Κατηγορία: κατά του φασισμου

Το 1933, πριν το Ολοκαύτωμα των Εβραίων, οργανώθηκε στη ναζιστική Γερμανία από τον Γκέμπελς και εκτελέστηκε από τη Χιτλερική νεολαία ένα Ολοκαύτωμα των βιβλίων και των έργων Τέχνης. Δεκάδες χιλιάδες βιβλία κάηκαν δημοσίως σε 70 πόλεις της χιτλερικής Γερμανίας από φοιτητές, καθηγητές και μέλη του ναζιστικού κόμματος.

Την ίδια περίοδο συντάσσονται οι μαύρες λίστες με προοδευτικούς καλλιτέχνες και ανθρώπους των γραμμάτων. Το 1937 οι ναζί και οι οπαδοί τους στρέφονται εναντίον των έργων Τέχνης, που δεν εκφράζουν τη Χιτλερική Γερμανία.

Πριν λίγες μέρες, ένας βουλευτής κόμματος, που κάποιοι ψήφισαν να είναι στην Ελληνική Βουλή έκανε μια άκρως φασιστική πράξη, που προσβάλει τη δημοκρατία μας και όλους τους δημοκρατικούς πολίτες. Εισέβαλε στην Εθνική Πινακοθήκη και βανδάλισε έργα τέχνης που τα θεωρούσε βλάσφημα και ακατάλληλα με το δικό του μυαλό. (Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι!).

Συνελήφθη μεν αλλά αναρωτιέμαι αν υπάρχει δεσμευτικός Κώδικας Δεοντολογίας των Βουλευτών που αναλόγως με τη σοβαρότητα του παραπτώματος μπορεί να οδηγήσει στην έκπτωση της βουλευτικής τους ιδιότητας, ιδιαίτερα αν αυτό προσβάλει τη δημοκρατία μας.

Συμπερασματικά, όποιοι θεωρούν ότι τα μαύρα σύννεφα του φασισμού έχουν διαλυθεί δια παντός, ή ζουν σε άλλο πλανήτη, ή σκοπίμως θέλουν να ρίξουν στάχτη στα μάτια του κόσμου.

Κατά τα άλλα συνεχίστε να κόβετε με μεγάλο ενθουσιασμό βασιλόπιτες, όπου δεν έχετε κόψει ακόμη. Μακάριοι και οι γευσιγνώστες!

Photo by Frederick Wallace on Unsplash

ΕΙΘΕ η ανθρωπότητα να έχει διδαχθεί από τις μαύρες στιγμές του πρόσφατου παρελθόντος, από τα 26 εκατομμύρια αθώα θύματα του Ολοκαυτώματος.

ΕΙΘΕ ο ναζισμός να είναι ένα κακό όνειρο που διαλύθηκε και εξαφανίστηκε δια παντός.

ΕΙΘΕ να μην ξεχνάμε τι σημαίνει μίσος, φασισμός και απανθρωπιά για να μη θρηνήσουμε άλλες γενοκτονίες (πόσο ειρωνικό!).

ΕΙΘΕ να μην σταματάμε να αγωνιζόμαστε για το δίκαιο, την ειρήνη, το δικαίωμα στη ζωή κάθε ανθρώπου.

Εκείνες οι μαύρες μέρες του ναζισμού που συγκλόνισαν την ανθρωπότητα και οδήγησαν σε 26 εκατομμύρια θύματα δεν μπορούν να ξεχαστούν. Αλλά πόσο μας έχουν διδάξει;

Ας ευχηθούμε πως δεν θα ξανάρθουν ποτέ.

Το «Dance me to the End of Love» είναι ένα τραγούδι που ο Leonard Koen έγραψε για τον έρωτα που υπήρξε ζωντανός ακόμη και μέσα στα κρεματόρια. Μια κραυγή ζωής μέσα στη φρίκη του θανάτου. Γράφτηκε από τον Κοέν, με αφορμή τη μουσική ορχήστρα κρατουμένων που υπήρχε μέσα στα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης της Ναζιστικής Γερμανίας, και είχε την υποχρέωση να συνοδεύει μουσικά την πορεία των μελοθανάτων προς το θάνατο, μέχρι να έρθει και η δική τους σειρά.

Τι τραγική ειρωνία!

Φόρος τιμής στους ήρωες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Φόρος τιμής σε όσους αγωνίστηκαν με τίμημα τη ζωή τους για να αποκατασταθεί η δημοκρατία στη χώρα μας.

«Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» ήταν το σύνθημα των αγωνιζόμενων φοιτητών κατά της χούντας των συνταγματαρχών.

51 χρόνια μετά, το ίδιο σύνθημα, σε νέους αγώνες. Για θωράκιση της δημοκρατίας, ανθεκτικότητα, συμπερίληψη, κοινωνική δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και ίσες ευκαιρίες για όλους. Για ποιότητα ζωής και οικοδόμηση ενός ισχυρού κοινωνικού κράτους, με δημόσια δωρεάν εκπαίδευση και δωρεάν ποιοτικές παροχές υγείας για όλους.

51 χρόνια μετά, ο ελληνικός λαός θα συνεχίσει να αντιστέκεται σθεναρά, ενάντια σε όσους θέλουν για να μας γυρίσουν πίσω, στις μαύρες σελίδες της ιστορίας μας.

Στον δρόμο που άνοιξαν οι ήρωες του Πολυτεχνείου, τιμή μας να ακολουθούμε.

#ΕδώΠολυτεχνείο #ΔενΞεχνώ

80 χρόνια μετά το Ολοκαύτωμα του Αιγάλεω, τιμήσαμε σήμερα, όπως κάθε χρόνο, τη μνήμη των αθώων και άοπλων Αιγαλεωτών που δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ από τους Γερμανούς ναζί κατακτητές, λίγες μέρες πριν την αποχώρησή τους από την Αθήνα.

Η 29η Σεπτέμβρη του 1944 έχει καταγραφεί στην ιστορία σαν η πιο μαύρη σελίδα της πόλης του Αιγάλεω.

Εκείνη τη μέρα οι Γερμανοί φασίστες επιτέθηκαν στους άοπλους Αιγαλεώτες, πυρπόλησαν πάνω από 100 σπίτια και δολοφόνησαν πάνω από 100 Αιγαλεώτες, οι περισσότεροι Μικρασιάτες και Κυθνιοί.

80 χρόνια μετά, τα εγκλήματα του φασισμού παραμένουν χωρίς τιμωρία και τα θύματα χωρίς δικαίωση.

Μεταξύ των στεφάνων που κατατέθηκαν από εκπρόσωπους της πόλης, ξεχωριστή η κατάθεση στεφάνου από την Αλεξάνδρα Σάντα, κόρη του Αντιστασιακού Λάκη Σάντα, εκπροσωπώντας το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης Γερμανικών Αποζημιώσεων.

Τα θύματα της σφαγής του Αιγάλεω δεν είναι απλά θύματα του πολέμου και των κατακτητών. Είναι θύματα του φασισμού. Είναι χρέος μας αυτό να το τονίζουμε και να μην το ξεχνάμε.

Ποτέ πια φασισμός

Δεν Ξεχνώ

10 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την ψυχρή δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι, με δράστες μέλη της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή.

Σήμερα που ο φασισμός μας χτυπά απειλητικά την πόρτα ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ, ότι το χέρι των ναζί όπλισε τότε το μίσος απέναντι σε έναν νέο άνδρα, που στοχοποιήθηκε για την αντιφασιστική του δράση.

Ο φασισμός μπορεί να βρίσκεται παντού. Στο δρόμο, στις πλατείες, στα σχολεία, στα ΜΜΕ, στο διαδίκτυο. Δεν τον συναντάμε μόνο σε οργανωμένες ομάδες και δεν τελειώνει με καταδίκες. Είναι θέμα κουλτούρας, νοοτροπίας, εκπαίδευσης.

Φασισμός είναι να μην αποδέχεσαι την άλλη άποψη, να μην αποδέχεσαι το διαφορετικό. Φασισμός είναι η ξενοφοβία, η πατριαρχία που τροφοδοτεί την έμφυληβία, η Ρομαφοβία, η τρανσφοβία, ο αντισιωνισμός, η αδικαιολόγητη αστυνομική βία.

Σήμερα και κάθε μέρα δίνουμε ένα ηχηρό μήνυμα κατά του φασισμού. Ένα μήνυμα για ειρηνική συνύπαρξη, αλληλεγγύη, σεβασμό στον άνθρωπο και ιδιαίτερα στον πιο ευάλωτο, σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και στη διαφορετικότητα. Τιμή στον Παύλο και στους αγώνες του, που είναι και δικοί μας διαχρονικοί αγώνες.

Η ιστορική Βίνιανη Ευρυτανίας – το χωριό σύμβολο της Εθνικής Αντίστασης, εδώ που συγκροτήθηκε στις 10 Μαρτίου 1944 η «Κυβέρνηση του Βουνού» και για πρώτη και μοναδική φορά έδωσαν τα χέρια ο Άρης Βελουχιώτης με τον Ναπολέοντα Ζέρβα για την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου – παραμένει βουβή και εγκαταλελειμμένη. Γιατί άραγε;

Μόνο με την περιήγηση στην άγνωστη Ελλάδα μπορεί κανείς να διαπιστώσει, ιδίοις όμμασι, την έκταση του μαρασμού, της εγκατάλειψης και της ερήμωσης της ελληνικής επαρχίας που συντελείται εδώ και δεκαετίες.

Σε τίποτε όμως αυτή η συνολική εγκατάλειψη δεν φτάνει την εγκληματική, κατά τη γνώμη μου, προσπάθεια να σβηστεί από το χάρτη η ιστορική μνήμη για τις ταραγμένες μέρες του ελληνικού Εμφυλίου πολέμου, που χρησιμοποιώντας τα λόγια του Mark Mazower ήταν «η πιο αιματηρή σύγκρουση της Ευρώπης από το 1945 μέχρι τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας»

Και επειδή όπως λένε και όλα δείχνουν, και μακάρι να μην επιβεβαιωθούν, η ιστορία επαναλαμβάνεται με τον πιο τραγικό τρόπο, χρέος μας είναι αυτή η ιστορική μνήμη να διατηρηθεί ζωντανή για να μαθαίνουν τα παιδιά μας και οι επόμενες γενιές.

Υπό αυτή την έννοια νιώθω τυχερή που μπόρεσα να φτάσω ως εκείνα τα μέρη, που κάποτε ήταν το δημοκρατικό κέντρο όλης της ελεύθερης Ελλάδας.

49 χρόνια μετά τα ίδια συναισθήματα, η ίδια συγκίνηση και κυρίως το ίδιο ηχηρό Σύνθημα όπως και τότε, πιο ζωντανό και επίκαιρο, όσο ποτέ άλλοτε, μετά την Εξέγερση του Πολυτεχνείου : «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία».

49 χρόνια μετά, Παρούσα στους αγώνες και στο δρόμο!

Για να τιμήσουμε τους ήρωες της λαϊκής εξέγερσης, για να κρατήσουμε ζωντανή την ιστορική μνήμη και για να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε, όχι μόνο γιαυτά που μας απέμειναν, αλλά για αυτά που βίαια μας πήραν.

Συνεχίζουμε να αντιστεκόμαστε στο ραγιαδισμό, το βόλεμα και τη ζωή χωρίς όραμα που δεν μας αξίζει.

Η μαζική συμμετοχή, 49 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, έδωσε ηχηρό μήνυμα σε όσους υποτιμούν τη δύναμή μας.

Λαός ενωμένος, ποτέ ηττημένος

El pueblo unido, jamás será venicido

#ΕδωΠολυτεχνειο

Η ίδια πάντα συγκίνηση κάθε φορά που πατάω στα ματωμένα χώματα του κολαστήριου της Μακρονήσου

Φέτος, με την Πανελλήνια Ένωση Κρατουμένων Αγωνιστών Μακρονήσου – ΠΕΚΑΜ που διοργάνωσε το προσκύνημα για να τιμήσουμε τους εκατοντάδες χιλιάδες αντιστασιακούς που μαρτύρησαν εκεί.

Εξαιρετικά αισιόδοξο μήνυμα η συμμετοχή του κόσμου.

Πάνω από χίλια άτομα κάθε ηλικίας συμμετείχαν, αψηφώντας ζέστη, υποχρεώσεις και όποια προσωπικά προβλήματα.

Για το συλλογικό και όχι το προσωπικό.

Το άρθρο μου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΑΙΓΑΛΕΩ στις 29/9/2022

Η είδηση έπεσε βαριά και πάγωσε την Ευρώπη.

Πρώτο κόμμα στις Ιταλικές εκλογές, το μεταφασιστικό κόμμα «Αδέλφια της Ιταλίας» της Τζόρτζια Μελόνι, που έχει τις ρίζες του στο φασιστικό κόμμα του Μπενίτο Μουσολίνι. Μοιάζει με κακόγουστο αστείο και μακάρι να ήταν τέτοιο.

Το φάντασμα του φασισμού επανέρχεται απειλητικά στην Ευρώπη για πρώτη φορά μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου.

Το πιο τρομερό είναι ότι έχει όψη μιας νέας γυναίκας και ντρέπομαι πολύ γιαυτό.

Μήπως ήρθε, επιτέλους, η ώρα να ανοίξει η συζήτηση από τους απλούς προοδευτικούς πολίτες – ελεύθερα και άνευ κηδεμόνων – για το πώς φτάσαμε ως εδώ;

Μήπως ήρθε η ώρα να ανοίξει η συζήτηση για το πώς 80 χρόνια μετά την ήττα του φασισμού και το χτίσιμο της δημοκρατικής Ευρώπης, το θηρίο επιστρέφει και μάλιστα ανενόχλητο από την μπροστινή πόρτα;

Κρατάω μερικά σημεία που προβληματίζουν έντονα:

• Γιατί άραγε ένα μεταφασιστικό κόμμα «χρησιμοποίησε» μια γυναίκα για να πάρει την εξουσία, ενώ τα προοδευτικά κόμματα σε όλον τον πλανήτη δυσκολεύονται ακόμη να κατανοήσουν τη δύναμη της συμμετοχής γυναικών στην κεντρική πολιτική σκηνή (με προοδευτικό /δημοκρατικό πολιτικό πρόσημο, πάντα) και τελικά κατέληξαν να κάνουν «αυτογκόλ»;

     Ή μήπως δεν έκαναν;

• Πως ερμηνεύεται η μεγάλη αποχή στις ιταλικές εκλογές που έφτασε το 36%, ενώ το πρώτο σε ψήφους κόμμα της Μελόνι εξασφάλισε 26,1%; Ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα αν πήγαιναν περισσότεροι πολίτες να ψηφίσουν; Και τι έκαναν τα προοδευτικά κόμματα για να μειώσουν το ποσοστό της αποχής;

• Ποιός είναι ο ρόλος της Παιδείας σε αυτή τη στροφή στο φασισμό, ένα έκτρωμα που βλέπουμε να εξελίσσεται καθημερινά δίπλα μας (στο δρόμο, στο μετρό, στην τηλεόραση, παντού) και όχι μόνο στην Ιταλία ;

και όταν αναφέρομαι στην Παιδεία, δεν εννοώ μόνο τη βούληση και τις αποφάσεις του εκάστοτε Υπουργού αλλά και το ρόλο του εκπαιδευτικού συστήματος, των ΜΜΕ, των δημοσιογράφων και κυρίως των εκπαιδευτικών λειτουργών όλων των βαθμίδων, των «πνευματικών δασκάλων» δηλαδή.

• Πώς το νικάς το θηρίο του φασισμού;  

Μήπως σιωπώντας, μήπως μιμόντας το ή ορθώνοντας ανάστημα απέναντι στη σκοτεινότερη πλευρά της ανθρώπινης φύσης;

Ας μείνουμε προς το παρόν και για λίγο μόνο στον προβληματισμό, αν και οι απαντήσεις είναι λίγο πολύ γνωστές για όλον τον προοδευτικό κόσμο. Ελπίζω.

Παρακολουθήστε τη ραδιοφωνική συνέντευξη που έδωσα στις 28 Σεπτεμβρίου 2021 στο δημοσιογράφο Γιώργο Βούλγαρη του Αθήνα 94,3 fm, με αφορμή την αντιφασιστική εκδήλωση που διοργάνωσε η Κοινωνική Παρέμβαση Δυτικά στο Χαϊδάρι, στις 29/9/2021.

Η συνέντευξη στο παρακάτω αρχείο: