυτό το μέλλον πρέπει να δώσει προτεραιότητα το κράτος, η κοινωνία, τα προοδευτικά πολιτικά κόμματα με σημαντικές και ρηξικέλευθες πρωτοβουλίες, όχι στην κατεύθυνση της αστυνόμευσης και της απαγόρευσης, όπως συχνά ακούγεται από ακραία συντηρητικές φωνές, αλλά με έμφαση στην εκπαίδευση, την ενσυναίσθηση, την προστασία και συνολικά στην αλλαγή προτύπων και παραδείγματος.

Είμαι σίγουρη πως τέτοιες πρωτοβουλίες περιμένουν πολλοί συμπολίτες μου που σήμερα βλέπουν, προβληματίζονται, αλλά επιλέγουν να σιωπούν.

10 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την ψυχρή δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι, με δράστες μέλη της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή.

Σήμερα που ο φασισμός μας χτυπά απειλητικά την πόρτα ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ, ότι το χέρι των ναζί όπλισε τότε το μίσος απέναντι σε έναν νέο άνδρα, που στοχοποιήθηκε για την αντιφασιστική του δράση.

Ο φασισμός μπορεί να βρίσκεται παντού. Στο δρόμο, στις πλατείες, στα σχολεία, στα ΜΜΕ, στο διαδίκτυο. Δεν τον συναντάμε μόνο σε οργανωμένες ομάδες και δεν τελειώνει με καταδίκες. Είναι θέμα κουλτούρας, νοοτροπίας, εκπαίδευσης.

Φασισμός είναι να μην αποδέχεσαι την άλλη άποψη, να μην αποδέχεσαι το διαφορετικό. Φασισμός είναι η ξενοφοβία, η πατριαρχία που τροφοδοτεί την έμφυληβία, η Ρομαφοβία, η τρανσφοβία, ο αντισιωνισμός, η αδικαιολόγητη αστυνομική βία.

Σήμερα και κάθε μέρα δίνουμε ένα ηχηρό μήνυμα κατά του φασισμού. Ένα μήνυμα για ειρηνική συνύπαρξη, αλληλεγγύη, σεβασμό στον άνθρωπο και ιδιαίτερα στον πιο ευάλωτο, σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και στη διαφορετικότητα. Τιμή στον Παύλο και στους αγώνες του, που είναι και δικοί μας διαχρονικοί αγώνες.

Την Τετάρτη 3 Μαϊου 2023 πραγματοποιήθηκε με επιτυχία στα γραφεία της ΟΤΟΕ η εκδήλωση της Πρωτοβουλίας κατά των Γυναικοκτονιών «ΠΑΡΤΕ ΘΕΣΗ ενάντια στις έμφυλες ανισότητες», στην οποία συμμετέχουν 24 γυναικείες οργανώσεις μεταξύ των οποίων και η Ομάδα Γυναικείων Δικαιωμάτων της Κοινωνικής Παρέμβασης που εκπροσωπώ.

Στην εκδήλωση είχα την τιμή και τη χαρά να παρουσιάσω ενώπιον εκπροσώπων πολιτικών κομμάτων, βουλευτών/τριων, υποψήφιων βουλευτών/τριων, εκπροσώπων γυναικείων οργανώσεων, δημοσιογράφων, επιστημόνων/ισσών και πολιτών τις διεκδικήσεις μας ενάντια στις έμφυλες ανισότητες και την έμφυλη βία.

Ακολουθεί παρακάτω η ομιλία μου – παρουσίαση των αιτημάτων μας κατά την εκδήλωση.

«Η χώρα μας έχει ένα ολοκληρωμένο νομικό πλαίσιο που χτίστηκε από το 1983 και μετά, με αφετηρία τη μεγάλη μεταρρύθμιση του οικογενειακού δικαίου που ήταν έργο ΠΑΣΟΚ και ακολούθησε με την ίδρυση ενός ολοκληρωμένου δικτύου δομών προστασίας για γυναίκες θύματα έμφυλης βίας επί Κυβέρνησης Γιώργου Α. Παπανδρέου και θητείας της κας Μαρίας Στρατηγάκη στη Γενική Γραμματεία Ισότητας των φύλων, αλλά και με άλλες σημαντικές μεταρρυθμίσεις που έγιναν στη συνέχεια από την επόμενη Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το 2019.

Παρόλα αυτά, οι διεθνείς δείκτες ισότητας δείχνουν μια κατάσταση που δεν είναι τιμητική για μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για παράδειγμα η χώρα μας είναι τελευταία στο Δείκτη Ισότητας του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την ισότητα των φύλων (EIGE) και κατέχει την 100^η θέση στην Έκθεση για την Ισότητα των φύλων του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ

Οι έμφυλες ανισότητες και η έμφυλη βία καλπάζουν. Όμως, μια δημοκρατική, προοδευτική κοινωνία δεν μπορεί να αποδέχεται το γεγονός ότι οι γυναίκες που αποτελούν το 51,3 % του συνολικό πληθυσμού της είναι αντιμέτωπες με έμφυλες ανισότητες, έμφυλη βία, σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους  και δεν έχουν ισότιμα ενεργό ρόλο στις αποφάσεις που τις αφορούν.

Θα σας παρουσιάσω συνοπτικά παρακάτω, τις 12 κατηγορίες αιτημάτων μας με τις αντίστοιχες διεκδικήσεις, που απευθύνουμε προς τα κόμματα και ζητάμε τη δημόσια δέσμευση για την υλοποίησή τους.

ΑΙΤΗΜΑ 1 – Οι γυναίκες στην πολιτική

Η συμμετοχή των γυναικών στο ελληνικό κοινοβούλιο είναι μόλις 21,5% . Η Ελλάδα κατέχει την 103^η θέση στην παγκόσμια κατάταξη των χωρών σε σχέση με τον αριθμό γυναικών στα εθνικά κοινοβούλια. Χειρότερα είναι τα νούμερα για την τοπική αυτοδιοίκηση. Ελάχιστες δήμαρχοι και 1 περιφερειάρχης.

Το μέτρο της ποσόστωσης στο φύλο χρησιμοποιείται στρεβλά ως εργαλείο για τη μη ψήφιση γυναικών με το επιχείρημα ότι “οι γυναίκες θα εκλεγούν έτσι και αλλιώς λόγω ποσόστωσης».

Η ισότιμη συμμετοχή των γυναικών στα κέντρα λήψης αποφάσεων θα πρέπει να ξεκινήσει πιστεύουμε πρώτα από το εσωτερικό των κομμάτων, ώστε γυναίκες και άνδρες να έχουν ίσες ευκαιρίες και ίδια εκπροσώπηση σε όλα τα κομματικά όργανα.

Ζητάμε από τα κόμματα να υιοθετήσουν το μέτρο της ποσόστωσης 50 / 50 με τέτοιο τρόπο, ώστε οι γυναίκες υποψήφιες να μην επιλέγονται μόνο παραμονές εκλογών για να κοσμούν τα ψηφοδέλτια, αλλά και για να έχουν ισότιμες και  ίσες ευκαιρίες  για την εκλογή τους. Αυτό σημαίνει ότι τα κόμματα πρέπει να αναλάβουν πρωτοβουλίες για  τη  Ενδυνάμωση – Επιμόρφωση – Υποστήριξη των γυναικών υποψηφίων στις εκλογές.

Ζητάμε την αύξηση του ποσοστού συμμετοχής των γυναικών στα επόμενα Υπουργικά Συμβούλια. Δεν είναι δυνατόν να ακούγεται για παράδειγμα από το στόμα του πρωθυπουργού, ότι ήθελε αλλά δεν βρήκε γυναίκες ικανές για το Υπουργικό Συμβούλιο.

Εδώ πρέπει να τονίσουμε, με αφορμή τα περιστατικά έμφυλης βίας και το κίνημα metoo, ότι τα κόμματα θα πρέπει να έχουν ευαισθησία για αυτά τα θέματα και να μην δείχνουν καμία ανοχή σε περιστατικά έμφυλης βίας.

ΑΙΤΗΜΑ 2 – Γυναίκες και εργασία

Στον εργασιακό χώρο οι γυναίκες αντιμετωπίζουν μεγάλες εμπόδια και έμφυλες ανισότητες και τα ποσοστά συμμετοχής των γυναικών στην αγορά εργασίας είναι παραδοσιακά χαμηλότερα από αυτά των ανδρών. Οι γυναίκες είναι αντιμέτωπες με μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας διαχρονικά, μισθολογικό χάσμα, εργασιακή εξουθένωση, σεξουαλική και εργασιακή παρενόχληση, ελλιπή προστασία της μητρότητας, αντιμετωπίζουν σοβαρά εμπόδια όταν θέλουν να κάνουν καριέρα.

Αυτές οι δυσκολίες και ανισότητες πρέπει να αντιμετωπισθούν αποτελεσματικά και να ληφθούν μέτρα για την εξισορρόπηση της οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής, ώστε οι εργαζόμενες μητέρες να έχουν τη δυνατότητα παράλληλα με την εργασία τους να μεγαλώνουν και τα παιδιά τους.

ΑΙΤΗΜΑ 3 – Ανασύσταση της πρώην Γενικής Γραμματείας Ισότητας των φύλων

Η ΓΓΙΦ έπαιξε ένα ιδιαίτερο σημαντικό ρόλο στην καταπολέμηση των έμφυλων ανισοτήτων από την ιδρυσή της το 1985 και αποτελεί οπισθοδρόμηση το γεγονός ότι, ένας τόσο σημαντικός κρατικός πυλώνας για την ισότητα των φύλων έφτασε στο σημείο από το 2019 και μετά να υποβαθμιστεί συστηματικά παρά τις σφοδρές αντιδράσεις του γυναικείου κινήματος και του συλλόγου εργαζομένων. Ουσιαστικά, έχασε τον οριζόντιο – διακριτό χαρακτήρα των πολιτικών ισότητας που θα πρεπε να έχει και συνδέθηκε με τη  δημογραφική πολιτική και την οικογένεια.

Παράλληλα από το 2020 και μετά ο προϋπολογισμός δαπανών της ΓΓΙΦ για τις εξωστρεφείς δράσεις της σημείωσε κατακόρυφη πτώση ( ήταν μηδενικός το 2020, 29.000 ευρώ το 2022 , ενώ το 2019 ήταν 400.000 ευρώ.)

Διεκδικούμε

• την επανασύσταση της ΓΓΙΦ και την επιστροφή της όπως και του ΚΕΘΙ στο Υπουργείο Εσωτερικών και την αποσύνδεσή της από την δημογραφική πολιτική και την οικογένεια
• Την υιοθέτηση της διάστασης του φύλου σε όλες τις αποφάσεις, διατάξεις, πρoϋπολογισμούς δαπανών κλπ για την προώθηση της ισότητας των φύλων.
• τη διάθεση επαρκών κονδυλίων από τον προϋπολογισμό τόσο για τη λειτουργία και το έργο της ΓΓΙΦ, όσο και για τη λειτουργία των δομών καταπολέμησης της έμφυλης βίας, ώστε να μην απειλούνται με υποχρηματοδότηση ή κλείσιμο.

ΑΙΤΗΜΑ 4 – Πρόληψη και καταπολέμηση της έμφυλης βίας

Τα τελευταία χρόνια έχουμε μια ανησυχητική αύξηση των γυναικοκτονιών και της  ενδοοικογενειακής βίας. Τα στοιχεία της Αστυνομίας δείχνουν ότι το 2021 είχαμε 61% αύξηση, ενώ το 2022 είχαμε 99,79% αύξηση σε σχέση με το 2020,

Είναι αναγκαίο να ληφθούν άμεσα δραστικά μέτρα για την πρόληψη και καταπολέμηση της έμφυλης βίας. Πάγιο αίτημά μας είναι η νομική αναγνώριση του όρου γυναικοκτονία ως διακριτού αδικήματος στον Ποινικό μας Κώδικα,

Πρέπει επίσης να δοθεί έμφαση στην εκπαίδευση για την αλλαγή  των στερεοτύπων και να προωθηθεί η κουλτουρα του σεβασμού στον άνθρωπο.

ΑΙΤΗΜΑ 5 – Ίδρυση Ενιαίων Κέντρων αναφοράς για θύματα έμφυλης βίας και βιασμών

Για να γίνει απολύτως κατανοητή η σημερινή κατάσταση, θα ήθελα να αναφέρω την περίπτωση της 12χρονης θύμα διαδοχικών βιασμών και σωματεμπορίας στον Κολωνό και για τον απαράδεκτο τρόπο που το θύμα αντιμετωπίστηκε από τις κρατικές αρχές και από κάποια ΜΜΕ, με αποτέλεσμα την επαναθυματοποίηση της, την ψυχική και οικονομική εξόντωση της ίδιας και της οικογένειάς της. Ουσιαστικά, η υπόθεση αυτή δείχνει την απουσία του κοινωνικού κράτους και την έλλειψη οργανωμένης – ολιστικής προστασίας και στήριξης για τα θύματα κακοποίησης

Διεκδικούμε την ίδρυση και επαρκή λειτουργία Ενιαίων Κέντρων Αναφοράς για τα θύματα έμφυλης βίας, όπως προβλέπεται από τη Σύμβαση της Κων/πολης, καθώς και τη δημιουργία εξειδικευμένων και επαρκώς εξοπλισμένων κέντρων κρίσεων βιασμού σε όλη την Ελλάδα με εξειδικευμένες υπηρεσίες ιατροδικαστικής, συμβουλευτικής, νομικής και ψυχολογικής στήριξης για τις ανάγκες των θυμάτων βιασμού και σεξουαλικής βίας που θα λειτουργούν σε 24 ωρη βάση.

ΑΙΤΗΜΑ 6 – Διεύρυνση – αναβάθμιση του δικτύου δομών στήριξης θυμάτων έμφυλης βίας

Η λειτουργία του είναι σήμερα επισφαλής, αντιμετωπίζεται από την Κυβέρνηση σαν να έχει ημερομηνία λήξης, δεν είναι επαρκώς εξοπλισμένο με εξειδικευμένο και εκπαιδευμένο προσωπικό και δεν υπάρχει πρόβλεψη για διάθεση κονδυλίων από τον κρατικό προϋπολογισμό. Θεωρούμε ότι είναι κρίσιμο να αξιοποιηθούν κονδύλια του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης για την αναβάθμιση και διεύρυνση του δικτύου δομών στήριξης θυμάτων έμφυλης βίας. Επίσης χρειάζεται να εξασφαλιστεί ο δημόσιος χαρακτήρας των δομών στήριξης, η μονιμοποίηση του συνόλου των εργαζομένων και η διασφάλιση αξιοπρεπών συνθηκών εργασίας τους

Το ωράριο λειτουργίας των συμβουλευτικών κέντρων πρέπει να διευρυνθεί για να καλύπτει τις ανάγκες των εργαζόμενων κακοποιημένων γυναικών,  οι ξενώνες να είναι προσβάσιμοι σε γυναίκες με αναπηρία και να προβλέπεται σχέδιο για ασφαλή επανένταξη των γυναικών θυμάτων μετά τη σύντομη παραμονή τους στους ξενώνες (3 μήνες)

ΑΙΤΗΜΑ 7 – Συγκέντρωση – επεργασία δεδομένων για στατιστικούς σκοπούς

Δεν γίνεται σήμερα συστηματική συγκέντρωση δεδομένων από επίσημο κρατικό φορέα για τα δεδομένα έμφυλης βίας, τις δικαστικές αποφάσεις, τις καταδίκες,  τις ποινές κ.α. με συνέπεια να μην έχουμε στατιστικά δεδομένα, που είναι αναγκαία για τη λήψη σωστών αποφάσεων με κριτήριο την ισότητα των φύλων.

Ζητάμε να ξεκινήσει άμεσα η συγκέντρωση και επεξεργασία με συστηματικό τρόπο των δεδομένων για τις έμφυλες ανισότητες από το Παρατηρητήριο της Γενικής Γραμματείας Ισότητας και τα στοιχεία αυτά να δημοσιεύονται για να είναι ελεύθερα προσβάσιμα σε κάθε πολίτη.

ΑΙΤΗΜΑ 8 –  Αντιμετώπιση των παθογενειών στη δικαιοσύνη

Μας ανησυχεί ιδιαίτερα η αυξανόμενη χρήση του όρου γονεϊκή αποξένωση στις δικαστικές αίθουσες και αποφάσεις, που χρησιμοποιείται συχνά από τους δράστες ενδοοικογενειακής βίας και δικηγόρους τους, που επιχειρούν να αποδείξουν ότι οι καταγγελίες είναι ψευδείς προκειμένου να αφαιρέσουν τη γονική μέριμνα από τη μητέρα.

Πάγιο αίτημά μας είναι η θέσπιση και λειτουργία οικογενειακών δικαστηρίων με αρμοδιότητα να αποφασίζουν με πρωταρχικό κριτήριο το συμφέρον του παιδιού για τη γονική μέριμνα, την επιμέλεια και την επικοινωνία για υποθέσεις που υπάρχει ενδοοικογενειακή βία.

Σημαντικό πρόβλημα στην Ελλάδα είναι η καθυστέρηση στην απονομή της δικαιοσύνης, που στις περιπτώσεις βίας κατά των γυναικών συνεπάγεται μακρόχρονο βασανιστήριο για τα θύματα και μεγάλη οικονομική επιβάρυνση. Το θέμα αυτό πρέπει να ρυθμιστεί άμεσα από την πολιτεία.

ΑΙΤΗΜΑ 9 –   Αντιμετώπιση της δευτερογενούς θυματοποίησης των θυμάτων έμφυλης βίας από την Ελληνική Αστυνομία

Πολλές φορές οι πρακτικές που χρησιμοποιεί η Ελληνική αστυνομία σε περιστατικά έμφυλης βίας δεν προστατεύουν τις γυναίκες θύματα, αντίθετα τις εκθέτουν σε κινδύνους δευτερογενούς θυματοποίησης, ακόμη και σε κινδύνους για τη ζωή τους. Είναι γνωστή για παράδειγμα η δημόσια δήλωση του συνδικαλιστή – εκπροσώπου των αστυνομικών υπαλλήλων αμέσως μετά τη γυναικοκτονία της Καρολάιν, που έδινε οδηγίες προς τους επίδοξους γυναικοκτόνους, πώς να συμπεριφερθούν μετά το έγκλημα, για να έχουν ελαφρυντικά και να πετύχουν μείωση της ποινής τους

Πρέπει να ληφθούν άμεσα μέτρα για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της δευτερογενούς θυματοποίησης των γυναικών θυμάτων έμφυλης βίας από την Ελληνική Αστυνομία, την Δικαιοσύνη και τις Υπηρεσίες Υποστήριξης. 

Να εξασφαλιστεί επαρκής στελέχωση των αρμόδιων υπηρεσιών και να γίνεται συστηματική εκπαίδευση των αστυνομικών στα θέματα της έμφυλης βίας και έμφυλων ανισοτήτων.

ΑΙΤΗΜΑ 10 – Κατάργηση Νόμου Τσιάρα

Ο Νόμος 4800/2021, γνωστός και ως Νόμος Τσιάρα, έχει προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις του γυναικείου κινήματος, αφού αποτελεί κατάφορη παραβίαση της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης και των Διεθνών Συμβάσεων για τα Δικαιώματα του Παιδιού, γιατί άλλαξε τον παιδοκεντρικό χαρακτήρα του οικογενειακού δικαίου και δημιούργησε σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα, οξύνοντας τις ενδοοικογενειακές αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις. Φτάνει δε ως το σημείο να ποινικοποιήσει την επιλόχεια κατάθλιψη.

Ενώ, με τη ρύθμιση για  τη συνεπιμέλεια, που ισχύει αυτόματα (χωρίς να απαιτείται πλέον δικαστική απόφαση), όλοι οι κατηγορούμενοι ως δράστες ενδοοικογενειακής βίας μπορούν να έχουν πρόσβαση και απεριόριστο έλεγχο στη ζωή των θυμάτων τους, μέχρι την τελεσίδικη απόφαση του δικαστηρίου.

Ζητάμε την κατάργηση του Νόμου Τσιάρα και επαναφορά ρυθμίσεων του προηγούμενου Νόμου 1329/83.

Ζητάμε κρατική, οικονομική και κοινωνική μέριμνα για τα παιδιά των διαζευγμένων οικογενειών με βάση εισοδηματικά κριτήρια/ ιδιαιτέρως για τα παιδιά οικογενειών με χαμηλά εισοδήματα ή παιδιά που είναι ευάλωτα, κοινωνικά αποκλεισμένα, κ.λπ.

ΑΙΤΗΜΑ 11 –   Εκπαίδευση – επιμόρφωση για τα θέματα της ισότητας

Πολύ σημαντικό θέμα είναι η συστηματική και επαρκής εκπαίδευση – επιμόρφωση – ευαισθητοποίηση των πολιτών, αστυνομικών, δικαστικών, δικηγόρων, υγειονομικών, εκπαιδευτικών, ειδικών επαγγελματιών, δημοσίων – ιδιωτικών υπαλλήλων κ.α. για την έγκαιρη διάγνωση, πρόληψη/καταπολέμηση της έμφυλης βίας και των έμφυλων ανισοτήτων.

Ζητάμε την ένταξη του μαθήματος της σεξουαλικής αγωγής καθώς και των δικαιωμάτων των παιδιών όπως προβλέπονται στη Διεθνή σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού, σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης, ως υποχρεωτικό μάθημα.

ΑΙΤΗΜΑ 12 – Αντιμετώπιση του σεξισμού, μισογυνισμού και ρατσισμού στα ΜΜΕ

Πολλά ΜΜΕ είναι γνωστό ότι διακινούν σεξιστικά, μισογυνικά και ρατσιστικά πρότυπα, παραβιάζοντας πολλές φορές ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα, ενώ βγάζουν στη δημοσιότητα τμήματα από τις δικογραφίες ακόμη και ιατροδικαστικές εκθέσεις.

Οι γυναικείες οργανώσεις έχουν επανειλημμένα καταγγείλει αυτές τις πρακτικές στο ΕΣΡ αλλά χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Το ΕΣΡ πρέπει να λάβει δραστικά μέτρα για να αντιμετωπισθούν αποτελεσματικά αυτά τα φαινόμενα.

Ζητάμε να ενταχθούν στο πρόγραμμα των ΜΜΕ ενημερωτικές εκπομπές για την ισότητα των φύλων και την έμφυλη βία και να γίνεται συστηματική εκπαίδευση των δημοσιογράφων για τα θέματα αυτά.

Σας ευχαριστώ »