Κατηγορία: κατά του φασισμου

Τιμή και δόξα στους ήρωες της ανατίναξης της Γέφυρας του Γοργοποτάμου! Υπέρτατη η τιμή να πατάω στα χώματα που έδρασε ο Άρης και όλοι οι αντάρτες της Εθνικής Αντίστασης. Στα βουνά της Ρούμελης! Στη γέφυρα του Γοργοποτάμου!

Την Κυριακή 23/11/2025 διοργανώσαμε με την Κοινωνική Παρέμβαση Δυτικά ολοήμερη επίσκεψη μνήμης στον Γοργοπόταμο.

Παραστήκαμε στις επίσημες εκδηλώσεις μνήμης για την επέτειο της ανατίναξης της Γέφυρας του Γοργοποτάμου

Συμμετείχαμε στον ιστορικό περίπατο που διοργάνωσε το Σωματείο Φίλοι Μουσείου Εθνικής Αντίστασης και Σύγχρονης Ιστορίας Ρούμελης με οδηγό – ξεναγό την ιστορικό Βασιλική Λάζου.

Επισκεφθήκαμε το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης Λαμίας, όπου η ιστορικός Βασιλική Λάζου μας έκανε μια εξαιρετική ξενάγηση στην περιοδική έκθεση «Τα σαμποτάζ της Αντίστασης»

Τραγουδήσαμε όλες/οι μαζί αντιστασιακά – αντάρτικα τραγούδια.

📌 Η ανατίναξη της Γέφυρας του Γοργοποτάμου, τη νύχτα της 25ης Νοέμβρη 1942, από τους αντάρτες του ΕΛΑΣ και της ΕΔΕΣ, σε συνεργασία με Βρετανούς κομάντος, ήταν μια κορυφαία πράξη αντίστασης κατά της διάρκεια της Γερμανικής κατοχής.

📌 Είχε προηγηθεί συνάντηση του Άρη Βελουχιώτη με τον Ναπολέοντα Ζέρβα και τον Βρετανό Έντι Μάιερς, όπου συμφωνήθηκε να συνεργαστούν για να γίνει το σαμποτάζ, γνωστό και ως «επιχείρηση Χάρλινγκ».

📌 40 χρόνια μετά, το 1982 η σοσιαλιστική Κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου αναγνώρισε την Εθνική Αντίσταση και καθιέρωσε την 25η Νοεμβρίου, επέτειο της ανατίναξης του Γοργοποτάμου, ως επίσημη ημέρα εορτασμού της Εθνικής Αντίστασης

📌 Στις 25 Νοέμβρη 1942 οι Έλληνες ενώθηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία για έναν κοινό σκοπό. Να πολεμήσουν ενάντια στο φασισμό και να κατακτήσουν την ελευθερία τους.

Ας μας γίνει αυτό μάθημα και οδηγός μας στη σύγχρονη εποχή. Χρέος μας είναι η ενότητα και οι κοινοί αγώνες ενάντια στο φασισμό.

Για ειρήνη, δημοκρατία, ισότητα, κοινωνική δικαιοσύνη.

Την Πέμπτη 16 Οκτωβρίου 2025 πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία η αντιφασιστική εκδήλωση ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΒΑΘΙΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΤΟΝ, που συνδιοργάνωσαν η Κοινωνική Παρέμβαση Δυτικά και η εφημερίδα Αιγάλεω, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δημαρχείου Χαϊδαρίου.

📌 Η εκδήλωση έγινε με αφορμή την επέτειο των 81 χρόνων από την απελευθέρωση της Αθήνας από τους ναζί κατακτητές, όμως δεν είχε χαρακτήρα επετειακό.

Στόχος μας ήταν να αναδείξουμε – αναμοχλεύοντας το παρελθόν αλλά ατενίζοντας στο μέλλον – τις νέες απειλές, περισσότερο ή λιγότερο ορατές, για την ανθρωπότητα και τη δημοκρατία μας. Και, επιπλέον, να συζητήσουμε με ποιους τρόπους μπορούμε να ορθώσουμε ανάστημα για να μην αναγκαστούμε να ζήσουμε, εμείς και τα παιδιά μας, τις μαύρες μέρες που έζησαν οι γονείς και οι παππούδες μας. Και είναι αδιανόητο πως 81 χρόνια μετά το Ολοκαύτωμα των Εβραίων από τους ναζί, συντελείται σήμερα ένα νέο Ολοκαύτωμα από μέρος του εβραϊκού λαού, εις βάρος του λαού της Παλαιστίνης.

📌 Το άνοιγμα και το κλείσιμο της εκδήλωσης έγινε από τα παιδιά της χορωδίας του Μουσικό Σχολείο Ιλίου , που τραγούδησαν αντιφασιστικά τραγούδια.

Προλόγησαν οι εκπρόσωποι των συνδιοργανωτών Ελένη Σταύρου (Κοινωνική Παρέμβαση Δυτικά) και Στέλιος Βασιλειάδης (εφημερίδα Αιγάλεω)

Στη συνέχεια πήραν το λόγο οι 4 ομιλητές

👉 Ο Παναγιώτης Πυρπυρής, Ιστορικός, σύμβουλος εκπαίδευσης των φιλολόγων και μέλος του Ομίλου για την ιστορική εκπαίδευση στην Ελλάδα, μίλησε για τις συνέπειες του φασισμού και της γερμανικής κατοχής στην ελληνική κοινωνία του μεσοπολέμου καθώς και για την σημασία διατήρησης της ιστορικής μνήμης.

👉 Η Αγγέλικα Σαπουνά, εκπαιδευτικός, Υποδιευθύντρια του Μουσικού Σχολείου Ιλίου, μίλησε για τις αιτίες που κάποια παιδιά στρέφονται στην ακροδεξιά και πως μπορούμε να αποτρέψουμε να εισχωρήσει το μικρόβιο του φασισμού στις σχολικές κοινότητες.

👉 Ο Λευτέρης Παπαγιαννάκης, πρόεδρος Δ.Σ. της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, μίλησε για την ξενοφοβία, την ακροδεξιά στροφή στην αντιμετώπιση των προσφύγων – μεταναστών και για την σημασία προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

👉 Ο Δημήτρης Χριστόπουλος , καθηγητής Πολιτειολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, μίλησε για τους παγκόσμιους κινδύνους από το φασισμό, το κοινωνικό φαινόμενο του «Τραμπισμού», την κυριαρχία της ολιγαρχίας του πλούτου και τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης χωρίς κανόνες, καθώς και για τα μέτρα που πρέπει να λάβουν οι οργανωμένες κοινωνίες για την προστασία της δημοκρατίας και της ανθρωπότητας.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκε πλήθος κόσμου, μεταξύ των οποίων:

Η πρώην βουλευτής Χαρά ΚαφαντάρηΒ, ο πρώην Δήμαρχος Αιγάλεω Δημήτρης Μπίρμπας, ο πρώην Δημοτικός Σύμβουλος Χαϊδαρίου Βαγγέλης Ζεβόλης, εκπρόσωποι Οργανώσεων και αντιπροσωπείες από τα κόμματα ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ & ΚΙΝΗΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Ευχαριστούμε από καρδιάς όλους τους ομιλητές, που μας τίμησαν με την παρουσία τους.

Εγκάρδιες ευχαριστίες στα παιδιά της χορωδίας του Μουσικού Σχολείου Ιλίου για την εθελοντική τους συμμετοχή, όπως και στον Διευθυντή, την Υποδιευθύντρια και τους καθηγητές του Μουσικού Σχολείου που βοήθησαν να επιτευχθεί η συμμετοχή τους.

Ευχαριστούμε θερμά όσες/ους μας τίμησαν με την παρουσία τους καθώς και όσες/ους συνέβαλαν στην υλοποίηση της εκδήλωσης και ιδιαίτερα τα μέλη της Κοινωνικής Παρέμβασης Δυτικά: Κάτια Κατσέλη, Θανάση Μαυρογιώργο, Χρήστο Ρήγα, Χαρά Σαμούχου και Κώστα Σουρβίνο για την δουλειά και το χρόνο τους.

Ευχαριστούμε το Δήμο Χαϊδαρίου για την ευγενική παραχώρηση της αίθουσας.

Στόχευση της εκδήλωσης ήταν η διαδραστική ενίσχυση του μηνύματος ενδυνάμωσης των δημοκρατικών θεσμών, με έμφαση στη συλλογική δράση και τον σεβασμό στην ανθρώπινη ύπαρξη.

Η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη και χρειάζεται να αγωνιζόμαστε συνεχώς για τη διατήρησή της.

Ας μην κυριαρχήσει ο φόβος. Το φασισμό δεν μπορούμε να τον πολεμήσουμε ούτε με τη σιωπή, ούτε με την αδιαφορία.

«Τον φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον Δεν θα πεθάνει μόνος. Τσάκισέ τον».

📍 Η μετανάστευση δεν είναι ένα καινούργιο φαινόμενο. Η ανάγκη για επιβίωση, λόγω πολέμων και οικονομικών συνθηκών, ώθησε τους ανθρώπους στην ξενιτιά από την προϊστορική εποχή.

Στην εποχή μας, εκατομμύρια άνθρωποι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και την πατρίδα τους για να αναζητήσουν ασφάλεια σε άλλους τόπους, λόγω πολεμικών συγκρούσεων, διώξεων, παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους, καταστροφών και – τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο – λόγω των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής.

Οι σύγχρονοι Έλληνες ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει να αναγκάζεσαι να εγκαταλείψεις την εστία σου για να αναζητήσεις μια νέα, άγνωστη για σένα πατρίδα. Και είναι γνωστό ότι, οι Έλληνες πρόσφυγες και μετανάστες αντιμετώπισαν εχθρικό κλίμα στους τόπους υποδοχής και πολλές προκαταλήψεις, όπως και βίαιες επιθέσεις εναντίον τους (ρατσισμός δηλαδή έντονος εις βάρος τους).

Έζησαν τον ξεριζωμό με πολύ βίαιο τρόπο την περίοδο της Μικρασιατικής καταστροφής, όταν 1,5 εκατομμύριο Έλληνες ξεριζώθηκαν από τις εστίες τους στη Μικρά Ασία και εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα.

Τον έζησαν από τις αρχές του 19ου αιώνα, την περίοδο του Α΄και Β΄Παγκόσμιου πόλεμου, την περίοδο της κατοχής και του Εμφυλίου και τη δεκαετία του 1960, όταν αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν κατά κύματα, κυρίως στις ΗΠΑ, Αυστραλία, Καναδά και Γερμανία, λόγω των δύσκολων πολιτικών και οικονομικών συνθηκών.

Τον έζησαν και πολύ πρόσφατα με το brain drain, τη μαζική μετανάστευση νέων επιστημόνων και επαγγελματιών την περίοδο της οικονομικής κρίσης.

Είναι αδιανόητο λοιπόν, πρώην πρόσφυγες/μετανάστες και απόγονοι πρώην προσφύγων/μεταναστών να βλέπουν περίπου σαν εξωγήινους τους σημερινούς ξεριζωμένους που έρχονται στην πόρτα μας και να τους αντιμετωπίζουν σαν να πρόκειται για «εισβολή».

Η ανάγκη τους φέρνει. Ας το σκεφτούμε καλά αυτό.

Και ας κρατήσουμε ζωντανή την ανθρωπιά μας.

Να μην επικρατήσει ο ρατσισμός και οι ακροδεξιές κραυγές.

Το μεταναστευτικό μπορεί να λυθεί μόνο αν αντιμετωπίσουμε τις αιτίες του, που σημαίνει, τουλάχιστον, να έχουμε ανοιχτά μυαλά και ευήκοα ώτα.

Το 1933, πριν το Ολοκαύτωμα των Εβραίων, οργανώθηκε στη ναζιστική Γερμανία από τον Γκέμπελς και εκτελέστηκε από τη Χιτλερική νεολαία ένα Ολοκαύτωμα των βιβλίων και των έργων Τέχνης. Δεκάδες χιλιάδες βιβλία κάηκαν δημοσίως σε 70 πόλεις της χιτλερικής Γερμανίας από φοιτητές, καθηγητές και μέλη του ναζιστικού κόμματος.

Την ίδια περίοδο συντάσσονται οι μαύρες λίστες με προοδευτικούς καλλιτέχνες και ανθρώπους των γραμμάτων. Το 1937 οι ναζί και οι οπαδοί τους στρέφονται εναντίον των έργων Τέχνης, που δεν εκφράζουν τη Χιτλερική Γερμανία.

Πριν λίγες μέρες, ένας βουλευτής κόμματος, που κάποιοι ψήφισαν να είναι στην Ελληνική Βουλή έκανε μια άκρως φασιστική πράξη, που προσβάλει τη δημοκρατία μας και όλους τους δημοκρατικούς πολίτες. Εισέβαλε στην Εθνική Πινακοθήκη και βανδάλισε έργα τέχνης που τα θεωρούσε βλάσφημα και ακατάλληλα με το δικό του μυαλό. (Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι!).

Συνελήφθη μεν αλλά αναρωτιέμαι αν υπάρχει δεσμευτικός Κώδικας Δεοντολογίας των Βουλευτών που αναλόγως με τη σοβαρότητα του παραπτώματος μπορεί να οδηγήσει στην έκπτωση της βουλευτικής τους ιδιότητας, ιδιαίτερα αν αυτό προσβάλει τη δημοκρατία μας.

Συμπερασματικά, όποιοι θεωρούν ότι τα μαύρα σύννεφα του φασισμού έχουν διαλυθεί δια παντός, ή ζουν σε άλλο πλανήτη, ή σκοπίμως θέλουν να ρίξουν στάχτη στα μάτια του κόσμου.

Κατά τα άλλα συνεχίστε να κόβετε με μεγάλο ενθουσιασμό βασιλόπιτες, όπου δεν έχετε κόψει ακόμη. Μακάριοι και οι γευσιγνώστες!

Photo by Frederick Wallace on Unsplash

ΕΙΘΕ η ανθρωπότητα να έχει διδαχθεί από τις μαύρες στιγμές του πρόσφατου παρελθόντος, από τα 26 εκατομμύρια αθώα θύματα του Ολοκαυτώματος.

ΕΙΘΕ ο ναζισμός να είναι ένα κακό όνειρο που διαλύθηκε και εξαφανίστηκε δια παντός.

ΕΙΘΕ να μην ξεχνάμε τι σημαίνει μίσος, φασισμός και απανθρωπιά για να μη θρηνήσουμε άλλες γενοκτονίες (πόσο ειρωνικό!).

ΕΙΘΕ να μην σταματάμε να αγωνιζόμαστε για το δίκαιο, την ειρήνη, το δικαίωμα στη ζωή κάθε ανθρώπου.

Εκείνες οι μαύρες μέρες του ναζισμού που συγκλόνισαν την ανθρωπότητα και οδήγησαν σε 26 εκατομμύρια θύματα δεν μπορούν να ξεχαστούν. Αλλά πόσο μας έχουν διδάξει;

Ας ευχηθούμε πως δεν θα ξανάρθουν ποτέ.

Το «Dance me to the End of Love» είναι ένα τραγούδι που ο Leonard Koen έγραψε για τον έρωτα που υπήρξε ζωντανός ακόμη και μέσα στα κρεματόρια. Μια κραυγή ζωής μέσα στη φρίκη του θανάτου. Γράφτηκε από τον Κοέν, με αφορμή τη μουσική ορχήστρα κρατουμένων που υπήρχε μέσα στα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης της Ναζιστικής Γερμανίας, και είχε την υποχρέωση να συνοδεύει μουσικά την πορεία των μελοθανάτων προς το θάνατο, μέχρι να έρθει και η δική τους σειρά.

Τι τραγική ειρωνία!

Φόρος τιμής στους ήρωες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Φόρος τιμής σε όσους αγωνίστηκαν με τίμημα τη ζωή τους για να αποκατασταθεί η δημοκρατία στη χώρα μας.

«Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» ήταν το σύνθημα των αγωνιζόμενων φοιτητών κατά της χούντας των συνταγματαρχών.

51 χρόνια μετά, το ίδιο σύνθημα, σε νέους αγώνες. Για θωράκιση της δημοκρατίας, ανθεκτικότητα, συμπερίληψη, κοινωνική δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και ίσες ευκαιρίες για όλους. Για ποιότητα ζωής και οικοδόμηση ενός ισχυρού κοινωνικού κράτους, με δημόσια δωρεάν εκπαίδευση και δωρεάν ποιοτικές παροχές υγείας για όλους.

51 χρόνια μετά, ο ελληνικός λαός θα συνεχίσει να αντιστέκεται σθεναρά, ενάντια σε όσους θέλουν για να μας γυρίσουν πίσω, στις μαύρες σελίδες της ιστορίας μας.

Στον δρόμο που άνοιξαν οι ήρωες του Πολυτεχνείου, τιμή μας να ακολουθούμε.

#ΕδώΠολυτεχνείο #ΔενΞεχνώ

80 χρόνια μετά το Ολοκαύτωμα του Αιγάλεω, τιμήσαμε σήμερα, όπως κάθε χρόνο, τη μνήμη των αθώων και άοπλων Αιγαλεωτών που δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ από τους Γερμανούς ναζί κατακτητές, λίγες μέρες πριν την αποχώρησή τους από την Αθήνα.

Η 29η Σεπτέμβρη του 1944 έχει καταγραφεί στην ιστορία σαν η πιο μαύρη σελίδα της πόλης του Αιγάλεω.

Εκείνη τη μέρα οι Γερμανοί φασίστες επιτέθηκαν στους άοπλους Αιγαλεώτες, πυρπόλησαν πάνω από 100 σπίτια και δολοφόνησαν πάνω από 100 Αιγαλεώτες, οι περισσότεροι Μικρασιάτες και Κυθνιοί.

80 χρόνια μετά, τα εγκλήματα του φασισμού παραμένουν χωρίς τιμωρία και τα θύματα χωρίς δικαίωση.

Μεταξύ των στεφάνων που κατατέθηκαν από εκπρόσωπους της πόλης, ξεχωριστή η κατάθεση στεφάνου από την Αλεξάνδρα Σάντα, κόρη του Αντιστασιακού Λάκη Σάντα, εκπροσωπώντας το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης Γερμανικών Αποζημιώσεων.

Τα θύματα της σφαγής του Αιγάλεω δεν είναι απλά θύματα του πολέμου και των κατακτητών. Είναι θύματα του φασισμού. Είναι χρέος μας αυτό να το τονίζουμε και να μην το ξεχνάμε.

Ποτέ πια φασισμός

Δεν Ξεχνώ

10 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την ψυχρή δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι, με δράστες μέλη της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή.

Σήμερα που ο φασισμός μας χτυπά απειλητικά την πόρτα ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ, ότι το χέρι των ναζί όπλισε τότε το μίσος απέναντι σε έναν νέο άνδρα, που στοχοποιήθηκε για την αντιφασιστική του δράση.

Ο φασισμός μπορεί να βρίσκεται παντού. Στο δρόμο, στις πλατείες, στα σχολεία, στα ΜΜΕ, στο διαδίκτυο. Δεν τον συναντάμε μόνο σε οργανωμένες ομάδες και δεν τελειώνει με καταδίκες. Είναι θέμα κουλτούρας, νοοτροπίας, εκπαίδευσης.

Φασισμός είναι να μην αποδέχεσαι την άλλη άποψη, να μην αποδέχεσαι το διαφορετικό. Φασισμός είναι η ξενοφοβία, η πατριαρχία που τροφοδοτεί την έμφυληβία, η Ρομαφοβία, η τρανσφοβία, ο αντισιωνισμός, η αδικαιολόγητη αστυνομική βία.

Σήμερα και κάθε μέρα δίνουμε ένα ηχηρό μήνυμα κατά του φασισμού. Ένα μήνυμα για ειρηνική συνύπαρξη, αλληλεγγύη, σεβασμό στον άνθρωπο και ιδιαίτερα στον πιο ευάλωτο, σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και στη διαφορετικότητα. Τιμή στον Παύλο και στους αγώνες του, που είναι και δικοί μας διαχρονικοί αγώνες.

Η ιστορική Βίνιανη Ευρυτανίας – το χωριό σύμβολο της Εθνικής Αντίστασης, εδώ που συγκροτήθηκε στις 10 Μαρτίου 1944 η «Κυβέρνηση του Βουνού» και για πρώτη και μοναδική φορά έδωσαν τα χέρια ο Άρης Βελουχιώτης με τον Ναπολέοντα Ζέρβα για την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου – παραμένει βουβή και εγκαταλελειμμένη. Γιατί άραγε;

Μόνο με την περιήγηση στην άγνωστη Ελλάδα μπορεί κανείς να διαπιστώσει, ιδίοις όμμασι, την έκταση του μαρασμού, της εγκατάλειψης και της ερήμωσης της ελληνικής επαρχίας που συντελείται εδώ και δεκαετίες.

Σε τίποτε όμως αυτή η συνολική εγκατάλειψη δεν φτάνει την εγκληματική, κατά τη γνώμη μου, προσπάθεια να σβηστεί από το χάρτη η ιστορική μνήμη για τις ταραγμένες μέρες του ελληνικού Εμφυλίου πολέμου, που χρησιμοποιώντας τα λόγια του Mark Mazower ήταν «η πιο αιματηρή σύγκρουση της Ευρώπης από το 1945 μέχρι τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας»

Και επειδή όπως λένε και όλα δείχνουν, και μακάρι να μην επιβεβαιωθούν, η ιστορία επαναλαμβάνεται με τον πιο τραγικό τρόπο, χρέος μας είναι αυτή η ιστορική μνήμη να διατηρηθεί ζωντανή για να μαθαίνουν τα παιδιά μας και οι επόμενες γενιές.

Υπό αυτή την έννοια νιώθω τυχερή που μπόρεσα να φτάσω ως εκείνα τα μέρη, που κάποτε ήταν το δημοκρατικό κέντρο όλης της ελεύθερης Ελλάδας.