Φόρος τιμής στους ήρωες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Φόρος τιμής σε όσους αγωνίστηκαν με τίμημα τη ζωή τους για να αποκατασταθεί η δημοκρατία στη χώρα μας.
«Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» ήταν το σύνθημα των αγωνιζόμενων φοιτητών κατά της χούντας των συνταγματαρχών.
51 χρόνια μετά, το ίδιο σύνθημα, σε νέους αγώνες. Για θωράκιση της δημοκρατίας, ανθεκτικότητα, συμπερίληψη, κοινωνική δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και ίσες ευκαιρίες για όλους. Για ποιότητα ζωής και οικοδόμηση ενός ισχυρού κοινωνικού κράτους, με δημόσια δωρεάν εκπαίδευση και δωρεάν ποιοτικές παροχές υγείας για όλους.
51 χρόνια μετά, ο ελληνικός λαός θα συνεχίσει να αντιστέκεται σθεναρά, ενάντια σε όσους θέλουν για να μας γυρίσουν πίσω, στις μαύρες σελίδες της ιστορίας μας.
Στον δρόμο που άνοιξαν οι ήρωες του Πολυτεχνείου, τιμή μας να ακολουθούμε.
80 χρόνια μετά το Ολοκαύτωμα του Αιγάλεω, τιμήσαμε σήμερα, όπως κάθε χρόνο, τη μνήμη των αθώων και άοπλων Αιγαλεωτών που δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ από τους Γερμανούς ναζί κατακτητές, λίγες μέρες πριν την αποχώρησή τους από την Αθήνα.
Η 29η Σεπτέμβρη του 1944 έχει καταγραφεί στην ιστορία σαν η πιο μαύρη σελίδα της πόλης του Αιγάλεω.
Εκείνη τη μέρα οι Γερμανοί φασίστες επιτέθηκαν στους άοπλους Αιγαλεώτες, πυρπόλησαν πάνω από 100 σπίτια και δολοφόνησαν πάνω από 100 Αιγαλεώτες, οι περισσότεροι Μικρασιάτες και Κυθνιοί.
80 χρόνια μετά, τα εγκλήματα του φασισμού παραμένουν χωρίς τιμωρία και τα θύματα χωρίς δικαίωση.
Μεταξύ των στεφάνων που κατατέθηκαν από εκπρόσωπους της πόλης, ξεχωριστή η κατάθεση στεφάνου από την Αλεξάνδρα Σάντα, κόρη του Αντιστασιακού Λάκη Σάντα, εκπροσωπώντας το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης Γερμανικών Αποζημιώσεων.
Τα θύματα της σφαγής του Αιγάλεω δεν είναι απλά θύματα του πολέμου και των κατακτητών. Είναι θύματα του φασισμού. Είναι χρέος μας αυτό να το τονίζουμε και να μην το ξεχνάμε.
10 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την ψυχρή δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι, με δράστες μέλη της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή.
Σήμερα που ο φασισμός μας χτυπά απειλητικά την πόρτα ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ, ότι το χέρι των ναζί όπλισε τότε το μίσος απέναντι σε έναν νέο άνδρα, που στοχοποιήθηκε για την αντιφασιστική του δράση.
Ο φασισμός μπορεί να βρίσκεται παντού. Στο δρόμο, στις πλατείες, στα σχολεία, στα ΜΜΕ, στο διαδίκτυο. Δεν τον συναντάμε μόνο σε οργανωμένες ομάδες και δεν τελειώνει με καταδίκες. Είναι θέμα κουλτούρας, νοοτροπίας, εκπαίδευσης.
Φασισμός είναι να μην αποδέχεσαι την άλλη άποψη, να μην αποδέχεσαι το διαφορετικό. Φασισμός είναι η ξενοφοβία, η πατριαρχία που τροφοδοτεί την έμφυληβία, η Ρομαφοβία, η τρανσφοβία, ο αντισιωνισμός, η αδικαιολόγητη αστυνομική βία.
Σήμερα και κάθε μέρα δίνουμε ένα ηχηρό μήνυμα κατά του φασισμού. Ένα μήνυμα για ειρηνική συνύπαρξη, αλληλεγγύη, σεβασμό στον άνθρωπο και ιδιαίτερα στον πιο ευάλωτο, σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και στη διαφορετικότητα. Τιμή στον Παύλο και στους αγώνες του, που είναι και δικοί μας διαχρονικοί αγώνες.
Η ιστορική Βίνιανη Ευρυτανίας – το χωριό σύμβολο της Εθνικής Αντίστασης, εδώ που συγκροτήθηκε στις 10 Μαρτίου 1944 η «Κυβέρνηση του Βουνού» και για πρώτη και μοναδική φορά έδωσαν τα χέρια ο Άρης Βελουχιώτης με τον Ναπολέοντα Ζέρβα για την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου – παραμένει βουβή και εγκαταλελειμμένη. Γιατί άραγε;
Μόνο με την περιήγηση στην άγνωστη Ελλάδα μπορεί κανείς να διαπιστώσει, ιδίοις όμμασι, την έκταση του μαρασμού, της εγκατάλειψης και της ερήμωσης της ελληνικής επαρχίας που συντελείται εδώ και δεκαετίες.
Σε τίποτε όμως αυτή η συνολική εγκατάλειψη δεν φτάνει την εγκληματική, κατά τη γνώμη μου, προσπάθεια να σβηστεί από το χάρτη η ιστορική μνήμη για τις ταραγμένες μέρες του ελληνικού Εμφυλίου πολέμου, που χρησιμοποιώντας τα λόγια του Mark Mazower ήταν «η πιο αιματηρή σύγκρουση της Ευρώπης από το 1945 μέχρι τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας»
Και επειδή όπως λένε και όλα δείχνουν, και μακάρι να μην επιβεβαιωθούν, η ιστορία επαναλαμβάνεται με τον πιο τραγικό τρόπο, χρέος μας είναι αυτή η ιστορική μνήμη να διατηρηθεί ζωντανή για να μαθαίνουν τα παιδιά μας και οι επόμενες γενιές.
Υπό αυτή την έννοια νιώθω τυχερή που μπόρεσα να φτάσω ως εκείνα τα μέρη, που κάποτε ήταν το δημοκρατικό κέντρο όλης της ελεύθερης Ελλάδας.
49 χρόνια μετά τα ίδια συναισθήματα, η ίδια συγκίνηση και κυρίως το ίδιο ηχηρό Σύνθημα όπως και τότε, πιο ζωντανό και επίκαιρο, όσο ποτέ άλλοτε, μετά την Εξέγερση του Πολυτεχνείου : «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία».
49 χρόνια μετά, Παρούσα στους αγώνες και στο δρόμο!
Για να τιμήσουμε τους ήρωες της λαϊκής εξέγερσης, για να κρατήσουμε ζωντανή την ιστορική μνήμη και για να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε, όχι μόνο γιαυτά που μας απέμειναν, αλλά για αυτά που βίαια μας πήραν.
Συνεχίζουμε να αντιστεκόμαστε στο ραγιαδισμό, το βόλεμα και τη ζωή χωρίς όραμα που δεν μας αξίζει.
Η μαζική συμμετοχή, 49 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, έδωσε ηχηρό μήνυμα σε όσους υποτιμούν τη δύναμή μας.
Η ίδια πάντα συγκίνηση κάθε φορά που πατάω στα ματωμένα χώματα του κολαστήριου της Μακρονήσου
Φέτος, με την Πανελλήνια Ένωση Κρατουμένων Αγωνιστών Μακρονήσου – ΠΕΚΑΜ που διοργάνωσε το προσκύνημα για να τιμήσουμε τους εκατοντάδες χιλιάδες αντιστασιακούς που μαρτύρησαν εκεί.
Εξαιρετικά αισιόδοξο μήνυμα η συμμετοχή του κόσμου.
Πάνω από χίλια άτομα κάθε ηλικίας συμμετείχαν, αψηφώντας ζέστη, υποχρεώσεις και όποια προσωπικά προβλήματα.
Το άρθρο μου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΑΙΓΑΛΕΩ στις 29/9/2022
Η είδηση έπεσε βαριά και πάγωσε την Ευρώπη.
Πρώτο κόμμα στις Ιταλικές εκλογές, το μεταφασιστικό κόμμα «Αδέλφια της Ιταλίας» της Τζόρτζια Μελόνι, που έχει τις ρίζες του στο φασιστικό κόμμα του Μπενίτο Μουσολίνι. Μοιάζει με κακόγουστο αστείο και μακάρι να ήταν τέτοιο.
Το φάντασμα του φασισμού επανέρχεται απειλητικά στην Ευρώπη για πρώτη φορά μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου.
Το πιο τρομερό είναι ότι έχει όψη μιας νέας γυναίκας και ντρέπομαι πολύ γιαυτό.
Μήπως ήρθε, επιτέλους, η ώρα να ανοίξει η συζήτηση από τους απλούς προοδευτικούς πολίτες – ελεύθερα και άνευ κηδεμόνων – για το πώς φτάσαμε ως εδώ;
Μήπως ήρθε η ώρα να ανοίξει η συζήτηση για το πώς 80 χρόνια μετά την ήττα του φασισμού και το χτίσιμο της δημοκρατικής Ευρώπης, το θηρίο επιστρέφει και μάλιστα ανενόχλητο από την μπροστινή πόρτα;
Κρατάω μερικά σημεία που προβληματίζουν έντονα:
Γιατί άραγε ένα μεταφασιστικό κόμμα «χρησιμοποίησε» μια γυναίκα για να πάρει την εξουσία, ενώ τα προοδευτικά κόμματα σε όλον τον πλανήτη δυσκολεύονται ακόμη να κατανοήσουν τη δύναμη της συμμετοχής γυναικών στην κεντρική πολιτική σκηνή (με προοδευτικό /δημοκρατικό πολιτικό πρόσημο, πάντα) και τελικά κατέληξαν να κάνουν «αυτογκόλ»;
Ή μήπως δεν έκαναν;
Πως ερμηνεύεται η μεγάλη αποχή στις ιταλικές εκλογές που έφτασε το 36%, ενώ το πρώτο σε ψήφους κόμμα της Μελόνι εξασφάλισε 26,1%; Ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα αν πήγαιναν περισσότεροι πολίτες να ψηφίσουν; Και τι έκαναν τα προοδευτικά κόμματα για να μειώσουν το ποσοστό της αποχής;
Ποιός είναι ο ρόλος της Παιδείας σε αυτή τη στροφή στο φασισμό, ένα έκτρωμα που βλέπουμε να εξελίσσεται καθημερινά δίπλα μας (στο δρόμο, στο μετρό, στην τηλεόραση, παντού) και όχι μόνο στην Ιταλία ;
και όταν αναφέρομαι στην Παιδεία, δεν εννοώ μόνο τη βούληση και τις αποφάσεις του εκάστοτε Υπουργού αλλά και το ρόλο του εκπαιδευτικού συστήματος, των ΜΜΕ, των δημοσιογράφων και κυρίως των εκπαιδευτικών λειτουργών όλων των βαθμίδων, των «πνευματικών δασκάλων» δηλαδή.
Πώς το νικάς το θηρίο του φασισμού;
Μήπως σιωπώντας, μήπως μιμόντας το ή ορθώνοντας ανάστημα απέναντι στη σκοτεινότερη πλευρά της ανθρώπινης φύσης;
Ας μείνουμε προς το παρόν και για λίγο μόνο στον προβληματισμό, αν και οι απαντήσεις είναι λίγο πολύ γνωστές για όλον τον προοδευτικό κόσμο. Ελπίζω.
Παρακολουθήστε τη ραδιοφωνική συνέντευξη που έδωσα στις 28 Σεπτεμβρίου 2021 στο δημοσιογράφο Γιώργο Βούλγαρη του Αθήνα 94,3 fm, με αφορμή την αντιφασιστική εκδήλωση που διοργάνωσε η Κοινωνική Παρέμβαση Δυτικά στο Χαϊδάρι, στις 29/9/2021.
Ο λαός της Αθήνας συμμετέχει μαζικά στον αγώνα για τη δημοκρατία, την ελευθερία, τη λαϊκή κυριαρχία. Εκατοντάδες χιλιάδες συρρέουν έξω από το Πολυτεχνείο, παρά την καθολική απαγόρευση κυκλοφορίας από τη Χούντα των Συνταγματαρχών.
Προς 17 Νοέμβρη 2020.
Εδώ, σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα άλλο Πολίτευμα που συνηθίζει να λέγεται δημοκρατικό, εκεί που βρίσκονταν οι φοιτητές σήμερα είναι τα ΜΑΤ. Και με ένα φιρμάνι, τύπου «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» η σημερινή εξουσία προκλητικά απαγορεύει, λόγω κορωναϊού, τις δημόσιες συναθροίσεις από 4 άτομα και πάνω σε όλη την επικράτεια μέχρι την Τετάρτη, συμπεριλαμβανομένων και των εκδηλώσεων τιμής για την εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Ενώ, αντιμετώπισε με περίσσεια ανοχή τις προηγούμενες μέρες τις εκκλησιαστικές συναθροίσεις και επιτρέπει παράλληλα άλλες δημόσιες συγκεντρώσεις, όπως η λειτουργία των λαϊκών αγορών.
Για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου, για όσους πήραν μέρος στην Εξέγερση , για τη γενιά μας που έζησε εκείνη τη μαύρη εποχή, για τα παιδιά μας που ονειρεύονται μια καλύτερη ζωή, αποτελεί ιεροσυλία ο περιορισμός, η απαγόρευση, τα φιρμάνια.
Γιατί, ο αγώνας για μια καλύτερη ζωή γίνεται μόνο με μαζικές κινητοποιήσεις, συλλαλητήρια και ενεργή συμμετοχή. Και σαυτόν τον αγώνα πρέπει να είμαστε όλοι Ενεργοί.
Και Παρόντες. Κυρίως Παρόντες. Ο καθένας εκεί και όσο του αναλογεί η ευθύνη που έχει.
Η ώρα της ετυμηγορίας για την εγκληματική ναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής.
Δεν είναι μόνο που τα θύματα και οι οικογένειες περιμένουν τη δικαίωση. Είναι που η μέρα της κρίσιμης απόφασης πρέπει να είναι μέρα σταθμός για τη δημοκρατία μας και το αντιφασιστικό κίνημα.
– Ο αγώνας ενάντια στο φασισμό δεν έχει χρώμα, ούτε αρχή και τέλος
– Η απαίτηση να μπεί ταφόπλακα στην εγκληματική οργάνωση και σε κάθε φασιστική και ναζιστική δράση είναι και πρέπει να είναι καθολική
– Η οργή είναι μεγάλη για όσους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο επιχείρησαν να ξεπλύνουν τη δράση της Χρυσής Αυγής, όλα αυτά τα χρόνια
– Σήμερα δεν δικαιούται να σιωπά κανείς, ούτε να ισχυρίζεται πως η άποψη που εκφράζεται δημόσια είναι τάχα μου παρέμβαση στη δικαιοσύνη.
Για όλους αυτούς τους λόγους,
Για τον Παύλο Φύσσα, για τον Σαχζάντ Λουκμάν, για τους Αιγύπτιους ψαράδες, για όλα τα θύματα του ρατσισμού και του φασισμού,
Για τη Δημοκρατία, για την Ελευθερία για το δικαίωμα των παιδιών μας να ζουν και να εκφράζονται ελεύθερα
Θα είμαι το πρωί εκεί, έξω από το Εφετείο, χωρίς καμμιά κομματική σημαία, παρά μόνο με τη σημαία της ευθύνης και του αντιφασιστικού αγώνα, που τώρα ξεκινάει.
Και ελπίζω και εύχομαι να συναντηθούμε εκεί για να γίνουμε όλοι μια κραυγή: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΘΩΟΙ / ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ
Φόρος τιμής στους ήρωες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Φόρος τιμής σε όσους αγωνίστηκαν με τίμημα τη ζωή τους για να αποκατασταθεί η δημοκρατία στη χώρα μας. 
Ελένη Σταύρου 